II SA/Gd 430/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Województwa na postanowienie Wojewody z dnia 18 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę oddala skargę. Województwo wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 18 maja 2018 r. uchylające postanowienie Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, z dnia 31 stycznia 2018 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w G. przy ul. W., oznaczonej jako działki nr [..] o pow. 11.324 m2, nr [..] o pow. 1.975 m, obręb [..], w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.). Zaskarżone postanowienie podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda opisał dotychczasowy przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Ustalił, że decyzją z dnia 17 maja 2006 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt podziału działki nr [..], Kw nr [..], stanowiącej własność J. M., R. M. i M. M. na działki nr: [..]-[..]. Nowopowstałe działki nr [..] i [..] przeznaczone zostały na drogę publiczną w kategorii drogi wojewódzkiej, w związku z czym przeszły one z mocy prawa na własność Województwa. Byli właściciele nieruchomości pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. wystąpili o ustalenie odszkodowania za działki nr [..] i [..]. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Prezydent zawiesił przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15, uchylający decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia 17 maja 2006 r. w części określającej przeznaczenie nowopowstałych działek nr [..] [..] pod drogę publiczną kategorii drogi wojewódzkiej. Na skutek rozpoznania zażalenia R. M. Wojewoda postanowieniem z dnia 18 maja 2018 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując na przesłankę zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na zaistnienie prejudykatu. Wojewoda uznał, że organ nie może, zawieszając na tej podstawie postępowanie, kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Prejudykat powinien mieć charakter prawny a nie faktyczny. Zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego jest dopuszczalne jedynie wtedy, kiedy wydanie rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu uzależnione jest od rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Oznacza to, że pomiędzy zagadnieniem wstępnym a przedmiotem prowadzonego postępowania musi występować bezpośredni związek, który wyraża się w tym, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest w ogóle możliwe wydanie decyzji w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem Wojewody związek przyczynowy, o którym mowa w tym przepisie, nie występuje w niniejszej sprawie, gdyż wynik postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia sprawy o ustalenie odszkodowania za nieruchomość przeznaczoną pod drogę publiczną. Ponadto, zauważył, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji podziałowej zostało zakończone prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15, w którym Sąd w pkt 10 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt [..]. W skardze zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi skarżący traktują jako oczywisty związek między sprawą dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 maja 2006 r. zatwierdzającej podział a niniejszą sprawą ustalenia odszkodowania. Według skarżącego nie jest możliwe prawidłowe i gwarantujące pewność obrotu prawnego rozpatrzenie sprawy o ustalenie wysokości odszkodowania za pozbawienie prawa własności nieruchomości, której dotyczy decyzja podziałowa, jeśli na skutek toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej nie jest możliwym ostateczne ustalenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty tego odszkodowania. Skarżący powołuje się na treść wskazań zawartych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15 i wywodzi, że skoro konsekwencją tych wskazań winno być stwierdzenie nieważności badanej decyzji Prezydenta, to brak będzie odpowiedzialności po stronie skarżącego za zapłatę odszkodowania, skoro to nie skarżący będzie ostatecznie właścicielem tej nieruchomości. W skardze przywołano na poparcie tej tezy wyroki sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko sformułowane w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W dniu 8 sierpnia 2018 r. Województwo nadesłało do Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt [..], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta decyzją z dnia 17 maja 2006 r. o zatwierdzeniu projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. W., obręb [..], w części określającej przeznaczenie nowopowstałych działek o nr [..] i [..], w strefie 018-83 i 019-83 planu nr [..], które są przeznaczone pod drogę w klasie dróg głównych /ul. [..]/ i poprzez przedmiotowe strefy przebiegać będzie droga wojewódzka. Jak wskazał organ, w związku z tym rozstrzygnięciem ziściła się przesłanka zniesienia po stronie skarżącego obowiązku wypłaty odszkodowania za prawo własności nieruchomości, co czyni zasadnym zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za prawo własności wywłaszczonej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i procesowym obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrola przeprowadzona przez Sąd według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano postanowienie Wojewody z dnia 18 maja 2018 r. uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 31 stycznia 2018 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w G. przy ul. W., oznaczonej jako działka nr [..] i nr [..], w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Zaskarżone postanowienie podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie takim zagadnieniem wstępnym, według organu pierwszej instancji, było toczące się postępowanie w sprawie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 maja 2006 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. W., obręb [..], w części określającej przeznaczenie działek nr [..] i [..] pod drogę publiczną kategorii drogi wojewódzkiej. Odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 9 grudnia 2015 r., utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 7 kwietnia 2015 r., uchylona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15, sprostowanym co do m.in. pkt 6, dotyczącego powyższych rozstrzygnięć, postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 24 maja 2016 r. Według organu pierwszej instancji, z uzasadnienia wyroku wynika, że brak było podstaw do zakwalifikowania wskazanych działek jako przeznaczonych pod drogę wojewódzką, czego konsekwencją powinno być stwierdzenie nieważności badanej w trybie nadzoru decyzji. W konsekwencji zatem, w ocenie tego organu, zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest kwestia rozstrzygnięcia przez Kolegium sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 maja 2006 r., gdyż stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej w zakresie dotyczącym przeznaczenia nowopowstałych działek nr [..] i nr [..] pod drogę publiczną o kategorii drogi wojewódzkiej wpłynie na prowadzone postępowanie w postaci zmiany strony postępowania - zobowiązanego. Rozpatrując zażalenie od postanowienia Prezydenta Miasta o zawieszeniu postępowania Wojewoda nie zgodził się z takim stanowiskiem, twierdząc w szczególności, że organ nie może zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa możliwe jest rozpoznanie sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie za prawidłowe uznał stanowisko Wojewody co do braku zasadności zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego w dacie rozstrzygania tej sprawy przez Wojewodę, podzielając poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego przywołanego w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślenia wymaga, że Sądowi z urzędu jest znane, iż wyrokiem NSA z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 2366/16, oddalona została skarga kasacyjna Województwa od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15, przez co stał się on prawomocny, a sprawa nieważności decyzji podziałowej z dnia 17 maja 2006 r. została przekazana do ponownego rozpoznania przez Kolegium. Z przedłożonej przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego decyzji Kolegium z dnia 25 lipca 2018 r., w sprawie o sygn. akt [..], wynika, że po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdzono nieważność decyzji zatwierdzającej podział z dnia 17 maja 2006 r. Wskazać należy jednak, że wydanie tej decyzji po dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia nie ma wpływu na ocenę jego legalności. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika bowiem, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Zmiany w zakresie podstaw kontrolowanego aktu lub czynności następujące po dniu ich wydania lub podjęcia są, co do zasady, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kontrolnego sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się kwestię prawną, która nie została prawomocnie przesądzona na drodze administracyjnej lub sądowej, a która wyłoniła się w toku postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy istnieje bezpośrednia zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Jednocześnie bez rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w prowadzonym postępowaniu w sprawie głównej. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do właściwości innego organu lub sądu i może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1699/14, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ta zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyrażać się jednak musi w istnieniu takiego związku przyczynowego, który bezwzględnie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uprzednim rozstrzygnięciem przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym w ogóle na wydanie decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 455/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyczyny zawieszenia postępowania z powodu wystąpienia zagadnienia wstępnego nie stanowi bowiem taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonanej także przez inne organy lub sąd w odrębnych postępowaniach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09 (dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie niewątpliwie jako kryterium prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę przejętą pod drogę, w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia, pozostawała ostateczna decyzja podziałowa z dnia 17 maja 2006 r., funkcjonująca wówczas w obrocie prawnym. W dacie procedowania przez Wojewodę była ona wiążąca dla organów administracji z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnej statuowaną w art. 16 § 1 k.p.a. Taki stan faktyczny i prawny, stanowiący podstawę zaskarżonego postanowienia, był przedmiotem sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, na wynik postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę przejętą pod drogę publiczną nie ma wpływu (jako prejudykat) toczące się w trybie nadzwyczajnym postępowanie dotyczące nieważności decyzji podziałowej (w części określającej przeznaczenie nowopowstałych działek nr [..] i [..] pod drogę publiczną w kategorii drogi wojewódzkiej). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wszczęcie postępowania mającego na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji podziałowej nie ma żadnego znaczenia w kwestii ustalenia odszkodowania, bo nie niweczy mocy obowiązującej ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie jest to również okoliczność pozwalająca uznać, że organ powinien zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. Nie jest to zagadnieniem prejudycjalnym w stosunku do toczącego się postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Skoro orzeczenie o wywłaszczeniu jest ostateczne i funkcjonuje w obrocie prawnym, to do czasu jego wyeliminowania organ ustalający odszkodowanie związany jest jego treścią (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 września 2015 r., II SA/Po 239/15, LEX nr 194432). Z taką sytuacją mieliśmy jeszcze do czynienia w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, a jej późniejsza zmiana nie ma wpływu na ocenę prawidłowości stanowiska zajętego przez Wojewodę. Nie istnieje zatem bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie ustalenia odszkodowania a zakończeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział i mającej skutek wywłaszczenia. Sąd zauważa, że decyzja zatwierdzająca podział stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej, o czym stanowi art. 98 ust. 2 u.g.n. Przejście działek pod drogi publiczne na podstawie art. 98 u.g.n. jest więc rozstrzygane przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej, względnie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznego daje podstawę do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działki z mocy prawa na rzecz takiego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., I OSK 1857/14, LEX nr 1779026). Tym samym, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro ostateczna decyzja o zatwierdzeniu podziału pozostawała w obrocie prawnym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji (w opisanej części) nie jest prejudykatem w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę przejętą pod drogę publiczną. Tożsame stanowisko, tutejszy Sąd zajął już w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 703/17, gdzie w podobnym stanie faktycznym i prawnym, w odniesieniu do działki nr [..] położonej w G. przy ul. N. przeznaczonej pod drogę publiczną, zaakceptował stanowisko Wojewody, według którego sprawa stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nie ma charakteru prejudycjalnego dla postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę. Z przedstawionych wyżej względów zarzuty skargi są nietrafne i stanowią jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Wojewody zaakceptowanym przez Sąd. Chybione jest powołanie się na stanowisko zajęte przez NSA w wyroku z dnia 11 marca 2010 r., I OSK 711/09, gdyż dotyczy on innej sprawy odszkodowania, uregulowanej w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133 poz. 872 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w ust. 1 nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca: 1) gmina - w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg (ust. 2). Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody (ust. 3). Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, stwierdzający nabycie prawa własności z mocy prawa i jednocześnie stanowi podstawę do dokonania wpisu prawa własności w księdze wieczystej. Oznacza to, że jedynie ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie własności stanowi dowód nabycia własności konkretnej nieruchomości i jest podstawą do żądania wypłaty odszkodowania. Z tych względów właśnie ostateczna decyzja wojewody rozstrzygająca kwestię przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie odszkodowania za te nieruchomości, co nie budzi wątpliwości judykatury ani sądu orzekającego. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, więc przywołane orzeczenie nie jest dla niej adekwatne. Również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt IV SA 846/00, powołany w skardze z błędnym wskazaniem daty (zamiast 2002 r. – 2012 r.), odnosi się do innej sytuacji faktycznej i prawnej, gdzie rozstrzygnięcie przez sąd powszechny kwestii własności nieruchomości uznano za zagadnienie prejudycjalne dla sprawy odszkodowania za szkodę wyrządzoną w związku z projektowaniem i wykonywaniem na koszt Państwa oraz utrzymaniem i eksploatacją urządzeń wodnych, przyznawanego w trybie art. 86 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.