II SA/Gd 493/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. T. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2014 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [..], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla R. i B. R. na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 3 w L. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: R. R. i B. R. złożyli w dniu 19 lutego 2013 r. wniosek o pozwolenie na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 21 obr. 3 w L.. Decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r., Nr [...], Starosta po ponownie przeprowadzonym postępowaniu po wydaniu przez Wojewodę decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla R. i B. R. na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 3 w L. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. T. podważając uprawnienia jednego z projektantów – M. B. oraz twierdząc, że odległość inwestycji od działki nr [...] w L. jest mniejsza niż wymagają tego przepisy. Nadto zarzuciła ona, że zaskarżona decyzja wydana została z przekroczeniem 65 - dniowego terminu przewidzianego na jej wydanie. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 16 maja 2014 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu wymagany był projekt budowlany sporządzony przez uprawnione do tego osoby. Integralną częścią projektu w niniejszej sprawie jest kopia zaświadczenia Pomorskiej Okręgowej Rady Izby Architektów RP, z której wynika, że M. B. jest jej członkiem o numerze ewidencyjnym [...]. Zaświadczenie jest ważne do dnia 30 czerwca 2013 r. Projekt został opracowany w styczniu 2013 r., a więc było aktualne na dzień opracowania projektu. W projekcie budowlanym znajduje się również kopia decyzji nr 162/Gd/01 z dnia 9 listopada 2001 r., na mocy której nadano M. B. uprawnienia do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Natomiast treść pieczątki M. B. brzmi: "uprawnienia budowlane do projektowania i prowadzenia robót budowlanych bez ograniczeń w spec. architektonicznej". Co prawda uzupełnień w projekcie dokonano w dniu 30 października 2013 r., jednak podpis pod nimi złożył P. K., mający na dzień ich sporządzenia ważne uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w budownictwie osób fizycznych w specjalności konstrukcji budynków, a taki charakter miały właśnie naniesione poprawki. Dotyczyły one bowiem konstrukcji okapu dachu planowanego budynku. Odnośnie zaś zastrzeżeń skarżącej w stosunku do rozbieżności między treścią uprawnień, a treścią pieczątki M. R., ponownie podkreślono, że najważniejsza jest treść nadanych projektantowi uprawnień, a z nich wynika, iż M. B. posiadała uprawnienia do zaprojektowania planowanej przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego. Ustosunkowując się do zakwestionowanej odległości budynku od granicy z działkami nr [...] i [...] w L. organ wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość ściany budynku do granicy z działką nr [...] wynosi od 187 cm do 317 cm oraz, że budynek ma zostać nadbudowany o kondygnację poddasza, nad którym zaprojektowano dach dwuspadowy. Okap dachu, zgodnie z rzutem połaci dachowych wynosi 30 cm. Biorąc to pod uwagę, odległość od granicy z działką nr 23 do okapu w najwęższym miejscu będzie wynosiła 157 cm. Zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., nr 75, poz. 590 ze zm.), stanowi, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. W poprzednim rozwiązaniu odległość ta wynosiła 137 cm, jednak została skorygowana w ponownym postępowaniu przeprowadzonym przed Starostą. W związku z tym obecnie projekt spełnia wymagania zawarte w w/w przepisie. Jest również zgodny z § 12 ust. 3 pkt 3 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. W odniesieniu do nieprawidłowego umiejscowienia w projekcie budowlanym schodów zewnętrznych organ wyjaśnił, że kwestia ta nie może być przeszkodą w zatwierdzeniu tego projektu, albowiem schody nie wchodzą w zakres planowanych robót budowlanych. W odniesieniu do zarzutu przekroczenia terminu 65 dni na wydanie przez Starostę spornej decyzji wyjaśniono, że po wszczęciu postępowania, Starosta nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji. Inwestor wycofał 4 egzemplarze projektu celem jego uzupełnienia. Po uzupełnieniu strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z dokumentacją w wyznaczonym terminie. Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności i orzecznictwo sądowe, termin 65 dni na wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji mijał 15 grudnia 2013 r., sporna decyzja zaś została wydania w dniu 10 grudnia 2013r. W skardze ponownie zarzucono wykonanie kompletnego projektu przez projektantkę M. B., której uprawnienia projektowo-budowlane były ważne tylko do dnia 30 czerwca 2013 r. W dacie ukończenia projektu, tj. w październiku 2013 r. nie było już ważnego zaświadczenia potwierdzającego uprawnienia. Skarżąc nie zgodziła się również z argumentacją Wojewody, że poczynione w projekcie poprawki mógł zaakcentować inny projektant P. K.. Zarzucono, że Wojewoda weryfikując zarzut nieprawidłowej odległości budynku od granic z działką nr [...] i [...] nie wykonał pomiaru geodezyjnego w celu ustalenia rzeczywistej odległości. Skarżąca wskazała również na nielegalną nadbudowę nieruchomości inwestorów, które zilustrowała dokumentacją fotograficzną. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. skarżąca wskazał, że samowola budowlana, o które wspominała w skardze dotyczyła przybudówki. Według niej zabudowa nad werandą, na której ma być częściowo zlokalizowana rozbudowa, jest samowolą budowlaną. Podkreśliła dodatkowo, że odległość budynku inwestorów od granicy jej działki jest mniejsza niż wskazano w projekcie. Pełnomocnik inwestorów wyjaśnił, że zgodnie z projektem rozbudowa nie będzie wykonywana nad nadbudówką, która została wybudowana nad werandą i dołączyła zaświadczenie potwierdzające kwalifikacje zawodowe M. B. ważne do dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 10 grudnia 2013 r. udzielającą inwestorom R. i B. R. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 3 w L. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409), zwanej dalej Prawem budowlanym. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Sąd uznał, że organy adminstracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały się i zastosowały przepisy prawa budowlanego. Wobec tego zarzuty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione. Ze skargi wynika, że skarżąca kwestionuje prawidłowość sporządzonego projektu budowalnego, zarówno od strony formalnej, albowiem uważa, że projekt sporządziła osoba, której uprawnienia zawodowe w dacie sporządzania, nie były ważne, jak i od strony merytorycznej twierdząc, że nie zostały w projekcie zachowane wymagane przepisami prawa odległości zabudowań inwestorów od granicy z jej działką. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym analiza sporządzonego projektu budowlanego, nie potwierdzają zarzutów skargi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 2). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wymogów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu sporządzenia projektu budowlanego przez M. B., której zaświadczenie o uprawnieniach zawodowych utraciło ważność w dniu 30 czerwca 2013 r., wyjaśnić należy, że w dacie sporządzania projektu, tj. w styczniu 2013 r. zaświadczenie o uprawnieniach zawodowych M. B. było aktualne. M. B. posiada kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej i w zakresie posiadanych uprawnień nr [...], jest wpisana na listę członków Pomorskiej Okręgowej Izby Architektów RP pod numerem: [...]. Zaświadczenie dołączone do projektu budowlanego potwierdzało powyższy wpis i miało ważność do dnia 30 czerwca 2013 r. Do akt sądowych przedłożono zaświadczenie potwierdzające uprawnienia zawodowe M. B. ważne do dnia 30 czerwca 2015 r. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. Z tego wynika, że M. B. przez cały okres trwania postępowania posiadała uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, albowiem wpis będący tego podstawą nie utracił swej aktualności. Nie można również podzielić zarzutów skarżącej w zakresie różnicy pomiędzy rzeczywistą treścią pieczęci opisującej uprawnienia M. B. i wskazującej ich numer ewidencyjny a treścią uwidocznioną na pieczęciach, którymi opatrzono projekt budowlany. Rzeczywisty numer ewidencyjny to [...], a w ten stanowiący odcisk pieczęci wkradł się błąd polegający na zamianie jednej litery, tj. [...]. Nieścisłość tam stanowi omyłkę pisarską w treści pieczęci. W świetle przepisów obowiązującego prawa omyłka ta nie ma jednak żadnego wpływu na ocenę prawidłowości sporządzonego przez M. B. projektu budowlanego i nie uzasadniała odmowy wydania decyzji. Przedmiotowy projekt budowlany sporządzony został w zespole projektantów, wśród których obok M. B. pracował również P. K. legitymujący się stosownym wpisem uprawniającym do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83, poz. 578 ze zm.), obowiązującego w dacie sporządzania projektu budowalnego, zarówno M. B., jak i P. K., posiadali uprawnienia do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym. Zgodnie z § 17 ust. 1 powołanego rozporządzenia posiadane przez P. K. uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń uprawniają go do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie m.in. sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do konstrukcji obiektu lub kierowania robotami budowlanymi w zakresie, o którym mowa w pkt 1 oraz w § 16 ust. 1 pkt 2, czyli w odniesieniu do architektury obiektu. Zarzut braku uprawnień P. K. do naniesienia na projekcie zmian polegających na skróceniu dachu budynku jest niezasadny. Dach budynku stanowi element konstrukcyjny budynku ograniczający go od góry, zabezpieczający przed opadami atmosferycznymi i stratami ciepła, składający się z konstrukcji nośnej oraz pokrycia. Skoro dach jest elementem konstrukcyjnym budynku, zmiany w projekcie odnoszące się do jego konstrukcji mogły być dokonane przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, jakie posiada P. K.. Odnosząc się natomiast do poddawanej w wątpliwość odległości budynku inwestorów od granicy z działką skarżącej wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę sprawdzeniu przez organ administracji podlega projekt budowlany. Na projekt budowlany składa się projekt architektoniczno – budowlany i projekt zagospodarowania działki lub terenu. Projekt architektoniczno – budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07 (LEX nr 491284), w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą - Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). Należy zatem stwierdzić, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Oświadczenie takie znajduje się na str. 3 projektu architektoniczno-budowlanego. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. Analizując natomiast rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania działki w zakresie odległości budynku inwestorów od granicy z działką skarżącej wskazać należy, że organ dokonał prawidłowej kontroli projektu budowlanego w tym zakresie. Wskazane w projekcie odległości nie naruszają wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z projektu zagospodarowania działki, który musiał uwzględniać istniejące położenie budynku inwestorów podlegającego rozbudowie wynika, iż odległość ściany budynku na działce nr [...] do granicy z działką nr [...] wynosi w najwęższym miejscu 187cm a w najszerszym do 317cm. Istniejący budynek ma zostać nadbudowany o kondygnację poddasza, nad którym zaprojektowano dach dwuspadowy. Okap dachu, zgodnie z rzutem połaci dachowych wynosi 30 cm. Dokumenty projektowe zgromadzone w sprawie ujawniają, że parametr ten został zmieniony celem dostosowania do wymogów techniczno-budowlanych. Uwzględniając to odległość od granicy z działką nr [...] do okapu w najwęższym miejscu będzie wynosiła 157cm. Zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. W poprzednim rozwiązaniu odległość ta wynosiła 137cm, jednak została skorygowana. W świetle powyższego, projekt spełnia wymagania zawarte w powołanym wyżej przepisie. Jest również zgodny z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Zarzut skarżącej w zakresie odległości budynku inwestorów od granicy z jej działką nie zasługują na uwzględnienie. Jej zastrzeżenia nie mogły podlegać weryfikacji w terenie poprzez dokonanie pomiarów geodezyjnych, tak jak tego oczekuje skarżąca. Sprawdzeniu przez organ podlega bowiem treść przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Treść ta jest zgodna z warunkami w zakresie zachowania odległości od granicy nieruchomości. Organy nie uchybiły wymogom prawa nie dokonując sprawdzenia przewidzianej w projekcie odległości od granicy z działką sąsiednią. Odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań architektoniczno – budowlanych z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej ponoszą projektanci. Wskazać także należy, że skarżąca kwestionując odległości budynku od granicy uczyniła to w sposób ogólnikowy, nie sprecyzowała ona szczegółowo, jaka jest jej zdaniem odległość budynku od granicy ani nie przedłożyła żadnych dowodów w tym zakresie. W sytuacji jeżeli w toku realizacji inwestycji wynikną nieprawidłowości zarówno inwestorom, jak i właścicielom działek sąsiednich służyć będą właściwe instrumenty prawne do ich wyeliminowania i przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Materiał zgromadzony w sprawie nie potwierdził również zarzutów skarżącej, że projektowana nadbudowa powstanie na dokonanej wcześniej – według niej w warunkach samowoli budowlanej - dobudówce do istniejącego budynku. Z części granicznej projektu wynika bowiem, że powierzchnia nad zabudowaną werandą nie będzie podlegała nadbudowie. Ewentualne zarzuty skarżącej dotyczące samowoli budowlanej winny być rozważane w innym postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. Podobnie rzecz się ma z zarzutem dotyczącym umiejscowienia schodów zewnętrznych. Zarzut ten nie ma żadnego związku z analizowaną inwestycją, albowiem projekt budowlany przedłożony do zatwierdzenia w przedmiotowym postępowaniu nie obejmował schodów zewnętrznych. Nie budzi zastrzeżeń Sądu zakres przeprowadzonej przez organy architektoniczno – budowlane kontroli przedłożonej dokumentacji ani ocena końcowa prowadząca do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższa regulacja, nawiązując do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), stanowi rozwinięcie i konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, w myśl której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa z tym, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona tych interesów nie może uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie pozwala na stwierdzenie, że uwzględniły w jego toku interes skarżącej, jako właścicielki nieruchomości sąsiadującej z inwestycją. Organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję, uwzględniły pierwotną zbyt małą odległość planowanej rozbudowy od granicy nieruchomości w zakresie dachu, a po jego zmianie, prawidłowo uznały, że spełnia ona wszystkie przewidziane prawem wymogi. Organy te nie mogły zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe zasady na uwadze Sąd uznał, że decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty są zgodne z prawem, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.