II SA/Gd 481/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. T. na uchwałę Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Gminy uchwałą z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej U.p.z.p., uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego "A" na terenie gminy K. W granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wyodrębnionych 141 stref funkcyjnych, ujętych a 63 kartach terenu. Dla karty terenu nr 30, oznaczonego symbolem R oraz ZL, określono przeznaczenie terenu jako tereny rolnicze oraz lasy. W punkcie 4 karty określono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując, że teren rolny w swojej klasie stanowi wartość przyrodniczą, którą należy użytkować przestrzegając zasad z zakresu ochrony środowiska naturalnego. Odnośnie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy w punkcie 8 karty terenu ustanowiono zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej (sieci, przepompownie, stacje transformatorowe) i drogowej. W punkcie 10 karty zawierającym zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości dopuszczono podział terenów rolniczych bez prawa do zabudowy, jak również dopuszczono regulację granic oraz zmianę granic funkcji terenu dla potrzeb infrastruktury technicznej o parametrach wynikających z technologii i przepisów szczególnych. W dniu 29 maja 2009 r. S. T. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa polegającego na tym, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają jego prawo własności, przysługujące mu do działki nr [...] położonej w W., gmina K., na obszarze leżącym w strefie 70.R,ZL co jest niezgodne z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W przekonaniu S. T. ustalenia planu naruszają jego prawo własności, gdyż uniemożliwiając mu zagospodarowanie działki w zakresie jakim planował, a ponadto nie mają uzasadnienia merytorycznego. W szczególności brak istotnej różnicy pomiędzy działką skarżącego a działkami sąsiednimi położonymi bliżej jezior K. i K. (oznaczonych w planie jako teren 74.ZR, 75.ZR, 77.ZR) przy czym na tych drugich zabudowa została dopuszczona. W konsekwencji wyłączenie jego działki spod zabudowy stanowi przejaw nierówności wobec prawa. Ponadto w wezwaniu podniesiono, że zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do własności i innych praw majątkowych oraz prawa dziedziczenia. Przy czym każde ograniczenie prawa własności musi być uzasadnione wyższymi względami oraz przekonywująco uzasadnione. Zdaniem skarżącego żaden z powyższych warunków nie został spełniony w przedmiotowej sprawie przy wprowadzeniu zakazu zabudowy na działce nr [...]. Skarżący podniósł również, że niedopuszczalne jest ignorowanie stanowiska właściciela nieruchomości szczególnie w sytuacji, gdy w sposób istotny narusza się jego prawo własności. Za takim stanowiskiem przemawia orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, w którym dodatkowo podkreśla się konieczność jasnego i przekonywującego umotywowania ograniczenia prawa własności przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia 3 lipca 2009r., Rada Gminy nie uwzględniła wezwania. Wskazała, że stosownie do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które obowiązywały do dnia 31 grudnia 2002 r., a utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 r., nieruchomość S. T., stanowiąca działkę nr [...], nigdy nie była działką budowlaną, gdyż zawsze stanowiła grunty rolne, co uzasadniało wprowadzenie zakazu nowej zabudowy na przedmiotowym obszarze. Ponadto kwestionowane ustalenia planu są wyrazem samodzielności planistycznej gminy, wynikającej z art. 3 ust. 1 U.p.z.p. Gmina nie naruszyła prawa własności S. T., w tym art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż w stosunku do spornego terenu zachowuje on prawo własności, natomiast z powodu ograniczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu korzystania z niej, przysługuje mu względem Gminy roszczenie wynikające z U.p.z.p. Natomiast sporna nieruchomość stanowiła grunty rolne i takie przeznaczenie tego terenu zachowano. Nie zgadzając się ze powyższym stanowiskiem S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 18 grudnia 2007r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego "A" na terenie gminy K., żądając stwierdzenia nieważności uchwały w części dotyczącej zakazu zabudowy działki nr [...], oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 6 U.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na nieuzasadnionym ograniczeniu prawa własności skarżącego. W uzasadnieniu skargi S. T. powtórzył argumentację sformułowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 maja 2009 r. Zdaniem skarżącego miejscowy plan narusza jego prawo własności poprzez uniemożliwienie zabudowania działki zgodnie z wcześniejszymi planami. Tym samym zasadny jest zarzut naruszenia przytoczonych wyżej regulacji prawnych, co potwierdza także orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 września 2006r., sygn. akt II SA/Wr 604/05. W przekonaniu skarżącego jeżeli rozwiązania przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego ograniczają prawo własności (w tym uprawnienie do swobodnego i nieskrępowanego korzystania z nieruchomości), to muszą być w sposób jasny, przekonujący i szczegółowy uzasadnione i umotywowane. Natomiast w przedmiotowej sprawie Rada Gminy nadużyła swojego władztwa planistycznego w sposób oczywisty i nieuzasadniony. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że na mocy uchwały z dnia 9 września 2004r. nr [..], Rady Gminy przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu W. na terenie Gminy, przy czym zainteresowani w okresie od dnia 8 października 2007 r. do dnia 6 listopada 2007 r. mogli składać uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy S. T. nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. Mając na uwadze wszystkie ustalenia Rada Gminy po uzyskaniu wymaganych prawem opinii i uzgodnień oraz dopełnieniu procedury wskazanej w U.p.z.p. oraz po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdziła plan miejscowy obrębu W. Jak podkreślono, cała procedura uchwalania planu miejscowego została zachowana, co potwierdza stanowisko Wojewody zawarte w piśmie z dnia 10 stycznia 2008r. stwierdzające jej zgodność z obowiązującym prawem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP Rada Gminy wskazała, że pomimo obowiązywania konstytucyjnej zasady poszanowania prawa własności (doznającej ustawowych ograniczeń) niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób całkowicie dowolny, z pominięciem wymogów ustawowych i w oparciu wyłącznie o aktualną potrzebę właściciela, nieuzasadnioną obiektywnymi, ważnymi i udowodnionymi przyczynami. Zgodnie natomiast z art. 140 Kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Organ podkreślił jednak, że przepisy U.p.z.p. nakazują uwzględnianie innych niż własność okoliczności w planowaniu przestrzennym, takich jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie, w dacie w jakiej skarżący nabył prawo własności przedmiotowych działek, nieruchomości te pozostawały działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki o charakterze rolnym, a zatem skarżący miał świadomość ich przeznaczenia i godził się na to. Okoliczność tę potwierdza umowa kupna nieruchomości oraz obowiązujące przez uchwaleniem planu miejscowego studium uwarunkowań. Ponadto uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy kierowała się wymaganiami określonymi w studium uwarunkowań, do czego zobowiązywał ją art. 20 ust. 1 U.p.z.p.. Organ podniósł też, że skarżący nie wskazuje konkretnych uchybień przy procedurze uchwalania planu, zaś Gmina, w niniejszym przypadku jest jedynym organem władnym określać celowość konkretnych zamierzeń planistycznych. Rada zauważyła dodatkowo, że skarga oparta na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi zawierać i wskazywać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą o własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych, mających oparcie w przepisach prawa materialnego uprawnień. Gdyby doszło do naruszenia tak pojmowanego interesu prawnego, to zaskarżona uchwała mogłaby zostać wyeliminowana z obrotu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi, gdyż pomimo iż doszło do naruszenia interesu prawnego S. T., to działo się to w zgodzie z obowiązującymi przepisami i w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Tym samym organ stanął na stanowisku, że w rozpatrywanym przypadku nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. pełnomocnik Rady Gminy wyjaśnił, że w zaskarżonej uchwale pod zabudowę letniskową przeznaczono tereny przeznaczone pod taka zabudowę w poprzednim planie, co dotyczyło terenów oznaczonych symbolami 74.ZR, 75.Zr, 77.ZR. Ponadto przeznaczono pod taką zabudowę tereny, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy w okresie nieobowiązywania żadnego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia tego naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Rozpoznając skargę wniesioną w oparciu o wskazany wyżej przepis obowiązkiem Sądu było w pierwszej kolejności zbadanie legitymacji procesowej strony skarżącej i ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. Kwestionowanie uchwały organu gminy w omawianym trybie przysługuje bowiem jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83 niepublikowany). Skarżący musi po prostu wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją a zaskarżaną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienia": jako indywidualnego podmiotu, np. jako właściciela (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/11). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem norma prawna ogólna albo też jednostkowa konkretna. W związku z tym w przedmiotowej sprawie badając legitymację procesową strony skarżącej należało ustalić, w jaki sposób naruszono prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżącego. Skarga na podstawie art. 101 nie ma bowiem charakteru actio popularis – podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości prawo własności skarżącego do działki nr [...]. Rozważenia wymaga natomiast, czy wskazane w skardze ograniczenie prawa własności tej działki, które nastąpiło wskutek pozbawienia skarżącego możliwości jej dowolnego zagospodarowania, narusza jego interes prawny stopniu pozwalającym na uznanie, że posiada on legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Ograniczenie prawa własności, zgodnie z art. 140 k.c., może bowiem nastąpić tylko wtedy, gdy przewidują to przepisy ustawy, oraz z uwagi na zasady współżycia społecznego. W przekonaniu Sądu skarżący, zgodnie z treścią kwestionowanej uchwały, nie może zagospodarować stanowiącej jego własność działki, leżącej na terenie objętym planem w sposób zgodny ze swoimi zamierzeniami, to znaczy jako obszaru rekreacyjnego z zabudową letniskową. W treści karty terenu nr 30, oznaczonego symbolem R oraz ZL, na którym to terenie zlokalizowana jest działka [...], określono przeznaczenie tego obszaru jako tereny rolnicze oraz lasy. Odnośnie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy w punkcie 8 karty terenu ustanowiono tam zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej (sieci, przepompownie, stacje transformatorowe) i drogowej. Wobec treści planu skarżący nie może zrealizować na przedmiotowej działce jakiejkolwiek indywidualnej zabudowy. W przedmiotowej sprawie, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło zatem, w przekonaniu Sądu, do ograniczenia swobody skarżącego w wykonywaniu prawa własności przedmiotowej działki, co przesądza o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarżący może zatem skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy w kwestionowanej części. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej U.p.z.p., z podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (w skrócie m.p.z.p) jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Realizacja zarówno wszelkich idei planistycznych, jak i skonkretyzowanych zamierzeń powstałych na różnych szczeblach administracji zależy z reguły od inkorporowania ich do m.p.z.p. Albowiem to w m.p.z.p. dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji, oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel. Priorytetowa rola m.p.z.p. w procesie planistycznym wpływa na status gminy, której organy zostały wyposażone w kompetencje do jego sporządzania i uchwalania. W orzecznictwie i piśmiennictwie z zakresu prawa zagospodarowania przestrzennego ów status został nazwany mianem władztwa planistycznego gminy (np. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 1995 r., SA IV 346/95, ONSA 1996, nr 3, póz. 125; z dnia 31 sierpnia 1998 r., IV SA 659/98, ONSA 2000, nr 1, póz. 16). Natomiast władztwo planistyczne, utożsamiane z ustalaniem przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy, powinno mieścić się w granicach wyznaczanych przepisami prawa, zawartych zarówno w przepisach prawa zagospodarowania przestrzennego, jak i w innych przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Należy wskazać, iż współkształtowanie przez m.p.z.p. wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 6 października 1999 r., IV SA 1670/97, LEX nr 48740). Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy. Trybunał Konstytucyjny w jednym z orzeczeń odnoszących się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności wskazał, że "granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony własności, stanowią niewątpliwie swoiste ograniczenie właściciela (...). Ich celem i sensem jest ustalanie jedynie, w interesie ogólnym, granic swobodnego korzystania z rzeczy własnej. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy Kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego Kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska, o planowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego, Prawa wodnego, o ochronie dóbr kultury i inne. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności jako prawa absolutnego". (wyrok TK z dnia 20.04.1993 r., OTK 1993, nr 1, póz. 8). Nie można bowiem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i w ślad za nim art. 140 k.c. oraz art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie wyżej wskazane przepisy ustawowe wprowadzają ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w ust. 3 art. 64 Konstytucji RP. Nie można zatem skutecznie wywodzić naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepisy te z natury swej ograniczają prawo własności, a tym samym naruszają interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo. W konsekwencji wskazać należy, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. W przedmiotowej sprawie działanie organu administracyjnego w ramach tzw. "władztwa planistycznego" mieściło się, w przekonaniu Sądu, w granicach wyznaczanych przepisami prawa, zawartych zarówno w przepisach prawa zagospodarowania przestrzennego, jak i w innych przepisach szczególnych. W szczególności nie można zarzucić, że Rada Gminy nie uzasadniła w sposób wystarczający treści podjętej uchwały zarówno w stosunku do działki skarżącego, jak też do leżących w pobliżu terenów oznaczonych jako 74.ZR, 75.Zr, 77.ZR. Zgodnie z zapisami planu (karta terenu nr 31) tereny te oznaczone są jako "tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową". Możliwa zatem jest zabudowa leżących tam działek obiektami o określonych w planie parametrach. Uzasadniając kwestionowane rozwiązanie planistyczne Gmina wskazała, że stosownie do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które obowiązywały do dnia 31 grudnia 2002 r., a utraciły moc z dniem 1 stycznia 2003 r., nieruchomość S. T., stanowiąca działkę nr [...], nigdy nie była działką budowlaną, gdyż zawsze stanowiła grunty rolne. Także w czasie nieobowiązywania żadnego planu sporna nieruchomość stanowiła grunty rolne i takie przeznaczenie tego terenu zachowano. Natomiast wskazane w skardze obszary 74.ZR, 75.Zr, 77.ZR. już w poprzednim planie przeznaczone były pod zabudowę letniskową (karta 39 akt sądowoadministracyjnych – obszary oznaczone jako C30. ZL i 22 ZL)) i częściowo na ten cel wykorzystane. Ponadto uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy kierowała się wymaganiami określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., do czego zobowiązywał ją art. 20 ust. 1 U.p.z.p.. Natomiast treść studium wskazuje dla obszaru A.A.3, na którym położona jest działka nr [...], na priorytet działań ochronnych przed inwestycjami, z uwagi na konieczność powstrzymania dalszego rozwoju bazy noclegowej, zwłaszcza indywidualnej z uwagi na walory przyrodnicze tego obszaru, zbyt intensywnie użytkowanego dla potrzeb rekreacji. Powyższe, w przekonaniu Rady, w sposób jasny, przekonujący i szczegółowy uzasadnia przyjęte rozwiązania planistyczne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem niniejszego postępowania został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami. Ponadto, w przekonaniu Sądu, mimo zawartych w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.