II SA/Gd 394/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę. H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na Rady Miejskiej z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [[...]] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz w sprawie terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie, wskazując na brak wyczerpania drogi postępowania przed organem gminy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie mogło być uznane pismo skarżącej z dnia 4 marca 2013 r., w którym prosiła o pozostawienie stawki naliczania opłat za śmieci w stanie niezmienionym. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi wnosząc ewentualnie o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 29 maja 2013 r. H. K. została zobowiązana do wskazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi z dnia 16 kwietnia 2013 r. zwracała się do Rady Miejskiej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [[...]]. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 4 czerwca 2013 r. W dniu 28 czerwca 2012 r. wpłynęło do sądu pismo skarżącej skierowane do sądu, lecz złożone za pośrednictwem organu, zawierające oświadczenie o cofnięciu niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej musi być poprzedzone wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (publik. ONSAiwsa z 2007 r., Nr 3, poz. 60), stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi, w tym ocenę zachowania terminu do jej wniesienia, w trybie przywołanego art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia. Niespełnienie tego warunku poprzez brak wezwania skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481). Instytucja wezwania ma na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosuje się do wezwania, zachodzi przesłanka do wniesienia skargi do sądu. Skarżąca nie wykonała zobowiązania z dnia 29 maja 2013 r., a z akt administracyjnych nie wynika, żeby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało do organu skierowane. Zdaniem sądu nie stanowi takiego wezwania pismo skarżącej z dnia 4 marca 2013 r. o pozostawieniu stawki naliczania opłaty w niezmienionej wysokości, na które Rada odpowiedziała pismem z dnia 11 marca 2013 r. W wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy skarżący winien wskazać, iż kwestionuje zaskarżoną uchwałę oraz wykazać, w jaki sposób przedmiotowa uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia i zażądać usunięcia tego naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1992 roku, sygn. SA/Wr 545/92, Wspólnota 1992/34/21). Wzywając do usunięcia naruszenia prawa należy wskazać konkretną normę, która została naruszona, wykazując tym samym nielegalność działania administracji. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 271, ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w punktach 1-5) wniesienie jej jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi ma w okolicznościach niniejszej sprawy pierwszeństwo przed umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy, w związku z cofnięciem skargi przez skarżącą. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.