II SA/Gd 395/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R.L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego . z dnia 15 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. R. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 marca 2007 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2007 r. Nr [...] nakazującej inwestorowi R. L. rozbiórkę obiektu budowlanego – śmietnika o wymiarach w rzucie poziomym 1,70 m x 0,94 m zlokalizowanego w P. G. przy ul. [...] na działce [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. Nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia z dnia 15 marca 2007 r. Nr [...] wskazując, iż numer decyzji powinien być [...] zamiast [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął na wniosek E. R. z dnia 16 marca 2004 r. postępowanie w sprawie obiektu do gromadzenia odpadów stałych wykonanego niezgodnie z przepisami budowlanymi, zlokalizowanego przy ul. [...] w P. G. Przedmiotowe postępowanie organ I instancji zakończył decyzją z dnia 6 sierpnia 2004 r. Nr [...], nakazującą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego inwestorowi R. L. rozbiórkę śmietnika o wymiarach w rzucie poziomym 1,70m x 0,93 m zlokalizowanego na działce Nr [...] przy ul. [...] w P. G. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 29 września 2004 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do nakazu rozbiórki śmietnika w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. ze względu na to, iż budowa przedmiotowego śmietnika w 1991r. nie wymagała pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została zaskarżona przez E. R. do Sądu Administracyjnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 723/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji wskazując, że organ ten nie wyjaśnił kwestii, iż lokalizacja przedmiotowego śmietnika została objęta pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego z dnia 22 czerwca 1978 r. nr [...] zmienionym pozwoleniem na budowę z dnia 2 października 1984 r. nr [...]. Ponadto Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości należy ustalić krąg stron postępowania oraz ustalić czy budowa przedmiotowego śmietnika stanowiła odstępstwo od pozwolenia na budowę z dnia 22 czerwca 1978 r. wydanego R. L. Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu powyższego wyroku ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 sierpnia 2006 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia 9 października 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust 7 odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego śmietnika. Powyższa decyzja organu I instancji została w trybie odwoławczym uchylona decyzją z dnia 8 grudnia 2006 r. Nr [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał., iż budowa przedmiotowego śmietnika w określonym miejscu (przy granicy z działką nr [...]) stanowiła odstępstwo od pozwolenia na budowę z dnia 22 czerwca 1978 r. Nr [...] w zakresie określonym w przepisach w art. 36a ustawy Prawo budowlane, a dokładnie w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki zaliczanym do odstępstw istotnych (art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy). Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lutego 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 nakazał inwestorowi R. L. rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Od powyższej decyzji odwołała się R. L. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z akt sprawy wynika, że R. L. wykonała w 1991 r. śmietnik o wymiarach w rzucie poziomym 1,70 m x 0,94 m na działce m [...] przy ul. [...] w P. G. na granicy z działką sąsiednią nr [...]. W aktach sprawy znajdują się dwie potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie załączników do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 22 czerwca 1978 r. Nr [...] i z dnia 2 października 1984 r. Nr [...] stanowiących plany realizacyjne dotyczące działki nr [...], w których w dwóch różnych miejscach przewidziano śmietnik. Jednakże w żadnym z wymienionych powyżej dokumentów nie przewidziano śmietnika przy granicy z działką skarżących (nr [...]). W toku postępowania organ ustalił, że przedmiotowy śmietnik jest innym obiektem niż ujęty w powołanym wyżej pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy już w poprzednim rozstrzygnięciu, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2006r. sygn. akt II SA/Gd 723/04 wskazał, iż budowa przedmiotowego śmietnika w określonym miejscu (przy granicy z działką nr [...]) stanowiła odstępstwo od pozwolenia na budowę z dnia 22 czerwca 1978 r. Nr [...] w zakresie określonym w przepisach art. 36a ustawy Prawo budowlane, a dokładnie w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki zaliczanym do odstępstw istotnych (art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy). Ze względu na powyższe, organ nadzoru budowlanego uznał, iż takie usytuowanie przedmiotowego obiektu stanowi istotne odstępstwo od ustaleń warunków określonych w pozwoleniu na budowę, co zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane obligowało organ nadzoru budowlanego do podjęcia działania w oparciu o przepisy art. 51 ustawy. W związku z uznaniem usytuowania przedmiotowego obiektu za istotne odstępstwo, brak było podstaw do zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. Organ wskazał, iż w toku postępowania wpłynęło pismo z dnia 9 lutego 2007 r. E. i E. R., przesłane przez organ I instancji jako odwołanie od zaskarżonej decyzji, z treści którego wynika, iż jest to wniosek o podtrzymanie podjętego przez organ nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia. Pismo powyższe uzupełniono w dniu 5 marca 2007 r. o kserokopie dokumentów znajdujących się w aktach I instancji, natomiast w dniu 6 marca 2007 r., dołączono pismo zawierające ustosunkowanie się do treści odwołania z dnia 19 lutego 2007r, R. L. Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż wprawdzie przedmiotowy obiekt wybudowany został zgodnie z wymaganiami dotyczącymi tego rodzaju obiektów zawartymi w obowiązujących w momencie budowy tego obiektu rozporządzeniu Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. (Dz. U. Nr 17, poz. 62). Organ przywołał treść § 23 ust. 6 tego rozporządzenia. Jednakże zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami § 23 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stale, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 , powinna wynoście co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3m do granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Większa restrykcyjność obecnie obowiązujących przepisów uzasadniona jest zachowaniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych dla otoczenia, zwłaszcza dla użytkowników sąsiedniej działki. Zdaniem organu II instancji, rozstrzygnięcie podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawnie uzasadnione. R. L. we wniesionej skardze domagała się uchylenia decyzji organu II instancji, zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podała, iż organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) oraz § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W pierwszej kolejności odwołujący podnosi, że obiekt budowlany o wymiarach w rzucie poziomym 1,70m x 0,94m zlokalizowany w P. G., przy ul. [...] na działce nr [...] (śmietnik) został wzniesiony w roku 1991, a więc pod rządami regulacji obowiązującego wówczas prawa (Prawo budowlane z 1974 r. i Rozporządzenie Ministra Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.), a nie regulacji prawnych obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym należy uznać, że organ pierwszej instancji uchybił zasadzie lex retro non agit, co w następstwie spowodowało naruszenie przepisów art. 6 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy administracji winny stać na straży praworządności, pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Nadto skarżąca podała, że wykonanie śmietnika w obecnej lokalizacji nie naruszało ówczesnych warunków technicznych, tym samym brak jest podstaw do nakazu rozbiórki śmietnika w trybie art. 51 Prawa Budowlanego z 1994 r. Zgodnie z zapisami Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki - § 23 ust. 6 "na terenach zabudowy jednorodzinnej, wyposażonych w zorganizowany system usuwania nieczystości stałych, dopuszcza się sytuowanie krytych schowków na przenośne pojemniki na granicy działek sąsiednich pod warunkiem, że odległość schowków od okien pomieszczeń mieszkalnych będzie wynosić co najmniej 3 m. W omawianym przypadku sporny obiekt jest zlokalizowany w odległości 3,60 m. Tym samym należy uznać, że wybudowanie spornego obiektu nie było istotnym odstępstwem w rozumieniu art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., gdyż przepis taki w roku 1991 nie obowiązywał. Powołując się na zapis § 23 ust.6 wyżej przywołanego rozporządzenia, skarżąca stwierdziła, że przedmiotowy śmietnik został wykonany zgodnie z warunkami technicznymi obowiązującymi w czasie jego realizacji i w takim stanie został przyjęty w 1992 r. do użytkowania wraz z budynkiem mieszkalnym, z tych też względów nie można nakazać rozbiórki wyżej wskazanego obiektu. W motywach swojego uzasadnienia organ drugiej instancji nie odniósł się w ogóle do przepisów i zarzutów, które zostały przyjęte jako podstawę do odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej należało stwierdzić, że organ pomimo ciążącego na nim obowiązku wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, które zostały podniesione przez skarżącą pominął je, tym samym nie rozstrzygnął istoty sprawy. Wskazała, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy - jakie przepisy prawa winny być zastosowane przy jej rozstrzygnięciu. Organ drugiej instancji również nie uwzględnił okoliczności nieobowiązywania przepisu art. 51 ustawy Prawo budowlane, a więc utrwalił w obywatelach przekonanie, że pomimo powszechnie obowiązującego zakazu stosowania zasady lex retro non agit, w swych rozstrzygnięciu tę zasadę łamie, będąc zobowiązany do działania na podstawie przepisów prawa. Skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, w której uprzednio Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł (29.09.2004 r.) o braku podstaw do nakazu rozbiórki śmietnika w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. ze względu na to, że budowa przedmiotowego śmietnika w 1991 r. nie wymagała pozwolenia na budowę, jak również, że budowa śmietnika nie była sprzeczna z warunkami technicznymi, które - obowiązywały w czasie jego realizacji. Skarżąca wyraziła zdziwienie, iż po trzech latach od wydania wyżej wskazanej decyzji tak radykalna zmiana praktyki stosowania prawa przez organ drugiej instancji. Podnisoła również, iż powyższe uwagi również mają zastosowanie do organu pierwszej instancji, który decyzją dnia 9 października 2006 r. odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego śmietnika. W ocenie skarżącej, za kuriozalne należało uznać stwierdzenia, które zostały wskazane w motywach rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, odnoszące się do argumentów odwołania i wskazujące, iż rozstrzygnięcie podjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawnie uzasadnione. Skarżąca wskazała, że na podstawie wyżej wskazanych rozważań prawnych poczynionych przez ograny pierwszej i drugiej instancji, stwierdzić należało, że inwestor realizujący inwestycję zgodnie z prawem, który obowiązuje w dacie realizacji inwestycji i jej odbioru nie może mieć pewności, że za kilka lat, jeżeli zostanie wprowadzona nowelizacja prawa będzie on zobowiązany do rozbiórki obiektu. Stwierdziła również, że działanie organu drugiej jak i pierwszej instancji stoją w jawnej sprzeczności z normą przewidzianą w art. 8 k.p.a.., która stanowi, że organy administracji państwowej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywatela do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zmiana prawa budowlanego w 1995 r. , która uregulowała sprawy samowoli budowlanej i ustaliła okres abolicji w stosunku do obiektów zrealizowanych do 1994r . Wobec powyższego gdyby nawet założyć, iż realizacja przedmiotowego obiektu była samowolą i owym istotnym odstępstwem – należało w ocenie strony skarżącej skorzystać z przepisu umożliwiającego zalegalizowanie takiej samowoli - popartego opinią (wypisem) z miejscowego planu zagospodarowania stwierdzającego iż taki obiekt (w tym wypadku śmietnik) nie koliduje z nim. Zwróciła nadto uwagę, że żaden z organów obu instancji nie zastosował tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze organ wskazał, iż zmiana stanowiska organu odwoławczego wynikała z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 723/04. Wyrokiem tym sąd uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 29 września 2004 r. nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji z dnia 6 sierpnia 2004 r. Nr [...] nakazującą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa- budowlanego inwestorowi R. L. rozbiórkę śmietnika o wymiarach w rzucie poziomym 1,70m x 0,93m zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w P. G. i orzekająca o braku podstaw do nakazu rozbiórki przedmiotowego śmietnika w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał organom nadzoru budowlanego konieczność ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, w szczególności stwierdzenie, czy budowa śmietnika stanowiła odstępstwo od wydanego pozwolenia na budowę, co zostało uczynione. W wyniku ponownego przeanalizowania całości akt sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję. E. i E. R. również wnieśli o oddalenie skargi wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga R. L. nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Regulacja prawna zawarta w przytoczonym wyżej artykule znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi E. R. prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Gd. 723/0) uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2004 r. w postępowaniu dotyczącym tego samego obiektu. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że nie jest trafny przyjęty przez organ II instancji pogląd o braku podstaw do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. gdyż budowa śmietnika w 1991 r. nie wymagała pozwolenia na budowę. W rozważaniach Sąd zwrócił uwagę, że zrealizowanie przedmiotowego obiektu (śmietnika) w innym miejscu aniżeli przewidzianym w planie zagospodarowaniu terenu inwestycji – działki [...] tj. planie będącym integralną częścią pozwolenia na budowę, stanowiło odstępstwo od tego pozwolenia naruszające treść art. 20 ust. 1 obowiązującej w tym okresie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W tych warunkach, w ocenie Sądu, organ winien rozstrzygnąć, czy nie widzi możliwości nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu, czy też nie stwierdza przesłanek jego rozbiórki w trybie art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r. W związku z uchyleniem decyzji organu I instancji przez organ II instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania - decyzją z dnia 2 lutego 2007 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponownie został orzeczony nakaz rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponieważ kwestia zaistniałego samowolnego odstępstwa od wydanego pozwolenia budowlanego w zakresie lokalizacji śmietnika (przewidzianej w planie zagospodarowania terenu inwestycji) jak i braku podstaw do traktowania tej inwestycji jako odrębnej (nie wiążącej się z wydanym pozwoleniem) została przesądzona w motywach wyżej powołanego wyroku dalsze rozważania w tym zakresie, w świetle powołanego na wstępie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są bezprzedmiotowe. Zagadnieniem, które należało rozważyć jest zatem wyłącznie możliwość zalegalizowania przez organ popełnionej samowoli. Wskazać tu należy, że jeżeli brak jest przesłanek uzasadniających legalizację alternatywą jest orzeczenie nakazu rozbiórki. Postępowanie legalizacyjne może być prowadzone w sytuacji naruszenia przez inwestora w procesie inwestycyjnym wymagań przewidzianych w przepisach regulujących ten proces a jednocześnie zrealizowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Uzasadnieniem legalizacji jest również możliwość doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa budowlanego "nie istotnych" odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie można natomiast "legalizować" samowoli budowlanej w przypadku (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) w której aktualnie obowiązujące przepisy jednoznacznie nie dopuszczają do sytuowania obiektu w miejscu w którym został on samowolnie zlokalizowany na działce skarżącej nawet jeżeli to nastąpiło w czasie w którym obowiązujące przepisy stwarzały możliwość takiej lokalizacji. Istota legalizacji polega na tym, że prowadzi ona do zgodności z aktualnie obowiązującym porządkiem prawnym. Zrealizowanie obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej nie można też oceniać w kategorii "praw nabytych" tylko z tego względu, że w czasie popełnienia tej samowoli (czy też, jak w rozważanym przypadku - samowolnego odstępstwa od wydanego pozwolenia na budowę) obowiązywały przepisy, które umożliwiały legalizację. Odnosząc się do zarzutów w skargi w tej części, w której skarżąca powołuje się na wydaną w sprawie decyzję o pozwoleniu na u zbytkowanie, to stwierdzić należy, iż nie można w wyżej wymienionym trybie sankcjonować samowolnie dokonanych zmian w zakresie wskazanym w pozwoleniu na budowę oraz, że decyzja pozwalająca na użytkowanie innego obiektu niż ten, na którego inwestor uzyskał pozwolenie na budowę narusza prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 225/05 Lex nr 191341). Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.