II SA/Gd 329/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 października 2012 r. nr [...] Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,9700 ha, położona w L., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr KW [...], stanowiąca własność P. K. przez zezwolenie O. S.A. Oddział w G. na założenie i przeprowadzenie przez teren ww. działki gazociągu wysokiego ciśnienia [...] oraz innych podziemnych i naziemnych lub nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu [...] na terenie gminy L., zgodnie z dołączonym załącznikiem graficznym. Odwołanie od powyżej decyzji pismem z dnia 2 listopada 2012 r. złożył P. K. , podnosząc, zarzut naruszenia art. 13 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej, przed którymi toczy się postępowanie w sprawie, w których uczestniczą strony o spornych interesach, powinny w tych przypadkach podejmować czynności skłaniające strony do zawarcia ugody. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji pominięcie wymogu przeprowadzenia trybu rokowań, co skutkowało błędnym ustaleniem przez organ, iż skarżący nie wyraża zgody na zakładania i przeprowadzanie na nieruchomości gazociągu. Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 nr 102 poz. 651 ze zm.) "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Z kolei ust. 3 ww. przepisu wskazuje, iż "udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań". Organ wskazał, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tą osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Zdaniem organu odwoławczego, nie może budzić wątpliwości fakt, iż w przedmiotowej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione, gdyż realizacja projektowanego przedsięwzięcia jest celem publicznym i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L. uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 24 marca 2010 r. Spełniony został także wymóg przeprowadzenia rokowań, między stronami, mimo wielokrotnych prób zawarcia umowy cywilnoprawnej nie doszło jednak do porozumienia. W aktach sprawy znajduje się liczna korespondencja między inwestorem a skarżącym świadcząca o braku porozumienia co do kwoty będącej podstawą do ustalenia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie prawa służebności przesyłu z tytułu lokalizacji gazociągu oraz wysokości odszkodowania za szkody trwałe na gruncie przedmiotowej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie odbyła się również przed Starostą rozprawa administracyjna w dniu 12 czerwca 2012 r., po której organ prowadzący sprawę zwrócił się ponownie o zajęcie stanowiska przez strony w przedmiotowej sprawie. Po bezskutecznej próbie podjęcia rokowań Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji państwowej ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości w drodze decyzji. Zdaniem organu, wobec powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że w analizowanej sprawie wystąpiła niemożność uzyskania zgody właściciela z uwagi na fakt, iż strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Tym samym wystąpiła niemożność uzyskania zgody właściciela, co warunkuje możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na powyższą decyzję wywiódł skarżący, zarzucając jej: a) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na błędnej ocenie organu administracji, że zostały wyczerpane możliwości uzyskania zgody skarżącego na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, 2) art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegającą na błędnym uznaniu przez organ administracji, iż rokowania pomiędzy stronami zostały przeprowadzone i zakończone, 3) art. 112 ust. 3 w związku z art. 118 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez pominięcie rozpatrzenia na rozprawie administracyjnej przedmiotowo istotnych elementów wywłaszczenia tj. uzgodnienia pomiędzy stronami, postępowania czy zachodzą wszystkie przesłanki realizacji art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 4) art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nadmierne ograniczenie prawa własności skarżącego oraz zbyt ogóle zapisy decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, pozwalającej w istocie na umieszczanie na nieruchomości skarżącego wszelkich urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, bez określenia, czasu oraz miejsca umieszczenia tych innych urządzeń. b) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, nieprawidłowe rozpatrzenie odwołania skarżącego polegające na niewystarczającym odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, brak należytego wyjaśnienia przez organ administracji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz nieprzedstawienie wystarczającej argumentacji przemawiającej za utrzymaniem w mocy decyzji organu administracji w tym w szczególności w zakresie treści tej decyzji, zezwalającej na umieszczanie na nieruchomości skarżącego wszelkich urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, bez określenia, czasu oraz miejsca umieszczenia tych innych urządzeń, 2) art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis ten stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Za uzasadniony uznać należy zarzut skarżącego dotyczący treści wydanej decyzji, w której organ orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez teren nieruchomości skarżącego gazociągu wysokiego ciśnienia [...] oraz innych podziemnych i naziemnych lub nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu [...] na terenie gminy L., zgodnie z dołączonym załącznikiem graficznym nie wyszczególniając i nie precyzując w treści decyzji żadnych urządzeń podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu. Organ wydający decyzję i uczestnik postępowania O. S.A. w W. w odpowiedziach na skargę wyrazili stanowisko, iż lokalizacja urządzeń jakie mają być posadowione na nieruchomości, jest dopuszczalna w granicach obszaru ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a kwestia szczegółowego rodzaju tych urządzeń wykracza poza zakres prowadzonego postępowania i będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu stanowisko takie nie jest słuszne. Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości wydawana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy jest decyzją ograniczającą prawo własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorstwa realizującego na nieruchomości urządzenie przesyłowe. Decyzją tą organ administracji ingeruje w prawo własności nieruchomości, podlegające ochronie przewidzianej w art. 21 Konstytucji. W ocenie Sądu, zakres tej ingerencji powinien być w decyzji ściśle oznaczony i nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu przedsiębiorstwa realizującego urządzenie przesyłowe, ani ustalany w innym postępowaniu administracyjnym, w szczególności postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w przypadku inwestycji polegającej na budowie urządzenia przesyłowego wynika z treści decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzja ta, ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanowiąca tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powinna precyzyjnie określać zakres wprowadzonego ograniczenia. Zaskarżona decyzja prawidłowo określa ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wynika z treści decyzji i załącznika granicznego obrazującego przebieg gazociągu i strefy ochronnej. W taki sam sposób organ winien określić zakres ograniczenia prawa własności nieruchomości odnośnie urządzeń podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu. Właściciel nieruchomości na podstawie treści decyzji ograniczającej jego prawo własności winien mieć możliwość ustalenia dokładnego zakresu ograniczenia tego prawa zarówno odnośnie części nadziemnej, podziemnej, jak i przestrzeni nad jego nieruchomością. Jest to szczególnie istotne w odniesieniu do niezbędnych do korzystania z gazociągu urządzeń naziemnych lub nadziemnych. Istnienie strefy kontrolowanej gazociągu nie wyłącza obowiązku organu w tym zakresie. Zgodnie z § 9 ust. 4 obowiązującego w dacie wydawania decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U.2001 nr 97 poz. 1055) w strefach kontrolowanych nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Dopuszcza się, za zgodą operatora sieci gazowej, urządzanie parkingów nad gazociągiem. Przepis ten nie wyklucza zatem możliwości korzystania przez właściciela z nieruchomości w inny sposób. Właściciel nieruchomości, w tym przypadku o przeznaczeniu rolnym, może nadal korzystać z nieruchomości w sposób jaki nie jest sprzeczny z planowanym podziemnym ciągiem przesyłowym i ustanowiona strefą kontrolowaną. Posadowienie na nieruchomości lub nad jej powierzchnią urządzeń związanych z istnieniem podziemnego gazociągu może wywrzeć istotny wpływ na możliwość korzystania z nieruchomości. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ust. 1 ustawy, właściciel nieruchomości powinien mieć możliwość kwestionowania zasadności przyjętego zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości następującego także poprzez założenie innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z planowanych przewodów i urządzeń przesyłowych. Wskazać należy, że instytucja przewidziana w art. 124 ust. 1 ustawy stanowi swego rodzaju ograniczenie prawa własności zbliżone do ograniczonego prawa służebności przesytu przewidzianego w art. 3051 k.c., zgodnie z którym nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu). Na treść służebności przesyłu składa się z jednej strony uprawnienie przedsiębiorstwa przesyłowego, a z drugiej strony obowiązek właściciela nieruchomości obciążonej znoszenia (pati) istnienia cudzych urządzeń na gruncie. Zakres służebności co do uprawnień i obowiązków stron powinien być ściśle oznaczony. Podobnie ściśle oznaczone winno być ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. Zaskarżona decyzja nie precyzuje urządzeń niezbędnych do korzystana z gazociągu, jakie mają zostać zrealizowane na nieruchomości skarżącego. Sąd rozważał zastosowanie w sprawie interpretacji, zgodnie z którą zakres takich urządzeń należy odczytywać na podstawie stanowiącej załącznik do decyzji mapy, która nie przewiduje takich urządzeń na nieruchomości skarżącego, za wyjątkiem słupków znacznikowych niskich, mających charakter elementów naziemnych. Na przeszkodzie takiej interpretacji stoi jednak zapis w treści decyzji o możliwości realizacji urządzeń wszelkich typów - podziemnych i naziemnych lub nadziemnych niezbędnych do korzystania z gazociągu oraz jednoznaczne stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę o możliwości sprecyzowania takich urządzeń w innym postępowaniu administracyjnym. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uchyli wydaną w sprawie decyzję. Organ dokona ustaleń czy inwestor planuje na nieruchomości skarżącego wykonanie innych niż gazociąg podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu, jeżeli nie, organ ograniczy treść wydanej decyzji do zezwolenia na położenie gazociągu. Natomiast w sytuacji, jeżeli inwestor zamierza posadowić na nieruchomości skarżącego urządzenia niezbędne do korzystania z gazociągu, organ określi w decyzji rodzaj i miejsce posadowienia tych urządzeń, co nastąpić może poprzez zawarcie szczegółowych danych w pisemnej treści decyzji bądź załącznika graficznego do decyzji. Za niezasadny uznać natomiast należało zarzut dotyczący terminu wykonania urządzeń, bowiem unormowanie art. 124 ustawy nie nakłada na organ obowiązku w tym zakresie. Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący braku rokowań przed wszczęciem postępowania bądź przeprowadzenia ich dla pozoru. Norma art. 124 ust. 3 ustawy stanowi, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. Powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia. (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 31 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Go 579/07 Lex nr 357505, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. II SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975) Nie budzi wątpliwości, że wymóg przeprowadzenia rokowań został w niniejszej sprawie pełniony. Wnioskodawca przedłożył szereg dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia rokowań oraz braku porozumienia między stronami. Odnośnie zarzutu braku rozważenia alternatywnych możliwości przebiegu gazociągu przez nieruchomość skarżącego, Sąd podziela stanowisko, iż rozważanie przez organ możliwości innego przebiegu przewodów i urządzeń przesyłowych, jest co do zasady możliwe. Istotny interes właściciela nieruchomości oraz okoliczności konkretnej sprawy mogą bowiem przemawiać za innym niż planowany przez inwestora miejscem przebiegu przewodów przesyłowych. Prawo badania przez organ okoliczności sprawy w tym zakresie wynika z poszanowania chronionego konstytucyjnie prawa własności oraz postulatu jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia prawa własności nakładanego w interesie publicznym w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy rozważanie innego przebiegu przewodów przesyłowych było jednak wykluczone z uwagi na fakt wyraźnego umiejscowienia przewodów przesyłowych w treści planu zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzenia przez wnioskodawcę projektu przebiegu gazociągu zgodnie z tym planem. Art. 124 ust. 1 ustawy stanowi, że przewidziane w nim ograniczenie sposobu korzystania a z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uchwale Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. (obręb geodezyjny L.), gm. L. ([...]) w § 8 pkt 16 wskazano, że planowane jest przeniesienie gazociągu [...] w miejsce oznaczone na rysunkach planu. Na rysunku planu określono przebieg gazociągu [...]. W sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie określa przebieg gazociągu na nieruchomości, brak jest możliwości odstąpienia przez organ od postanowień tego planu i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez usytuowanie gazociągu w innym miejscu. Słusznie zatem kwestia ta nie była przez organ w niniejszej sprawie rozważana. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien nadto ustalić, czy inwestor odnośnie gazociągu [...] planowanego na nieruchomości skarżącego uzyskał decyzję wydaną na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. nr 84 poz. 700 ze zm.), mającej zastosowanie do inwestycji na podstawie art. 39 ust. 1 w związku z art. 38 pkt 2 lit. b tej ustawy. Z uwagi na treść art. 20 ust. 3 cytowanej ustawy, przewidującego przejście na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości w momencie ustatecznienia się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji oraz położenia planowanego gazociągu [...] w bezpośredniej bliskości, co wynika z mapki dołączonej do decyzji, okoliczność ta może bowiem mieć znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku, że uchylona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku art. 202 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.