II SA/Gd 460/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na pozyskanie drewna oddala skargę. Skarga W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2018 r. w przedmiocie odmowy zezwolenia na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 7 września 2015 r. W. B. zwrócił się do Starosty o wydanie zezwolenia na wyrąb lasu na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym B., gmina Z. Wniosek uzasadnił sytuacją losową, w której znalazł się w związku z chorobą nowotworową - rakiem mózgu i długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wskazał, że jest w tragicznej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i materialnej. Ma na utrzymaniu czwórkę dzieci. Po operacji chirurgicznej nie pracuje i wymaga długotrwałej rekonwalescencji. Rozpoznając wniosek Starosta decyzją z dnia 7 kwietnia 2016 r. odmówił wydania zezwolenia na pozyskanie niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu drewna w lesie znajdującym się na działkach nr [..] i [..], oznaczonym na mapie gospodarczej lasu jako wydzielenie [..], [..] oraz [..]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że część wniosku obejmująca wydanie zezwolenia na pozyskanie drewna z lasu położonego w obrębie działki nr [..], obejmującej wydzielenie [..] i [..] o łącznej powierzchni 1,14 ha, wyłączono do odrębnego postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ ustalił, że W. B. jest właścicielem lasu położonego w obrębie ewidencyjnym B., gm. Z. położonego na działkach nr [..]-[..] o powierzchni całkowitej 5,01 ha, który to las objęty jest zatwierdzonym przez Starostę uproszczonym planem urządzania lasu wsi B. obowiązującym na lata 2010-2019. Las położony na przedmiotowych działkach został oznaczony na mapie gospodarczej lasu jako oddział nr [..], na którym wyszczególniono 5 wydzieleń oznaczonych literowo a, b, c, d, f. Oględziny przeprowadzone na działkach nr [..] i [..] w obrębie ewidencyjnym B. w dniu 19 stycznia 2016 r. potwierdziły, że aktualny stan lasu położonego na tych działkach jest zgodny z opisem zawartym w uproszczonym planie urządzania lasu i rokuje możliwość osiągnięcia celu hodowlanego, tj. gospodarczego typu drzewostanu w wieku rębności 80 lat. W toku postępowania wnioskodawca dostarczył szereg dokumentów obrazujących jego sytuację, w tym między innymi kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 1 kwietnia 2015 r. z której wynika, że u wnioskodawcy rozpoznano zmiany ogniskowe (najpewniej naczyniak jamisty z cechami krwawienia do jego światła) na pograniczu konara środkowego móżdżku i mostu oraz nadciśnienie tętnicze łagodne, a pacjent został skierowany do leczenia neurochirurgicznego. Ustalono również, że W. B. ma na utrzymaniu żonę i czworo dzieci, na które B. B. Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 listopada 2015 r. przyznał prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego w kwocie łącznej 752 zł miesięcznie do 31 października 2016 r. Podkreślono, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, że rodzina w związku z ich sytuacją rodzinną i materialną korzystała ze świadczeń pomocy społecznej przewidzianych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W toku postępowania przedłożono również dwa wypisy z treści orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówki Terenowej z dnia 7 stycznia 2016 r. oraz z dnia 22 lutego 2016 r., w których ostatecznie orzeczono w stosunku do W. B. czasową niezdolność do pracy oraz stwierdzono, że w wyniku dalszego leczenia oraz rehabilitacji leczniczej odzyska zdolność do pracy do października 2016 r. Na ten okres wnioskodawca uzyskał prawo do zasiłku chorobowego, którego wysokości strona nie ujawniła. Przedłożono również zaświadczenie lekarskie z dnia 2 marca 2016 r. stwierdzające, że W. B. choruje na starowzroczność obu oczu. W toku postępowania Starosta ustalił, że wnioskodawca pomimo choroby nadal prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [..] oraz gospodarstwo rolne na terenie gminy T. o powierzchni łącznej 7,92 ha gruntów rolnych oraz 0,90 ha lasu, posiadał udziały w spółce cywilnej [..] (z dniem 7 sierpnia 2015 r. złożono wniosek o wykreślenie spółki cywilnej z ewidencji działalności gospodarczej). Organ ustalił ponadto, że na podstawie umowy najmu z dnia 4 października 2016 r. lokal mieszkalny przy ul. I. w G. wynajmuje B. P., a koszt najmu lokalu wynosi 403,60 zł miesięcznie. Przedstawiono rachunki za gaz na nazwisko B. P., które opiewają średnio za okres dwóch miesięcy na kwotę 430,51 zł, a dodatkowo rachunek za energię elektryczną za okres od 15 lipca 2015 r. do 11 września 2015 r. na kwotę 177,93 zł oraz składki za dwie osoby na ubezpieczenie w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego za rok 2016 kwartalnie 780 zł. Z dołączonych do akt sprawy PIT 36L za rok 2014 oraz 2015 wynika, że przychody z prowadzonej działalności gospodarczej kształtowały się odpowiednio na poziomie 15.094,17 zł oraz 14.165,46 zł, natomiast w rozliczeniu końcowym podatnik wykazywał stratę w wysokości odpowiednio 16.189,94 zł oraz 259 zł (w roku 2015). Starosta wyjaśnił, że na wezwanie do przedłożenia zaświadczenia z właściwego Urzędu Skarbowego o uzyskiwanych dochodach z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za okres 4 miesięcy, tj. od 1 października 2015 r., celem ustalenia, czy pomimo choroby właściciel lasu uzyskiwał dochody z działalności gospodarczej, strona tych dokumentów nie przedstawiła, dostarczając zeznania roczne PIT 36L. Ponadto w ramach uzupełnienia strona dostarczyła paragon za zakup okularów w na kwotę 255 zł dla syna. Organ ustalił nadto, na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, że W. B., wbrew swoim twierdzeniom, nie pozostaje we wspólności majątkowej małżeńskiej z B. B. Brak wspólności majątkowej małżeńskiej skutkuje brakiem możliwości ustalenia faktycznej sytuacji materialnej rodziny W. i B. B. Na podstawie poczynionych ustaleń Starosta uznał, że wnioskodawca ma możliwości uzyskiwania środków do życia i utrzymania swojej rodziny, bowiem uzyskał do października 2016 r. prawo do zasiłku chorobowego, pomimo długotrwałej choroby nadal prowadzi działalność gospodarczą oraz prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,92 ha gruntów rolnych. Organ uznał, że nawet w sytuacji, gdy zachodzi wypadek losowy nie ma obowiązku wydania zezwolenia na wycinkę, pozostaje to w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem Starosty choroba W. B. jest bezsprzecznie wypadkiem losowym, w której znalazł się wnioskodawca. Natomiast choroba ta, jak wynika z orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówki Terenowej z dnia 7 stycznia 2016 r. oraz 22 lutego 2016 r., wyraźnie rokuje możliwość pełnego powrotu do zdrowia do października 2016 roku. W tych okolicznościach Starosta uznał, że sytuacja losowa wnioskodawcy nie uprawnia do wydania zezwolenia na pozyskanie niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu drewna w lesie znajdującym się na działkach nr [..] i [..], oznaczonym jako wydzielenie nr [..]-[..] o powierzchni łącznej 3,87 ha. W odwołaniu od tej decyzji W. B. zarzucił błędną ocenę przedłożonych dokumentów, które nie dawały podstawy do stwierdzenia, że pomimo choroby wnioskodawca ma możliwości uzyskiwania dochodów na utrzymanie swojej rodziny. Według skarżącego wszystkie ujawnione okoliczności powodują, że art. 23 ust. 4 ustawy o lasach powinien mieć do niego zastosowanie. Podkreślił, że ma liczną rodzinę, nie ma z czego żyć a posiada las, którego wycinka pozwoliłaby na polepszenie jego sytuacji. Starosta pominął fakt, że choroba właściciela lasu jest chorobą ciężką, nieodwracalną, a jej stan może się pogłębić a nie polepszyć, czemu nie zaprzecza treść orzeczenia lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Okoliczność, że w orzeczeniu stwierdzono, że wnioskodawca do października 2016 r. rokuje powrót do zdrowia, nie przesądza, że w rzeczywistości tak będzie. Fakt, że nie doszło do całkowitego usunięcia guza mózgu z uwagi na jego skomplikowane położenie, stanowi podstawę do uznania przypadku wnioskodawcy jako sytuacji losowej, uprawniającej do wydania zezwolenia na pozyskanie drewna z lasu, którego jest właścicielem. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 maja 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. Kolegium w pełni zaakceptowało i podzieliło stanowisko Starosty co do uznania, że sytuacja skarżącego nie kwalifikuje się do udzielenia mu zezwolenia na pozyskanie drewna w warunkach przepisu art. 23 ust. 4 ustawy. Kolegium uznało poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia za kompletne, a dokonaną na ich podstawie ocenę w za prawidłową. Kolegium podkreśliło, że nawet stwierdzenie wystąpienia przypadku losowego nie zobowiązuje organu do wydania zezwolenia w trybie art. 23 ust. 4 ustawy. Starosta wyczerpująco uzasadnił odstąpienie od udzielenia zezwolenia powołując się prawidłowo na zaświadczenia lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi od powyższego rozstrzygnięcia wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 470/17 uchylił decyzję organu II instancji. W ocenie Sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uchybił obowiązkom wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, naruszając tym samym przepis art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W szczególności, wydając rozstrzygnięcie po upływie roku od decyzji podjętej przez organ I instancji Kolegium poprzestało na okolicznościach i informacjach wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I instancji nie czyniąc we własnym zakresie aktualizacji ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla oceny sytuacji faktycznej skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy nie pouczył skarżącego o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym uniemożliwiając tym samym przedstawienie swojego stanowiska i uzupełnienia go o nowe orzeczenie o niezdolności do pracy uzyskane w styczniu 2017 r., które też kształtuje jego sytuację życiową w kontekście przesłanek z art. 23 ust. 4 ustawy o lasach, a nie było przedmiotem rozważań organu. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 maja 2018 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że okoliczności wynikające z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie świadczą o losowości sytuacji W. B. W szczególności nie świadczy o losowości choroba, albowiem w chwili wydania przedmiotowej decyzji W. B. nie legitymuje się żadnym orzeczeniem, na mocy którego uznany byłby za niezdolnego do pracy, w szczególności w gospodarstwie rolnym. Realizując wezwanie Kolegium z dnia 26 kwietnia 2018 r. do przedłożenia informacji o aktualnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy skarżący poprzestał jedynie na wskazaniu, że złożył kolejny wniosek o ustalenie prawa do renty. Nie przedstawił jednak żadnego wiążącego w tym przedmiocie orzeczenia lekarskiego. W związku z powyższym organ uznał, że upłynął okres uznania strony za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym. Organ zauważył jednocześnie, że kolejny złożony przez stronę wniosek o ustalenie renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym został sporządzony po upływie ponad trzech tygodni od okresu niezdolności do pracy ustalonej orzeczeniem KRUS. Ustosunkowując się do przedłożonego wyniku badania z dnia 22 stycznia 2018 r. Kolegium zauważyło, że dokument ten nie zawiera oceny zdolności strony do podjęcia pracy, a tylko taka okoliczność może się mieścić w pojęciu "losowości". Dodatkowo, porównując przedłożony dokument z wynikiem badań z dnia 29 sierpnia 2016 r. organ doszedł do przekonania, że opisany w nim obraz zdrowia skarżącego nie odbiega od przedstawionego w badaniu poprzednim. W ocenie organu z powyższego dokumentu nie sposób wywieść, że stan zdrowia W. B. stoi na przeszkodzie wykonywaniu pracy, w tym w gospodarstwie rolnym. Wprawdzie w piśmie strony jest także mowa o tym, że pozostaje pod kontrolą neurologa, neurochirurga, otolaryngologa, psychiatry, gdyż po niecałkowitym wycięciu guza czaszki cierpi na nadciśnienie i zawroty głowy uniemożliwiające mu podjęcie pracy, jednak okoliczności te nie świadczą w sposób autorytatywny o braku zdolności strony do pracy. Zdaniem Kolegium, o losowości może świadczyć brak zdolności do pracy, jednak stwierdzenie tej okoliczności wymaga wiarygodnego dowodu, a takiego w rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedłożył. W ocenie organu pozostałych podnoszonych przez stronę argumentów związanych z: prowadzeniem działalności gospodarczej, gospodarstwa rolnego, korzystaniem z pomocy społecznej i świadczeń rodzinnych czy też innej pomocy publicznej, a także posiadaniem licznej rodziny nie sposób zakwalifikować jako okoliczności o charakterze losowym, czyli spowodowanych działaniem czynników, na które wnioskodawca nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Końcowo Kolegium wskazało, że w wezwaniu z 26 kwietnia 2018 r. pouczyło stronę, stosownie do art. 10 §1 K.p.a., o przysługującym prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji o wydanie zezwolenia na pozyskiwanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu w lesie o powierzchni 3,87 ha położonym na działkach nr [..] i [..] w obrębie ewidencyjnym B. , gmina Z. w oddziałach [..]-[..] alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach oraz art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. a także art. 1 ust. 2 pkt 1-2, pkt 6-7 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie skarżącego ponownie rozpoznając sprawę Kolegium w sposób dowolny, z pokrzywdzeniem strony, stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowego interpretuje przypadek losowy określony w art. 23 ust. 4 ustawy o lasach w sposób odmienny i nie dający się pogodzić z intencją ustawodawcy. Skarżący podkreślił, ze stan jego zdrowia nie uległ poprawie i stale się pogarsza, mimo tego organy w ramach uznaniowości odmawiają mu skorzystania z przywileju wskazanego w powyższym przepisie. Przywoływana przez skarżącego przyczyna ubiegania się o zezwolenie na wyrąb lasu była i jest przypadkiem losowym, nadzwyczajnym i szczególnym. O powyższym świadczy uzyskane uprzednio orzeczenie lekarza rzeczoznawcy z dnia 24 stycznia 2017 r. potwierdzające przyznanie renty rolniczej i stwierdzające, że skarżący był całkowicie nie zdolny do pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od 7 grudnia 2016 r. do stycznia 2018 r., a obecnie - wszczęcie kolejnego postępowania w celu ponownego uzyskania prawa do renty rolniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił dokumenty na dowód, że toczy się postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu renty rolniczej, ponieważ KRUS w pierwszej instancji odmówił przyznania takiej renty, skarżący odwołał się od tej decyzji do Sądu okręgowego, który w dniu 9 października 2018 r. dopuścił dowód z opinii biegłego neurologa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (§ 2). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa, w tym prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny sądowej. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, zaś naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Wyjaśnić też należy, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Obowiązek wynikający ze związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Odstąpienie od wiążącej oceny będzie dopuszczalne także w przypadku istotnej zmiany okoliczności faktycznych, tj. gdy po wydaniu wyroku, w prowadzonym ponownie postępowaniu zmianie ulegną istotne okoliczności i ustalony zostanie stan faktyczny odmienny od przyjętego przez sąd za podstawę dokonanej oceny. Rozstrzygając niniejszą sprawę zarówno organy, jak i Sąd był związane były zarówno ustaleniami, jak i oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 497/17, w którym przesądzono, że organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie po upływie pół roku od wydania decyzji przez Starostę, uchybił obowiązkowi weryfikacji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie aktualnego stanu zdrowia skarżącego, a także informacji wskazanych przez skarżącego w odwołaniu, poprzestając na okolicznościach wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Przy czym z uzasadnienia przedmiotowego wyroku wynika, że Sąd uznał chorobę skarżącego za wypadek losowy, badaniu podlegać miały jedynie okoliczności tego wypadku uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. Sąd wskazał ponadto na uchybienie związane z brakiem pouczenia skarżącego w trybie art. 10 K.p.a. o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem rozstrzygnięcia. W toku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. wezwało skarżącego do przedłożenia informacji i dokumentów świadczących o jego aktualnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej, a także pouczyło o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i prawie do wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 2 maja 2018 r. wyjaśnił, że pozostaje pod opieką neurologa, neurochirurga, otolaryngologa i psychiatry, gdyż po niecałkowitym wycięciu guza mózgu cierpi na nadciśnienie i zawroty głowy uniemożliwiające mu podjęcie pracy. Wskazał jednocześnie, że wobec upływu okresu ma który decyzją KRUS został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym (styczeń 2018 r.) w dniu 24 stycznia 2018 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, na dowód czego przedstawił kopię złożonego wniosku. Podniósł ponadto, że jego stan majątkowy i rodzinny nie uległ zmianie ani poprawie. Dodatkowo przedłożył wynik badania MR mózgu z dnia 22 stycznia 2018 r. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy uwzględnił przedłożone przez W. B. nowe dokumenty obrazujące stan jego zdrowia a także dokonał porównania aktualnych wyników badań z badaniami przedstawionymi na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Dokonana przez organ analiza skutkowała uznaniem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie świadczy o sytuacji skarżącego uzasadniającej uwzględnienie wniosku. Zdaniem Kolegium okoliczność, że przedłożone dokumenty nie zawierają oceny zdolności strony do podjęcia pracy, co nie pozwala przyjąć, że stan zdrowia skarżącego jest szczególny, uzasadniający uznanie za przypadek losowy umożliwiający wydanie decyzji o pozyskaniu drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu. Wskazać należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach ma charakter uznaniowy. Określając podstawę faktyczną wydania decyzji pozytywnej w oparciu o art. 23 ust. 4 ustawy o lasach jako przypadek losowy, ustawodawca pozostawił przede wszystkim organom rozstrzygającym możliwość oceny takich przypadków w ramach uznania administracyjnego, przy czym ograniczył je do sytuacji szczególnych, losowych, nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3073/00 LEX nr 81978). Co istotne, zakres tego uznania administracyjnego przyznany organowi wyżej wskazanym przepisem, nie obejmuje kwalifikacji, czy jakieś zdarzenie jest przypadkiem losowym, lecz możliwość rozstrzygania - w razie zajścia przypadku losowego - czy udzielić, czy też odmówić zezwolenia na wycinkę (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 373/08). Podejmując rozstrzygnięcie o zezwoleniu na wycinkę drewna ponad ilość określoną w planie uproszczonym organ administracji w ramach uznania administracyjnego waży dwa dobra: indywidualny interes wnioskodawcy, właściciela lasu, charakteryzowany okolicznościami, których natura musi być wyjątkowa, szczególna, nadzwyczajna, oraz z drugiej strony wymogi ochrony lasów i gospodarki leśnej jako elementu gospodarki ochrony, czyli dwóch podstawowych wartości, które ustawodawca chroni w ustawie o lasach. W tej sytuacji orzekanie w ramach uznania administracyjnego wymagało od organów przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu zweryfikowania sytuacji zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej skarżącego i ustalenia zaistnienia wskazywanego przez niego przypadku wyjątkowego, który uzasadniałby odstąpienie od zasad gospodarki leśnej określonej w uproszczonym planie urządzenia lasu. W przypadku badania legalności decyzji uznaniowych, kompetencje sądu są znacznie ograniczone. Kontrola sądu administracyjnego dotyczy w istocie przestrzegania przez organ podejmujący decyzję dyrektyw wyboru między możliwościami zawartymi w powołanej w decyzji normie uznaniowej. Rola sądu ogranicza się więc do zbadania, czy postępowanie przebiegło prawidłowo, czy strony były należycie informowane o przysługujących im prawach i obowiązkach, czy organ należycie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Ponadto sąd bada, czy zaskarżona decyzja została oparta na właściwych podstawach prawnych oraz czy zawiera wyczerpujące i właściwie skonstruowane uzasadnienie. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wywiedzione z niego wnioski. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1398/15). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy i rzetelny, z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku tut. Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. Organ dokonał ustaleń w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje przedstawione przez stronę organ i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności, które przesądziły o odmowie wydania decyzji zezwalającej na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu. Zdaniem Sądu dokonana prawidłowo i logicznie ocena zgormadzonego materiału dowodowego uwzględniała zaktualizowaną sytuację zdrowotną skarżącego na dzień orzekania przez organ II instancji. Organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował wydając rozstrzygnięcie w sprawie, dał im wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, spełniając tym samym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.