II SA/Gd 483/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2014 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty z dnia 16 października 2012 r., nr [...] i orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w L., stanowiącej własność skarżącego, poprzez udzielenie inwestorowi – A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia [...], MOP 6,3 MPa. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 16 października 2012 r. nr. [...], Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność P. K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,9700 ha położona w L., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], przez zezwolenie A. na założenie i przeprowadzenie przez teren ww. działki gazociągu wysokiego ciśnienia [...], MOP 6,3 MPa oraz innych podziemnych i naziemnych lub nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu [...] na terenie gminy L., zgodnie z dołączonym załącznikiem graficznym. Odwołanie od tej decyzji złożył P. K., zarzucając naruszenie art. 13 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej, przed którymi toczy się postępowanie w sprawie, w których uczestniczą strony o spornych interesach, powinny w tych przypadkach podejmować czynności skłaniające strony do zawarcia ugody. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji pominięcie wymogu przeprowadzenia trybu rokowań, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organ, że skarżący nie wyraża zgody na założenie i przeprowadzanie na nieruchomości gazociągu. Wojewoda decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając skargę P. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 329/13, uchylił decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2013 r. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że organ administracji ograniczając prawo korzystania z nieruchomości błędnie nie wyszczególnił i nie sprecyzował w treści decyzji żadnych urządzeń podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu. Zaskarżona decyzja prawidłowo określiła ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynika z treści decyzji i załącznika granicznego obrazującego przebieg gazociągu i strefy ochronnej. W taki sam sposób organ winien określić zakres ograniczenia prawa własności nieruchomości odnośnie urządzeń podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu. Właściciel nieruchomości na podstawie treści decyzji ograniczającej jego prawo własności powinien mieć możliwość ustalenia dokładnego zakresu ograniczenia tego prawa zarówno odnośnie części nadziemnej, podziemnej, jak i przestrzeni nad jego nieruchomością. Sąd podkreślił, że jest to szczególnie istotne w odniesieniu do niezbędnych do korzystania z gazociągu urządzeń naziemnych lub nadziemnych. Sąd wytyczył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uchylić wydaną w sprawie decyzję i dokonać ustaleń, czy inwestor planuje na nieruchomości skarżącego wykonanie innych niż gazociąg podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, jeżeli nie, organ ograniczy treść wydanej decyzji do zezwolenia na położenie gazociągu. Natomiast w sytuacji, jeżeli inwestor zamierza posadowić na nieruchomości skarżącego urządzenia niezbędne do korzystania z gazociągu, organ określi w decyzji rodzaj i miejsce posadowienia tych urządzeń, co nastąpić może poprzez zawarcie szczegółowych danych w pisemnej treści decyzji bądź załącznika graficznego do decyzji. W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania P. K. zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Starosty z dnia 16 października 2012 r. i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w L., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczysta Nr [...], stanowiącej własność P. K., poprzez udzielenie inwestorowi – A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia [...], MOP 6,3 MPa o długości 95,9 m, równolegle do gazociągu [...], zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 będącym integralną częścią niniejszej decyzji. Minimalne przykrycie gazociągu wyniesie 1,2 m. Wokół gazociągu ustanowiono strefę kontrolowaną szerokości 6 m, po 3 metry na stronę od osi gazociągu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda powołując się na dyspozycję art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podkreślił związanie wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 329/13. Wykonując wskazane zalecenia wojewoda ustalił, że A., poza przedmiotowym gazociągiem, nie planuje na nieruchomości położonej w L., stanowiącej działkę nr [...], budowy żadnych innych urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu wysokiego ciśnienia [...], odcinek [...]. Nadto ustalił, że przedmiotowa działka została objęta decyzją Wojewody z dnia 9 maja 2011 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. dla inwestycji "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa w powiecie w. - etap IV", jednak nie przeszła, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. (Dz. U. nr 84 poz. 700 ze zm.), na własność Skarbu Państwa i nadal pozostaje własnością P. K. Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały wszystkie przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości w świetle przepisów art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518), albowiem ograniczenie następuje w związku z planowaną inwestycją stanowiącą cel publiczny w rozumieniu art. 6 tej ustawy, jest zgodna z planem miejscowym, a przeprowadzone z właścicielem zajętej nieruchomości rokowania nie zakończyły się jego zgodą na zajęcie nieruchomości. Wobec tego inwestor musiał skorzystać z trybu administracyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W skardze P. K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego: - art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na arbitralnej i niezgodnej z rzeczywistością i stanem faktycznym ocenie organu, że skarżący nie wyraził zgody na założenie i przeprowadzenie przez jego nieruchomość urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów; - art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na błędnej ocenie organu, że rokowania pomiędzy stronami zostały zakończone; - art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P. poprzez nadmierne ograniczenie prawa własności skarżącego. - art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli; - art. 7, 75 § 2, 77 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, brak należytego wyjaśnienia sprawy i ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego wymagającego specjalistycznej wiedzy biegłego sądowego jedynie w oparciu o pismo przedstawione przez inwestora. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika, że po wyroku podjętym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 329/13, w toku ponownego jej rozpoznawania przez wojewodę skarżący wyraził wolę ponowienia rokowań, albowiem chciał zgodzić się na realizację przedmiotowej inwestycji na jego działce, lecz z zastrzeżeniem warunków, o których wiedzę posiadał inwestor. Pomimo tego, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. inwestor jednak nie wyraził woli wznowienia rokowań, to skarżący telefonicznie prowadził takie rokowania z przedstawicielami skarżącego, którzy zrywali je bez wiedzy i wbrew woli skarżącego. W takiej sytuacji, w ocenie skarżącego, nie można mówić o braku jego zgody na realizację inwestycji na działce, a to narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący twierdzi, że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o oświadczenie złożone przez inwestora z naruszeniem przepisów postępowania, art. 75 § 2 k.p.a., które w ten sposób zostało zdyskwalifikowane jako miarodajny element materiału dowodowego. Inwestor przed złożeniem tego oświadczenia nie został pouczony o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Zarzuca, że organ nie potwierdził opinią specjalisty okoliczności, że inwestor nie zamierza w ramach planowanej inwestycji wybudować urządzeń innych niż gazociąg. Nadto oświadcza, że powyższe oświadczenie złożone zostało przez osoby nieuprawnione do reprezentacji inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kwestii naruszenia art. 75 § 2 k.p.a. zaznaczył, że oświadczenie inwestora co do planowania posadowienia bądź nie, odpowiednich urządzeń infrastruktury niezbędnej do korzystania z przedmiotowego gazociągu, nie jest dowodem, który miał na celu przekonanie organu o istnieniu lub nieistnieniu określonych faktów determinujących ustalenie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Miało ono jedynie charakter doprecyzowania wniosku, który jako określający zakres żądania jest w pełni zależny od woli inwestora – A. Wskazał również, że pełnomocnik inwestora był upoważniony do składania oświadczeń w jego imieniu, ponieważ w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 2 marca 2012 r. udzielone przez przedstawiciela inwestora J. O. i J. Z. do reprezentowania A. w postępowaniach administracyjnych, m.in. w zakresie opracowywania, złożenia i popierania w imieniu spółki przed właściwymi organami administracji rządowej i samorządowej kompletnych wniosków, a także dokonywania zgłoszeń w celu uzyskania wszelkich niezbędnych decyzji. Pełnomocnicy złożyli wniosek do organu pierwszej instancji o wydanie przedmiotowej decyzji, a pełnomocnictwo im udzielone nie wygasło ani nie zostało odwołane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności przeprowadzona przez sąd w przedmiotowej sprawie doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja w istocie swojej odpowiada obowiązującemu prawu. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody, który na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty z dnia 16 października 2012 r., uchylił wskazaną decyzję i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w L., poprzez udzielenie inwestorowi - A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia [...] bez jakichkolwiek innych wyszczególnionych urządzeń towarzyszących. Zaskarżona decyzja podjęta została w warunkach wymogu określonego przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sprawa o ograniczenie sposobu korzystania ze wskazanej nieruchomości rozpoznawana była już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 329/13, uchylił decyzję Wojewody z dani 18 lutego 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 16 października 2012 r. orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania ze wskazanej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągu wysokiego ciśnienia [...] oraz innych urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo określono ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynikał bowiem z treści decyzji i załącznika granicznego obrazującego przebieg gazociągu i strefy ochronnej. W taki sam sposób organ winien określić zakres ograniczenia prawa własności nieruchomości odnośnie urządzeń podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu. Właściciel nieruchomości na podstawie treści decyzji ograniczającej jego prawo własności winien mieć możliwość ustalenia dokładnego zakresu ograniczenia tego prawa zarówno odnośnie części nadziemnej, podziemnej, jak i przestrzeni nad jego nieruchomością. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do niezbędnych do korzystania z gazociągu urządzeń naziemnych lub nadziemnych. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien ustalić, czy inwestor planuje na nieruchomości skarżącego wykonanie innych niż gazociąg podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu. Jeżeli nie planuje, to wówczas organ ograniczy treść wydanej decyzji do zezwolenia na położenie gazociągu. Natomiast w sytuacji, jeżeli inwestor zamierza posadowić na nieruchomości skarżącego urządzenia niezbędne do korzystania z gazociągu, organ określi w decyzji rodzaj i miejsce posadowienia tych urządzeń, co nastąpić może poprzez zawarcie szczegółowych danych w pisemnej treści decyzji bądź załącznika graficznego do decyzji. Wyjaśnić należy, że przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekający ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Wojewoda rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji Starosty, związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania sformułowanymi w powołanym wyżej wyroku, zwrócił się do inwestora A. o wyjaśnienie, czy planuje umiejscowienie na działce nr [...] w L. innych oprócz gazociągu urządzeń lub obiektów niezbędnych go korzystania z gazociągu. Jak wynika z ustaleń organu i akt sprawy, pismem z dnia 11 lutego 2014 r. inwestor oświadczył, że na działce nr [...] w L. nie planuje lokalizacji innych niż gazociąg podziemnych i naziemnych lub nadziemnych urządzeń. Inwestor uzupełnił również zgromadzoną dokumentację o decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2011 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia [...], relacji [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie województwa w powiecie [...] etap [...]. Z decyzji tej wynika, że opisana inwestycja obejmuje m.in. teren działki o nr [...] w położonej L., a gazociąg zlokalizowany ma być całkowicie pod ziemią na głębokości min. 1,1 metra licząc od jego górnej płaszczyzny do poziomu terenu. Ze wskazanej decyzji wynika również, że nie dokonał się z jej mocy podział nieruchomości i przejęcie jej na własność Skarbu Państwa. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. (Dz. U. nr 84, poz. 700 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w odniesieniu do wskazanych w decyzji nieruchomości objętych inwestycją, w tym do działki nr [...], ograniczono sposób korzystania z nich poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Według sądu orzekającego w niniejszej sprawie Wojewoda, kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 9 października 2013 r., prawidłowo, zgodnie z zasadami postępowania dowodowego i wymogami prawdy obiektywnej, poczynił ustalenia w kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach. Organ odwoławczy dysponował, po stosownym uzupełnieniu, dostatecznym materiałem dowodowym do tego, ażeby prawidłowo zastosować dyspozycję art. 124 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518), zwanej dalej u.g.n. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień procesowych wskazanych przez skarżącego. Przede wszystkim uzupełnienie materiału dowodowego w kierunku wskazanym przez sąd wojewódzki w sprawie sygn. akt II SA/Gd 329/13 nastąpiło prawidłowo, w oparciu o oświadczenie z dnia 11 lutego 2014 r., podpisane przez pełnomocników zgodnie z zasadami reprezentacji inwestora jako spółki akcyjnej. Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Gd 329/13 przesądził, że decyzja Starosty z dnia 16 października 2012 r. prawidłowo, co do zasady, określiła ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów. Sąd uznał wówczas, że spełnione zostały przesłanki z art. 124 u.g.n. umożliwiające ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Dostrzegł natomiast błędy w sformułowaniu decyzji, które należało wyeliminować ze względu na wagę skutków, jakie rozstrzygnięcie to wywołuje w sferze prawnej właścicieli nieruchomości objętych inwestycją. Według sądu orzekającego w niniejszej sprawie, kontrolowana decyzja Wojewody zrealizowała wytyczne sformułowane w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 329/13, doprecyzowując zakres pożądanego przez inwestora ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] położonej w L. i tym samym w pełni odpowiada obowiązującemu prawu. Zarówno wojewoda jak i sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie mógł zająć odmiennego od wyrażonego w wyroku z dnia 9 października 2013 r. stanowiska w kwestiach zarzutów formułowanych przez skarżącego. Podkreślić zatem należy, że według sądu orzekającego poprzednio, którego oceną w rozpoznawanej sprawie sąd jest związany, nie było potrzeby rozważania alternatywnego od zaproponowanego przez inwestora przebiegu przewodów przesyłowych przez działkę nr [...], albowiem takie ich umiejscowienie wynikało wyraźnie z treści planu zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonego przez inwestora projektu. Wobec tego również zarzuty skarżącego o charakterze procesowym, a w tym zarzut braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie ustalenia optymalnego dla właściciela sposobu przebiegu urządzeń przesyłowych na jego działce, są bezzasadne. W podobny sposób ocenić należało zarzuty odnoszące się do rokowań poprzedzających interwencję organów administracji orzekających w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Gd 329/13 wyjaśnił, że wymóg przeprowadzenia rokowań został spełniony. Inwestor przedłożył bowiem szereg dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia rokowań oraz braku porozumienia między stronami. Należy podkreślić, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłankę wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Natomiast niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że rokowania zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżącego na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Z oświadczeń skarżącego wynika, że akceptuje on konieczność przeprowadzenia przez jego nieruchomość urządzeń przesyłowych, ale nie wyraża zgody na zaprojektowany ich przebieg twierdząc, że istnieją takie alternatywne rozwiązania w tym zakresie, które w mniejszym stopniu ograniczyłyby jego prawo własności. Wobec tak wyraźnego stanowiska skarżącego zgłoszenie przez niego w ponowionym postępowaniu odwoławczym inicjatywy podjęcia rokowań nie miało istotnego znaczenia, gdyż już na wcześniejszym etapie postępowania spełniono ustawowy wymóg przeprowadzenia rokowań z właścicielem. Wszystkie zarzuty skargi ponownie kwestionujące możliwość i dopuszczalność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w związku z określoną w zaskarżonej decyzji inwestycją, w której to decyzji Wojewoda ustalił jej zakres i przebieg po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie wskazanym przez sąd w wyroku z dnia 9 października 2013 r., nie mogą być zatem uwzględnione. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.