II SA/Gd 438/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. i K. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 31 marca 2006r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Z. i K. S. wnieśli w dniu 22 czerwca 2006r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisana wyżej uchwałę Rady Miasta. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 18 lipca 2006r. skarżący wezwani zostali do wskazania, czy i kiedy przed wniesieniem skargi zwracali się do Rady Gminy z wezwaniem o usunięcie naruszeń wywołanych zaskarżoną uchwałą z dnia 31 marca 2006r. Odpowiadając na wezwanie skarżący złożyli w dniu 2 sierpnia 2006r. pismo procesowe wraz z załączoną fotokopią pism skierowanych w dniach 22 grudnia 2005r. i 24 kwietnia 2006r. do Burmistrza, z których treści wynika, iż skarżący nie zgadzają się na udostępnienie drogi proponowanej na działce nr [...] ani na sprzedaż tej działki pod drogę (vide: pisma k. 24-26). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ustawa z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591, ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń podjętych przez organy gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 101 cytowanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Cytowany wyżej przepis ustanawia szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżania aktów w nim wymienionych. Podjęta uchwała lub zarządzenie wydane przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, naruszające prawa osób trzecich, mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego. Jak wynika z akt sprawy skarżący przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie wyczerpali trybu wynikającego z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, to jest nie wnieśli do właściwego organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wezwaniem, o którym mowa powyżej, nie może być pismo skierowane do innego organu gminy - Burmistrza (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2002 roku, sygn. IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 8264). Wniesienie skargi na uchwałę Rady Miejskiej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym byłoby dopuszczalne dopiero po wyczerpaniu opisanego wyżej trybu, a zatem wówczas, gdy po wezwaniu organ ten odmówił usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, albo nie wypowiedział się w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (art. 35 - 36 Kpa). Zdaniem Sądu w wezwaniu skierowanym do organu w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy skarżący winien wskazać, iż kwestionuje zaskarżoną uchwałę oraz wykazać w jaki sposób przedmiotowa uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienia i zażądać usunięcia tego naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 1992 roku, sygn. SA/Wr 545/92, Wspólnota 1992/34/21). Celem warunku "bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia" jest bowiem umożliwienie organowi gminy przeprowadzenia samokontroli podjętej uchwały i ewentualnego dokonania jej odpowiedniej reasumpcji bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądowej kontroli legalności uchwały. Zatem aby umożliwić organowi podjęcie działań zmierzających do przeprowadzenia samokontroli kwestionowanej uchwały wezwanie winno zawierać wskazane powyżej elementy albowiem, jak uznal Naczelny Sad Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia składu 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 roku (sygn. OSA 2/02, ONSA 2003/1/2), wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone oraz uchwałę będącą tego przyczyną. Skarżący warunku tego nie spełnili, bowiem cytowane wyżej pismo z dnia 24 kwietnia 2006r. odnosiło się krytycznie do treści planu zagospodarowania przestrzennego, w części jego wyrysu, rozumianego przez skarżących jako ingerencja w ich własność, natomiast pismo wcześniejsze stanowiło uwagę do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: pisma k. 24-26). Przedwczesne wniesienie do sądu skargi w tym przedmiocie, nie poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powoduje, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny spowodowało, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do badania i wypowiadania się ani co do tego, czy kwestionowana uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ani co do stopnia ewentualnego naruszenia prawa. Mając na względzie powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.