II SA/Gd 447/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 26 marca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. H. K. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Szefa Urzędu Kombatantów i Osób Represjonowanych z 26 marca 2019 r. odmawiające przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z 30 stycznia 2019 r. odmówił skarżacej przyznania uprawnień kombatanckich. Następnie postanowieniem z 26 marca 2019 r., wydanym na postawie art. 58 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."),Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia, po przytoczeniu treści przepisów regulujących przywrócenie terminu, wskazał że skarżąca 4 lutego 2019 r. otrzymała decyzję odmawiającą przyznania jej uprawnień kombatanckich. Zainteresowana została pouczona o możliwości złożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bądź skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął 18 lutego 2019 r. Natomiast 4 marca 2019 r. wpłynął do Urzędu wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że uchybienie terminowi było rezultatem choroby, na co przedstawiła zaświadczenie lekarskie. Szef Urzędu stwierdził, że z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego nie wynika, by w okresie od doręczenia decyzji (4 lutego 2019 r.) do dnia, w którym upłynął termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (18 lutego 2019 r.) wnioskodawczyni doznała nagłego pogorszenia stanu zdrowia, by trafiła na kilkudniowe leczenie, uniemożliwiające jej złożenie odwołania. Dokument ten wymienia jedynie schorzenia, z powodu których od dłuższego czasu strona pozostaje pod stałą opieką lekarzy specjalistów, i z powodu których regularnie przyjmuje lekarstwa. Nie są to jednak okoliczności, które dawałyby podstawę do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze H. K., domagając się przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy podniosła, że w okresie od 4 lutego 2019 r. do 18 lutego 2019 r. była w ciężkim stanie zdrowotnym. W wyniku urazu doznanego we wrześniu 2018 r. była w ciągłym procesie leczenia, uczęszczała na rehabilitację, jej stan zdrowia się nie poprawiał, a wręcz pogarszał, co zmuszało ją do leżenia w łóżku, co z kolei wpływało na jej stan psychiczny. W związku z tym nie była w stanie dochować terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do skargi załączyła zaświadczenie lekarskie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, dokonywana przez sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a."), doprowadziła do wniosku, że wydane postanowienie nie narusza prawa – przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd uchyla decyzje bądź postanowienie, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub stwierdza ich nieważność z przyczyn wymienionych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Niniejsza skarga została rozpoznana przez sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia postanowienia objętego skargą wynika, że odmowa przywrócenia terminu nastąpiła na skutek tego, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Zgodnie z art. 58 k.p.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (§ 1), wniosek ten został wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - § 2). W realiach rozpoznawanej sprawy bezsporna jest okoliczność, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 30 stycznia 2019 r. odmawiająca przyznania uprawnień kombatanckich została odebrana przez H. K. 4 lutego 2019 r. W związku z tym, czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał 18 lutego 2019 r. Tymczasem skarżąca wysłała ten wniosek 27 lutego 2019 r. (data stempla pocztowego), a zatem z uchybieniem terminu. Wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do jego złożenia wskazując, że nie dochowała tego terminu ze względu na chorobę. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie z 26 lutego 2019 r. Zaznaczyć należy, że przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć w pierwszej kolejności, aby w ogóle możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku i ewentualne przywrócenie uchybionego terminu, jest złożenie żądania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż jest to termin, który nie podlega przywróceniu. Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika jednoznaczne, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1476/17, LEX nr 2433840). Ustanie przyczyny uchybienia terminu to ustanie przeszkody do dokonania danej czynności procesowej, niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności w tym zakresie. Ocena, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Po 592/19, LEX nr 2755013). Sąd zauważa, że strona w treści podania o przywrócenie terminu skarżąca nie wskazała, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi, czyli choroba. Z zaświadczenia lekarskiego z 26 lutego 2019 r. wynika, że choroba wystąpiła we wrześniu 2018 r. w związku z urazem (złamanie kości przedramienia i stłuczenie stawu biodrowego i uda lewego) i trwa w dalszym ciągu (tj. co najmniej do dnia jego wystawienia). Z kolei, z załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z 4 kwietnia 2019 r. wynika, jakich urazów doznała ona we wrześniu 2018 r. i jakie zastosowano leczenie. Wskazuje się też w nim, że w okresie od listopada 2018 do lutego 2019 roku pacjentka uczęszczała na rehabilitację. Z powodu doznanego urazu wystąpiło u pacjentki pogorszenie stanu zdrowia i objawy depresji. W takich okolicznościach trudne, a wręcz niemożliwe jest ustalenie daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Treść tych zaświadczeń prowadzi do wniosku, że choroba skarżącej trwa od września 2018 r. co najmniej do 26 lutego 2019 r., bowiem lekarz wskazuje, że pacjentka nadal wymaga systematycznego leczenia i konsultacji specjalistycznej. Brak jest zatem w takich okolicznościach możliwości jednoznacznego ustalenia daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, a wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku w tym zakresie nie zmieniłoby tej oceny. W takiej sytuacji więc istotna staje się analiza, której prawidłowo dokonał organ administracji, na ile powołana przeszkoda (choroba) uniemożliwiła skarżącej dokonanie czynności procesowej w terminie, a więc ocena w zakresie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zdaniem sądu, choroba na jaką cierpiała skarżąca nie była tego rodzaju, by uniemożliwiała jej dokonanie czynności procesowej w terminie osobiście lub za pośrednictwem osoby trzeciej (pełnomocnika, rodziny). W tym zakresie sąd podziela oceną dokonaną przez organ. Nie kwestionując faktu choroby skarżącej należy zauważyć, że w żaden sposób nie wykazała ona, by choroba ta uniemożliwiała jej sporządzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie. Skarżąca nie była obłożnie chora (uczęszczała w tym czasie na rehabilitację), nie przebywała w szpitalu i nawet jeśli sama nie mogła sporządzić i wysłać pisma procesowego, nie wykazała, by nie mogła skorzystać z pomocy osoby trzeciej (rodziny, sąsiada) w tym zakresie. Wręcz przeciwnie, z treści zaświadczenia dołączonego do skargi z 9 kwietnia 2019 r. wynika, że stan zdrowia skarżącej nawet uległ pogorszeniu, a jednak była ona w stanie złożyć 27 lutego 2019 r. wniosek o przywrócenie terminu, a 19 kwietnia 2019 r. – sporządzić i wysłać skargę do sądu. Skarżąca, będąc zatem niewątpliwie osobą schorowaną, nie wykazała, by dolegliwości, jakie występowały u niej w okresie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, faktycznie uniemożliwiły jej jego wniesienia osobiście bądź też przy pomocy innych osób. Oznacza to, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, co stanowi przesłankę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Biorąc te wszystkie okoliczności pod uwagę i oceniając je z punktu widzenia warunków przywrócenia terminu, wynikających z art. 58 k.p.a., sąd uznał, że argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych przyczyn, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało ją oddalić.