II SA/Gd 40/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 6 maja 2010 r. odmawiającą skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu prac adaptacyjnych istniejącego obiektu na cele mieszkalne na działce nr [...] w związku z niespełnieniem warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2011 r. (data nadania: 15 lutego 2011 r.) skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wyjaśniła, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ubiega się w toku procedury legalizacyjnej istniejącego na jej działce obiektu. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wydanie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji o rozbiórce jeszcze przed rozpoznaniem skargi. Wykonanie rozbiórki spowoduje trudne do odwrócenia skutki, co zniweczy sens prowadzenia postępowania sądowego w tej sprawie i uniemożliwi jej uzyskanie ochrony prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym stanie prawnym wskazać należy, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych aktów, podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a jej zastosowanie uzależnione jest od spełnienia łącznie lub alternatywnie przesłanek określonych w powyższym przepisie. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 122). Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2009 r., II SA/Łd 873/09, LEX nr 602399; wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., II FZ 360/10, LEX nr 590185). Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, a tym bardziej decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2009 r., II OZ 665/09, LEX nr 552936). Bezzasadny jest zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie zachodzi żadne niebezpieczeństwo związane z jej wykonaniem. Ponoszone przez skarżącą argumenty odnoszące się do skutków ewentualnej rozbiórki obiektu znajdującego się na jej działce są przedwczesne i nie mogą być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania w tym przypadku przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.