II SA/Gd 476/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz Sadowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi S. S. i Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące sprostowania pouczenia co do zażalenia zamieszczonego w postanowieniu dotyczącym wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2005 r., na podstawie art. 123 w związku z art. 111 § 1 k.p.a., odmówił sprostowania pouczenia w kwestii prawa do wniesienia zażalenia zamieszczonego w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienie organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 22 sierpnia 2005 r. nazwanym odwołaniem S. i Z. S. zarzucili, że nie zostali poinformowani o możliwości złożenia środka zaskarżenia od postanowienia z dnia 12 sierpnia 2005 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, że zgodnie z zawartym w przedmiotowym postanowieniu pouczeniem zamieszczonym na str. nr 3, w wierszu 40 podkreślono, że na postanowienie wydane w trybie art. 48 Prawa budowlanego zażalenie nie przysługuje, co wynika z przepisu art. 141, 142 k.p.a. Przepisy te stanowią, że zażalenie przysługuje stronie, gdy k.p.a. wprost to przewiduje. W związku z tym, że kodeks nie przewiduje wniesienia zażalenia od postanowienia wydanego w trybie art. 48 Prawa budowlanego organ uznał, że pouczenie zawarte w postanowieniu było sporządzone zgodnie z przepisami prawa. Zażalenie od powyższego postanowienia wnieśli S. i Z. S. uznając za bezprawne i dyskryminujące działanie organu polegające na uniemożliwieniu im złożenia środka zaskarżenia od postanowienia z dnia 12 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 29 maja 2008 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez S. i Z. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31.08.2005 r. odmawiające sprostowania pouczenia co do zażalenia, zamieszczonego w postanowieniu tego organu z dnia 12.08.2005 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 12.08.2005 r., wydanym na podstawie art.48 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, obejmujących wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę garaży na terenie działek nr [...] i nr [...] przy ul. P. w S., oraz nałożył na S. i Z. S. obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie wymienionych w tym postanowieniu dokumentów. W treści postanowienia znajduje się pouczenie, iż "na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje". Strona zobowiązana, po doręczeniu jej postanowienia, wystosowała, za pośrednictwem PINB, pismo z dnia 22.08.2005r., określone jako "odwołanie (zażalenie)", w którym m.in. podniosła, że nie poinformowano jej "odnośnie możliwości odwoławczych". Organ odwoławczy wyjaśnił także, że organ pierwszej instancji uznał to pismo, zgodnie z jego treścią, za żądanie sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia co do prawa zażalenia i postanowieniem z dnia 31.08.2005r., wydanym na podstawie art.111 par.1 kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił sprostowania pouczenia dotyczącego omawianej kwestii, zawartego w postanowieniu opartym o art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie pouczył stronę, że na postanowienie w trybie art.111 kpa nie służy zażalenie. S. i Z. S. jednakże takie zażalenie wnieśli. Organ drugiej instancji wskazał również, że na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje stronie samoistny środek prawny w postaci zażalenia, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Będący podstawą prawną tego postanowienia art. 111 § 1 k.p.a. nie przewiduje zażalenia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skargę do Sądu wnieśli S. i Z. S., domagając się uchylenia postanowienia z dnia 29 maja 2008 r., oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. S. i Z. S. wskazali, iż PINB w postanowieniu z dnia 31.08.2005 r. zawarł błędne pouczenie wskazując, iż na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W przedmiotowej sprawie skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego, albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (tzw. rektyfikacji decyzji). W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi ( § 2). W orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.) lub pouczenia o środkach prawnych albo sprostowania tego pouczenia, inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 k.p.a., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23). Wyjaśnić należy, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2005 r., wydanym w trybie art. 48 Prawa budowlanego o wstrzymaniu prowadzenia przez S. i Z. S. robót budowlanych polegających na budowie garaży przy ul. P. w S. bez pozwolenia na budowę, zażalenie nie przysługuje. Należy zauważyć, że w przepisie art. 48 brak jest wzmianki, aby na postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych przysługiwało zażalenie. Skoro zatem postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych nie podlega odrębnemu zaskarżeniu, to będzie podlegało zaskarżeniu wraz z decyzją o nakazie rozbiórki (art. 142 k.p.a.). Decyzja taka zapadnie tylko wtedy, gdy inwestor nie wykona nałożonych na niego w postanowieniu o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych obowiązków. Dodatkowo możliwość zaskarżania postanowień wynika z przepisu art. 141 k.p.a., zgodnie z którym, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. K.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Taki wniosek wypływa nie tylko z treści cytowanego art. 111 k.p.a., ale także wynika z faktu, iż postanowienia podejmowane przez organ w tym trybie nie kończą postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, iż art. 113 § 3 k.p.a. który stanowi, że na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie, nie ma związku z art. 111 k.p.a.. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy strona niezadowolona z udzielonej na podstawie tego artykułu odpowiedzi organu administracji publicznej ma prawo zaskarżyć ją w odwołaniu, powództwie lub skardze w terminie liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w zakresie pouczenia w kwestii prawa do wniesienia zażalenia, zamieszczonego w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2005 r., wydane na podstawie art. 111 k.p.a., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.