II SA/Gd 443/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. oraz grupy mieszkańców Gminy reprezentowanej przez J. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni– jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej postanawia: odrzucić skargę. J. K. w imieniu własnym oraz reprezentując grupę mieszkańców Gminy Miasta G., wniósł w dniu 14 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni w G. – jednostki budżetowej do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń podjętych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie nie została poprzedzona wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących przez zaskarżoną uchwałę. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący J. K. we własnym imieniu, jak również w imieniu reprezentowanej przez niego grupy mieszkańców Gminy Miasta G., nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, a zatem należało uznać, że nie wyczerpał trybu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skierowanie przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia jest niezbędną czynnością procesową, którą musi dopełnić strona przed wniesieniem skargi na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga wniesiona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do sądu administracyjnego z pominięciem warunku uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalna. Z akt administracyjnych wynika, że również grupa mieszkańców, w których imieniu J. K. wniósł skargę, nie wezwała Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Do skargi załączone zostało jedynie (widniejące także w aktach nadesłanych przez Radę Miasta) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę skierowane do Rady Miasta przez szereg Spółdzielni Mieszkaniowych z terenu Miasta G. Wymóg uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jako warunek dopuszczalności skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest spełniony, gdy skargę wnosi ten sam podmiot, który wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Tożsamość ta nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ skargę wniósł J. K. w imieniu własnym, nie zaś w imieniu reprezentowanej przez siebie Spółdzielni Mieszkaniowej. Również osoby tworzące, reprezentowaną przez J. K., grupę mieszkańców nie występują w imieniu Spółdzielni Mieszkaniowych, które wezwały Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Skoro zatem J. K., jak również reprezentowana przez niego grupa mieszkańców, wnieśli skargę bez wyczerpania trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.