II SA/Gd 386/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi L. D. na uchwałę Rady Miasta Gdynia z dnia 22 grudnia 2010 r., nr III/30/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1/ umorzyć postępowanie, 2/ zwrócić skarżącej L. D. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu sądowego. L. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. skarżąca wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na konieczność analizy sprawy. Wskazała, że jeśli organ – Rada Miasta - wyrazi wolę na zawieszenie to wniosek dotyczy zawieszenia na zgodny wniosek stron. Skarżąca oświadczyła, że w sytuacji, gdy organ nie wyrazi zgody na zawieszenie postępowania cofa skargę. Na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. pełnomocnik organu oświadczył, że nie wyraża zgody na zawieszenie postępowania. W tej sytuacji uznać należało, że aktualne pozostaje oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Stosownie natomiast do treści art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne. Przede wszystkim brak jest podstaw do uznania, że zmierza ono do obejścia prawa. Nadto nie można w żadnym razie twierdzić, że cofnięcie skargi przez skarżących spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania w sprawie ze skargi na uchwałę jest równoznaczne z wiążącym stwierdzeniem sądu, że zaskarżony akt nie jest obarczony wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego (tak NSA w postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2010 r., I OSK 1205/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje się bowiem, że cofnięcie skargi obliguje sąd do zbadania czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą nieważności, czyli do podjęcia wszystkich działań wyznaczonych zakresem kompetencji w fazie orzekania. W rezultacie zaakceptowanie cofnięcia skargi jest zdeterminowane uprzednią merytoryczną oceną zaskarżonego aktu i stwierdzeniem jego zgodności z prawem. W konsekwencji postanowienie o umorzeniu postępowania ze względu na dopuszczalne cofnięcie skargi na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego zrównuje się z oceną sądu uzasadniającą wydanie wyroku oddalającego skargę (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2009 r., II SA/Kr 35/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przekonaniu Sądu należy mieć przede wszystkim na uwadze, że uznanie przez sąd cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymagałoby uprzedniego ustalenia, że zaskarżony akt obarczony jest wadami powodującymi jego nieważność. W przypadku skargi na akt prawa miejscowego kontrola zgodności z prawem tegoż aktu poprzedzona jest jednakże ustaleniem legitymacji do wniesienia skargi, a więc wyjaśnieniem, czy interes prawny skarżącego został naruszony przez zaskarżony akt, jak wymaga tego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., poz. 142, nr 1591 ze zm.). Co więcej, okoliczności te powinny zostać wykazane przez skarżącego. Skutkiem zaś niewykazania naruszenia interesu prawnego jest oddalenie skargi z uwagi na brak legitymacji. W takim zaś przypadku sąd nie może w ogóle dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącej umożliwiłoby Sądowi ocenę zgodności z prawem podjętej uchwały. Skarżąca cofnęła natomiast skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed wykazaniem naruszenia jej interesu prawnego. Na obecnym etapie postępowania nie można zatem uznać, że cofnięcie skargi przez L. D. byłoby niedopuszczalne. W związku z tym brak jest podstaw do nieuwzględnienia żądania skarżącej zawartego w piśmie z dnia 24 lipca 2013 r., w którym cofnęła ona skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie ze skargi L. D. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.