II SA/Gd 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy dotyczącej przyznania prawa własności nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisanym wyżej postanowieniem, wydanym na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia K. i R. S. na niezałatwienie sprawy w terminie, odmówiło wyznaczenia Wójtowi Gminy dodatkowego terminu do załatwienia sprawy dotyczącej wniosku J. W. o przyznanie prawa własności nieruchomości. K. i R. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych określone zostały w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, co następuje: § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawową przesłanką warunkującą dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżone postanowienie działało jako organ wyższego stopnia, na skutek zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zaś podstawa prawną wydanego postanowienia był przepis art. 37 § 2 k.p.a. Podnieść w tym miejscu należy, że przepisy art. 37 § 1 i 2 k.p.a. mają na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym, a ponadto regulują szczególny środek zaskarżenia, którego wyczerpanie jest niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej wnoszonej na podstawie art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że organ administracyjny publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jednakże stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia w omawianym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest rozstrzygnięciem w samodzielnym postępowaniu administracyjnym. Jest wyłącznie swoistego rodzaju czynnością nadzorczą, na którą nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie). Tego rodzaju postanowienie zatem nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 285 i 286; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 177/00, nie publ.; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA z 2002 r., Nr 3, poz. 116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, Baza Orzeczeń Lex nr 196463) Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też przyczyn Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej orzekł, jak w sentencji postanowienia.