II SA/Gd 442/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na uchwałę Rady Gminy z 29 marca 2018 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi K. w gminie C. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania uchwały Rady Gminy z 29 marca 2018 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi K. w gminie C. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z 29 marca 2018 r., Nr XLIX/352/18, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi K. w gminie C. (Dz. Urz. Woj. Z 14 maja 2018 r., poz. 1948). W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej uchwały wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeśli na podstawie zapisów planu zostanie wydane pozwolenie na budowę i nastąpi zabudowa działek nr [..]-[..], skutkująca naruszeniem warunków przyrodniczych w obszarze "osnowy biologicznej" zarówno dla fauny i flory. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy z 29 marca 2018 r., Nr XLIX/352/18, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi K. w gminie C., podjęta m.in. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1, art. 27 i 29 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że rada gminy uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwe jest to norma kompetencyjna dająca gminie możliwość stanowienia prawa miejscowego we wskazanym zakresie. Stosownie zaś do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. w obecnym brzmieniu: Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W niniejszej sprawie wskazać także należy, że przedmiotowa uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa (zgodnie z § 16 uchwały), co nastąpiło w dniu 14 maja 2018 r. pod pozycją 1948. Wejście w życie zaskarżonej uchwały nastąpiło zatem z dniem 29 maja 2018 r. Skoro zaskarżona uchwała zawiera przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie, natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. pozbawia sąd administracyjny w tym przypadku możliwości wstrzymania wykonania takiej uchwały, to należało orzec, jak w sentencji postanowienia.