II SA/Gd 503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację obiektu budowlanego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (dwieście złotych). D. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2014 r. nr [...]. Do skargi załączone zostało potwierdzenie dokonania, na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przelewu w wysokości 200 zł. tytułem wpisu sądowego. Art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie więc do treści art. 47 § 1 tej ustawy do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Ponadto, art. 220 § 1 powołanej ustawy wskazuje, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 4 tej ustawy nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 lipca 2014 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 3 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 lipca 2014 r., skarżąca wezwana została do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 1300 zł - również w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 4 sierpnia 2014 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru karta 18). A zatem termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu sądowego oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał dla skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r. W dniu 8 sierpnia 2014 r. skarżąca złożyła w Sądzie trzy odpisy skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 22 października 2014 r., oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy a Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 13/15, oddalił zażalenie na to postanowienie. Z uwagi na powyższe, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 lutego 2015 r., wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 28 lipca 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1300 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą to wezwanie pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 13 lutego 2015 r. a zatem termin do jego wykonania upływał dla skarżącej w dniu 20 lutego 2015 r. Z akt sprawy wynika jednakże, że w terminie tym skarżąca nie uiściła należnej opłaty (vide: notatka urzędowa z dnia 13 marca 2015 r. karta 89). Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. W pkt II sentencji orzeczono z kolei w myśl art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.