II SA/Gd 492/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i J. M. na decyzję Wojewody z dnia 7 lipca 2009r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odmówić skarżącym przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 listopada 2009r. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. i J. M. na decyzję Wojewody z dnia 7 lipca 2009r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W dniu 7 stycznia 2010 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 listopada 2009r. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że nie złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 listopada 2009r. spowodowane było zaniechaniem ich pełnomocnika, a oni sami dowiedzieli się o tym dopiero w dniu 4 stycznia 2010 r. z informacji telefonicznej udzielonej przez pracownika Sądu. Dodali, że sprawa rozpoznana przez tutejszy Sąd i zakończona wyrokiem z dnia 26 listopada 2009r. jest bardzo ważna, gdyż dotyczy stanowiącej ich własność nieruchomości. Równocześnie wnieśli o doręczenie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem przywrócenie o terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, że przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: - zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, - dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili, jak wymaga tego art. 87 § 2 P.p.s.a., okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, nie wykazali bowiem, że po ich stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 26 listopada 2009r. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Winę pojmuje się w sposób obiektywny - wymagając od strony staranności. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżących. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. O braku zaś winy można mówić, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby po stronie J. i J. M. wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych zawinienie pełnomocnika w uchybieniu terminu stanowi spełnienie negatywnej przesłanki, przewidzianej w art. 58 § 1 K.p.a. i wyłączającej dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi. Prowadzi to do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 3122/02, nie publik.). Powyższy pogląd, wyrażony na gruncie art. 58 § 1 k.p.a., znajduje zastosowanie również w warunkach obowiązującego obecnie art. 86 § 1 P.p.s.a., albowiem treść obu wskazanych przepisów jest zbieżna. Również w orzecznictwie wydanym na gruncie obecnie obowiązującej ustawy P.p.s.a. wskazuje się, że zgodnie z art. 95 § 2 k.c. wszelkie czynności prawne dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego mu umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, a tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę. Wobec czego zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działania nie ponosi odpowiedzialności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 386/06, Baza Orzeczeń LexPolonica nr 418132; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt OZ 569/04, Baza Orzeczeń LexPolonica nr 375748). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004r. (sygn. akt FZ 110/04, niepubl.) stwierdził, że brak winy w uchybieniu terminowi nie został wykazany, ponieważ "skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, który powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych. Osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy." W świetle powyższego stanu prawnego oraz utrwalonej linii orzeczniczej sądów okoliczności podnoszone przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.