II SA/Gd 451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. M. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia T. M., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2015 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną (kanalizacja wodociągowa, sanitarna, deszczowa, instalacja elektryczna oraz wewnętrzna instalacja gazowa) przy ul. I. w G., do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania R. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2015 r. umarzającej postępowanie w sprawie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. I. w G. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ drugiej instancji wyjaśnił, że w dniu 20 kwietnia 2015 r. T. M. wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku wraz z infrastrukturą techniczną, tj. dla inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2005 r. Niezależnie od powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wcześniejszą decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. rozstrzygnął wniosek T. M. z dnia 16 lutego 2011 r. o wszczęcie procedury naprawczej w sprawie tego budynku umarzając postępowanie prowadzone na wniosek T. M. Organ wskazując na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśnił, że od ww. decyzji z dnia 25 lutego 2015 r. złożył odwołanie R. G., zaś decyzja ta wydana jest w sprawie inwestycji, której dotyczy wniosek o pozwolenie na użytkowanie, w związku z czym rozstrzygnięcie odwołania stanowi zagadnienie wstępne. Zasadnym jest więc zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym, zaś postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku będzie kontynuowane po zakończeniu postępowania w sprawie budynku mieszkalnego prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane". W skardze na powyższe postanowienie T. M. wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie umorzenia prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 i 7 ustawy - Prawo budowlane, w sytuacji, gdy sprawa ta nie stanowi zagadnienia wstępnego oraz naruszenie art. 59 ust. 1 i 59a ust. 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 1 i 7 oraz art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 i 7 tej ustawy stanowi przesłankę wydania decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, podczas gdy ww. procedury mają zastosowanie w odmiennych stanach faktycznych i uzależniają wydanie decyzji administracyjnych od spełnienia odrębnych przesłanek. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie ograniczył się do wskazania, że decyzja z dnia 25 lutego 2015 r. dotyczy inwestycji, której dotyczy wniosek o pozwolenia na użytkowanie budynku. Organ ten jedynie na tej podstawie uznał, że wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji w postępowaniu naprawczym stanowi zagadnienie wstępne. W zaskarżonym postanowieniu organ podzielił w pełni stanowisko organu pierwszej instancji. Skarżący wyjaśnił, że art. 59 ust. 1 w związku z art. 59a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane wśród przesłanek wydania pozwolenia na użytkowanie nie wymienia istnienia w obrocie prawnym rozstrzygnięcia procedury naprawczej prowadzonej w trybie art. 51 ust. 1 i 7 tej ustawy. Przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie właściwy organ przeprowadza odrębną kontrolę wybudowanego obiektu budowlanego, w toku której dokonuje sprawdzenia jego zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W przypadku ustalenia zgodności w tym zakresie, dla wydania pozwolenia na użytkowanie nie jest konieczne wydanie jakiejkolwiek dodatkowej decyzji administracyjnej. Okoliczność ta wyklucza przyjęcie, że mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Skarżący ponadto stwierdził, że nawet przeprowadzenie procedury postępowania naprawczego nie zwolniłoby organu z badania spełnienia przez skarżącego przesłanek wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Skoro organ dysponuje możliwością dokonania kontroli, ponieważ w obrocie prawnym znajduje się pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, które stanowi podstawę dokonania tej kontroli, nie występuje w sprawie zagadnienie wstępne. Nie istnieje bowiem bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy wydaniem decyzji w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku a wydaniem decyzji przez organ wyższego stopnia w sprawie z odwołania R. G. od decyzji umarzającej prowadzone z wniosku skarżącego postępowanie naprawcze. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontrolowanych rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego jest zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania skarżącemu T. M. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. I. w G., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci rozpatrzenia odwołania R. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającej postępowanie w sprawie ww. budynku toczące się w trybie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Sądu skarga była zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane został z naruszeniem ww. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji błędnie przyjęły, że w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wynik postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane dotyczącego tego samego obiektu budowlanego jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależy rozstrzygniecie sprawy głównej. Zgodnie z art. 55 ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r., poz. 443, por. art. 6 ust. 1 tejże ustawy zmieniającej) przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Jak wynika z treści ww. przepisu w przypadkach wskazanych enumeratywnie w tym przepisie, obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie ma charakteru uznaniowego, ale jest obligatoryjny. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Z kolei w myśl ostatnio powołanego przepisu, obowiązkową kontrolę budowy przeprowadza się w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola taka, jak wynika z art. 59a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczba kondygnacji, a także w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kątów nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem oraz – w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego – w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Zgodnie z art. 57 ustawy - Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć szereg dokumentów dotyczących danego obiektu. Stosownie zaś do art. 59 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. W opisanym wyżej stanie prawnym organy nadzoru budowlanego dokonały ustaleń, że inwestor (skarżący T. M.) posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, tj. decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2005 r., nr [...]. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody z dnia 19 listopada 2010 r. Następnie wskazana decyzja Wojewody z dnia 19 listopada 2010 r. została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1521/11. Wojewoda decyzją z dnia 20 marca 2013 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania T. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 czerwca 2010 r., uchylił tę decyzję i jednocześnie stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2005 r. o pozwoleniu na budową dla przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego – w ocenie Sądu - organ prawidłowo uznał, że ww. decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2005 r. o pozwoleniu na budowę pozostaje obecnie w obrocie prawnym. Z kolei postępowanie w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do przedmiotowego budynku zostało wszczęte w okresie, w którym ww. decyzja o pozwoleniu na budowę była wyeliminowana z obrotu prawnego. W związku z przywróceniem tej decyzji do obrotu prawnego inwestor wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, prowadzącego ww. postępowanie, o jego umorzenie. Organ ten decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. umorzył postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Od tej decyzji odwołał się R. G., zaś organy prowadzące przedmiotowe postępowanie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie uznały tę okoliczność za zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie znaczenie ma to, co w istocie jest przedmiotem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a co za tym idzie, jaki jest zakres tego postępowania. Podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana w trybie opisanym w art. 59 ustawy - Prawo budowlane może być wydana wyłącznie w stosunku do obiektu, który ma cechę legalności, tj. został wybudowany na podstawie stosownego pozwolenia, zgłoszenia). W niniejszej sprawie inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, która korzysta z domniemania mocy obowiązującej. Domniemanie takie wynika z przepisu art. 16 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi swoisty dowód na to, że inwestycja została zrealizowana legalnie. Sąd miał przy tym na uwadze, że instytucja zawieszenia postępowania przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. opiera się na założeniu, że organ rozstrzygający daną sprawę nie jest w stanie prowadzić postępowania administracyjnego, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" użyte w tym przepisie należy rozumieć tak, że jest to kwestia, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania. Należy jednak zauważyć, że to, co jest owym zagadnieniem wstępnym zależy o tego, co jest przedmiotem sprawy głównej, a to z kolei wynika z przepisów prawa materialnego. Ustalenie, czy dane zagadnienie jest, czy też nie zagadnieniem o charakterze wstępnym, wymaga odniesienia go do konkretnej sprawy, celem ustalenia związku przyczynowego. Konieczne jest przy tym istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym nie chodzi tu o konieczność wyjaśnienia nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w sprawie głównej. Stąd, przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga istnienia miedzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przedmiotowe postępowanie toczy się w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Z tej perspektywy wszczęcie w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane postępowania naprawczego dotyczącego tego samego obiektu budowlanego nie stanowi przeszkody w działaniu organu nadzoru budowlanego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – organy obu instancji niezasadnie przyjęły, że zachodzi taki związek między wynikiem postępowania naprawczego a rozstrzygnięciem w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Nie można uznać, że organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany czekać (zawiesić postępowanie) do czasu zakończenia postępowania naprawczego, albowiem nawet nie znając jego wyniku organ ten jest w stanie prowadzić postępowanie i je zakończyć, wydając rozstrzygnięcie w którejś z przewidzianych prawem form. Zdaniem Sądu za takim stanowiskiem przemawia wzajemna relacja obu postępowań. Należy mieć na uwadze, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane zmierza do wydania decyzji pozwalającej użytkować obiekt, która niejako zastępuje zarówno pozwolenie na budowę, jak i pozwolenie na użytkowanie wydawane w trybie zwyczajnym. Treść przywoływanego wyżej już przepisu art. 59 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1-4 tej ustawy, to wówczas nie może oczekiwać, że otrzyma pozwolenie na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W takim przypadku właściwy organ jest zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie i wszczęcia postępowania naprawczego określonego w art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 59 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane ma także zastosowanie także w sytuacji, gdy prowadzone jest już postępowanie w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane i pomimo jego niezakończenia inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 389/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) W tej kwestii można również przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 814/11 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), w którym przyjęto, że fakt toczącego się postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, wyklucza możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie i stanowi przesłankę zastosowania art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego. Sąd II instancji, w tymże też wyroku stwierdził, że niedopuszczalne jest równoległe prowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie i postępowania naprawczego. Prowadzenie postępowania naprawczego ma pierwszeństwo przed postępowaniem w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy powyższe rozważania oznaczają, że skoro nastąpiła tu sytuacja, w której wszczęte zostało postępowanie naprawcze, które nie zostało zakończone, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, to zależność między tymi postępowaniami w zasadzie prowadzić powinna do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, czego obecnie - w ramach rozpoznawania skargi na incydentalne postanowienie o zawieszeniu postępowania - przesądzić nie można. Zatem istnieje możliwość zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie w jednej z przewidzianych prawem form, pomimo toczącego się postępowania naprawczego. W tym stanie rzeczy podana przez organy nadzoru budowlanego przesłanka zawieszenia postępowania została wskazana z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem nie miała ona charakteru zagadnienia wstępnego tamującego możliwość rozpoznawania sprawy i wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W dalszym postępowaniu organy nadzoru budowlanego obu instancji powinny prowadzić postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i zakończyć je w jednej z dopuszczalnych form, biorąc pod uwagę ocenę prawną poczynioną przez Sąd. Przesłanki wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie określone są w art. 59 ust. 1 i 5 ustawy - Prawo budowlane. Jeśli organy stwierdzą, że roboty budowlane zrealizowane w ramach przedmiotowej inwestycji – tj. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2005 r. - zostały wykonane w warunkach wypełniających przesłanki określone w art. 50 ustawy - Prawo budowlane, to konieczne będzie podejmowanie innych prawem przewidzianych kroków, co jednak na obecnym etapie pozostaje poza zakresem kognicji Sądu w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając zasadność skargi, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 357zł stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa.