II SA/Gd 383/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi D. U. i H. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2002 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia 26 kwietnia 2002 r., Nr [...] Burmistrz Miasta po rozpatrzeniu wniosku N. i J. małż. U. oraz D. i H. małż. U. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] położonej w B. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia 10 października 2002 r., Nr [...] ten sam organ powołując się na art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w w/w decyzji w ten sposób, iż uczynił jej integralną częścią załącznik nr 1P postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż do przedmiotowej decyzji z dnia 26 kwietnia 2002 r. dołączono załącznik graficzny oznaczony numerem jeden, w którym omyłkowo nie wyrysowano fragmentów linii rozgraniczenia podstawowego wariantu trasy obwodnicy wewnętrznej. Linie rozgraniczenia tego fragmentu drogi wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., nie uległy zmianie i są takie same jak we wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] z dnia 27 marca 2000 r. i takiego samego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta jednak utraciła ważność i na ponowny wniosek N. i J. U. oraz D. i H. U. została wydana nowa decyzja, w której omyłkowo nie wyrysowano dwóch fragmentów linii rozgraniczenia drogi. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i H. U. oraz J. i N. U. W uzasadnieniu wskazali, iż ustalenie w postanowieniu linii rozgraniczenia terenu rażąco narusza ich interesy. W ostatniej bowiem wersji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonej w dniu 19 grudnia 2002 r. "niemożliwym jest znalezienie ciągu komunikacyjnego, który powodowałby linie rozgraniczenia ze względu na komunikację w formie podanej przez Burmistrza". Ponadto wskazano na okoliczności związane ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. Skarżący wyjaśnili, iż w toku procedury planistycznej Rada Miasta błędnie zakwalifikowała jako protest ich zarzut wniesiony do projektu planu. Wydane postanowienie z dnia 10 października 2002 r. jest w ocenie skarżących dowodem na to, iż w trakcie procedury uchwalania zmiany planu nastąpiło rażące naruszenie prawa. Skarżący oświadczyli, że niezależnie od rozpatrzenia ich skargi na postanowienie oczekują, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze "podejmie niezbędne decyzje celem doprowadzenia stanu prawnego dla nieruchomości objętych zmianą planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. z dnia 19 grudnia 2001 r. oraz terenów sąsiadujących do stanu zgodnego z prawem oraz interesem stron". Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 listopada 2002 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz art. 105 § 1 K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż przepis art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uprawnia organ administracji publicznej do sprostowania w drodze postanowienia błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach. W niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania przez organ I instancji wskazanego przepisu. Kolegium wyjaśniło, iż w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 kpa nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji, a przede wszystkim sprostowanie nie może, tak jak w przedmiotowej sprawie, prowadzić do zmiany treści merytorycznej decyzji. Załącznik graficzny jest jej integralną częścią, która może być zmieniona jedynie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Wobec tego, organ odwoławczy uznając, iż wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia było niedopuszczalne, uchylił je i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło także, iż nie jest kompetentne i właściwe do oceny zgodności z prawem aktów powszechnie obowiązujących, w tym aktów prawa miejscowego, którymi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Oceny legalności takiego aktu może jedynie dokonać organ nadzoru nad samorządem terytorialnym ( art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ) lub sąd administracyjny merytorycznie rozpoznający sprawę. Natomiast w kwestiach unormowania stanu prawnego nieruchomości właściwym jest sąd powszechny. Na powyższe postanowienie D. i H. U. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z wydanym przez organ odwoławczy postanowieniem skarżący domagali się dokonania oceny legalności i prawidłowości wydanych decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonania oceny zgodności z prawem uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B., a także zobowiązania Burmistrza i Wojewody do przedstawienia kompletnej dokumentacji w tym przedmiocie. W piśmie złożonym na rozprawie skarżący domagali się uchylenia wydanych w sprawie postanowień oraz decyzji z dnia 26 kwietnia 2002 r., a także stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie odrzucenia protestów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz uchwały z tej samej daty w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić skarżącym, iż postępowanie administracyjne, które podlega w niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego zostało zainicjowane wydanym z urzędu przez Burmistrza Miasta postanowieniem z dnia 10 października 2002 r. Postanowienie to jako niekorzystne dla skarżących i niezgodne z przepisami prawa zostało przez organ odwoławczy uchylone, a postępowanie w tym zakresie umorzone. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest więc ten stosunek administracyjnoprawny, który został wyznaczony postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 10 października 2002r. Na skutek wniesionej przez skarżących skargi przedmiotem niniejszego postępowania było więc zbadanie prawidłowości wydanych przez organy postanowień dotyczących sprostowania ostatecznej decyzji z dnia 26 kwietnia 2002r. Nie ulega wątpliwości, iż organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wydania postanowienia z dnia 10 października 2002 r. z następujących względów: Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia organu I instancji przepis art. 113 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydawanych przez ten organ postanowieniach. Przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca: są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione powyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosunku do prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. O ile możliwe jest sprostowanie zarówno sentencji jak i uzasadnienia (bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję) to w żadnym razie jednak przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 1999 r., IV S.A. 1067/97, LEX nr 47889, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., II S.A./863/00, LEX nr 75522, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r., VII S.A./Wa 321/04, LEX nr 165005). W postanowieniu z dnia 10 października 2002 r. Burmistrz Miasta sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w załączniku graficznym nr 1 do decyzji z dnia 26 kwietnia 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego i budowie garażu wolnostojącego dwustanowiskowego na działce nr [...] przy ul. [...] w B. W ocenie organu I instancji nie wyrysowanie na przedmiotowym załączniku graficznym fragmentów linii rozgraniczających podstawowy wariant trasy obwodnicy wewnętrznej stanowi oczywistą omyłkę. W niniejszej sprawie podzielić należy pogląd organu wyższego stopnia, iż sprostowanie, jakiego dokonał Burmistrz Miasta stanowi zmianę merytoryczną treści decyzji administracyjnej. Załącznik graficzny zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji stanowi integralną część decyzji zgodnie z przepisem art. 42 ust. pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm) – stan prawny na dzień wydania decyzji organu II instancji. Zawiera on w swej treści rozstrzygnięcie, co do przebiegu trasy komunikacyjnej. A zatem zmiany naniesione na załącznik nr 1, prowadziły bezsprzecznie do zmiany rozstrzygnięcia przedmiotowej decyzji. Uzasadnionym było zatem uchylenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wadliwego postanowienia obejmującego sprostowanie oczywistej omyłki, a które w rzeczywistości dotyczyło zmiany decyzji oraz umorzenie posterowania w sprawie jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., IV S.A./618/96, LEX nr 45648). Odnosząc się natomiast do żądań stron zawartych w skardze wskazać należy, iż nie mogły być one rozpoznane, bowiem wychodzą one poza przedmiot niniejszego postępowania. Badanie zasadności decyzji z dnia 26 kwietnia 2002 r. mogło być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego na podstawie odrębnej skargi wniesionej przez skarżących w odpowiednim terminie i po wyczerpaniu przez nich środków odwoławczych ( por. art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W niniejszej sprawie niedopuszczalne było również badanie prawidłowości uchwał podjętych przez Radę Miejską i ewentualne stwierdzenie ich nieważności. Uchwały organów gminy, w tym w przedmiocie odrzucenia protestów wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie skargi wniesionej w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.