II SA/Gd 504/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. M. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia odrzucić sprzeciw. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 czerwca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2016 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta została doręczona stronom z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu odwoławczego, w szczególności zaś pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącego w dniu 23 czerwca 2017 r. W dniu 21 lipca 2017 r. J. M. wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo zatytułowane jako skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego z dnia 21 lipca 2017 r. należało uznać za sprzeciw od wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej. Zgodnie bowiem z treścią z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Z art. 64c § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji. Termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego (§2). W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy (§3). Powyższe przepisy obowiązują od dnia 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. Wynika to z treści art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), który stanowi, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie do art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja z dnia 21 czerwca 2017 r. została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 czerwca 2017 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem dla skarżącego w dniu 7 lipca 2017 r. Skarżący wniósł natomiast sprzeciw w dniu 21 lipca 2017 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 64c § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do art. 85 tejże ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, niezależnie od tego, że nastąpiło to na skutek błędnego pouczenia. W tym miejscu wyjaśnić jednakże należy, że w takiej sytuacji stronie przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. W orzecznictwie przyjęto zaś, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć należy także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 417/09, dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl).