II SA/Gd 508/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy z dnia 9 grudnia 2011 r. nr [...]. A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia 9 grudnia 2011 r. nr [...], ustalającą dla A. W. opłatę adiacencką w wysokości 1 685 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Ch. o powierzchni 0,1294 ha, oznaczonej jako działka nr [...], wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci wodociągowej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy z dnia 9 grudnia 2011 r., nie podając żadnych okoliczności na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270)) – zwanej dalej ustawą, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy przewidział rozszerzenie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 objęte są akty administracyjne wydane w pierwszej instancji oraz akty administracyjne, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty wydane zostały w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1471/05, LexPolonica nr 402372). Stanowisko takie pozostaje w związku z treścią art. 135 ustawy, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Dlatego też to na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania tej ochrony, a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Nie można się zatem ograniczyć do samego złożenia wniosku, nawet nie przytaczając okoliczności, które mają istotne znaczenie dla jego uwzględnienia, w świetle przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy. W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy z dnia 9 grudnia 2011 r. nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie jej ochrony tymczasowej. Nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, aby wykonanie tej decyzji miało doprowadzić w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. Brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku w istocie uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w niniejszej sprawie występują. Niemniej, Sąd oceniając z urzędu zasadność wniosku miał też na względzie, że w art. 61 § 3 ustawy chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Baza orzeczeń Lex nr 281811), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w przypadku świadczenia pieniężnego rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny w rozumieniu art. 61 § 3, z natury rzeczy bowiem świadczenie to ma charakter odwracalny, a w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Mocą decyzji Burmistrza Gminy utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nałożono na skarżącą obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w wysokości 1 685 zł. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, iż uiszczenie opłaty w takiej wysokości wywołałoby u skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, skoro sama strona na taką ewentualność się nie powołuje. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek skarżącej oddalił.