II SA/Gd 509/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2022 r., nr SKO Gd/994/22 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. M. P. (dalej: "skarżący", "strona") reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2022 r., nr SKO Gd/994/22 utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Szemud z dnia 10 stycznia 2022 r., nr GK.6220.24.2021.12 stwierdzającą m.in. brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "[...]" planowanego na działkach o numerach ewidencyjnych: [...]-[...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 października 2020 r. Gmina Szemud reprezentowana przez pełnomocnika wystąpiła do Wójta Gminy Szemud z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa drogi [...]" planowanego na określonych działkach znajdujących się na terenie miejscowości: B., D. i K. W ramach wszczętego postępowania Wójt Gminy Szemud zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wejherowie i Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko i określenie zakresu ewentualnego raportu. Wymienione podmioty w swych opiniach wyraziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. Wójt Gminy Szemud stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa drogi [...]" planowanego na działkach o określonych numerach ewidencyjnych znajdujących się w B., D. i K., a także określił konieczne w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunki realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu odwołania strony - decyzją z 8 kwietnia 2022 r., nr SKO/Gd/994/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia, lecz jedynie otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co podkreślił organ, nie daje podstaw do realizacji inwestycji, a w konsekwencji nie może naruszać prawa własności i uprawnień osób trzecich. Istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagań, jakie powinny być spełnione by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Innymi słowy, ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja została trafnie zakwalifikowana jako inwestycja, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.), dalej jako "ustawa" lub "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do przedsięwzięć takich zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wejherowie w opinii z dnia 1 grudnia 2021 r. stwierdził, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku w opinii z dnia 17 grudnia 2021 r. także nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wskazał natomiast na konieczne warunki i wymagania, jakie powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2021 r. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz konieczności określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych w postanowieniu warunków. W niniejszej sprawie, na podstawie wniosku, Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz ww. uzgodnień organ I instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz podał uwarunkowania przedsięwzięcia, uwzględniając opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 21 grudnia 2021 r. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku z 17 grudnia 2021 r. Kolegium przytoczyło szczegółowe parametry techniczne omawianej inwestycji i wskazało, że z charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż przedmiotem inwestycji jest budowa dróg gminnych K. – K. na dwóch odcinkach wraz z rozbudową skrzyżowań tych dróg. Istniejąca droga posiada nawierzchnię bitumiczną. W miejscach dojazdu do przyległych posesji zlokalizowane są zjazdy, w miejscach przecięcia z istniejącymi drogami -skrzyżowania. W ramach budowy drogi planuje się wykonać w szczególności: roboty ziemne, budowę odwodnienia drogi (rowy, przepusty, kanalizacja deszczowa), przebudowę kolizji z istniejącą infrastrukturą techniczną, budowę oświetlenia drogi, budowę sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, budowę nawierzchni drogi celem przywrócenia równości profilu poprzecznego i podłużnego, poszerzenia oraz wzmocnienia wraz z budową chodników/ścieżek rowerowych, wykonanie zjazdów na posesje przyległe do drogi, odnowę, uzupełnienie oznakowania wg projektu stałej organizacji ruchu. Nadmieniono, iż mając na uwadze położenie geograficzne względem obszarów Natura 2000 oraz skalę i charakter przedsięwzięcia, nie ma podstaw przypuszczać, aby realizacja inwestycji mogła spowodować modyfikację warunków ekologicznych ostoi, a tym samym: wpłynąć na pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone ww. obszary Natura 2000; wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony obszary te zostały wyznaczone; pogorszyć integralność obszarów Natura 2000 lub ich powiązania z innymi obszarami. Opisywane przedsięwzięcie nie pogorszy stanu środowiska naturalnego. Z uwagi na zakres planowanej inwestycji nie wystąpi możliwość kumulowania się oddziaływań. Projektowana droga jest dowiązana do będącej w budowie drogi S6. Przedsięwzięcie na etapie realizacji i eksploatacji nie wpłynie znacząco negatywnie na pogłębianie zmian klimatycznych. Zdaniem Kolegium trzeba zauważyć, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obszarze zabudowanym, przebiega przez teren zabudowy jednorodzinnej oraz przez teren pól uprawnych. Przeznaczenie terenu po rozbudowie/przebudowie nie ulegnie zmianie, obecnie teren inwestycji stanowi droga. W tym momencie na terenie przeznaczonym pod inwestycję stwierdza się pokrycie szatą roślinną w ilości nie przekraczającej 5% powierzchni - stanowią ją trawniki, zieleńce. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza granicami obszarów Natura 2000. Przedsięwzięcie częściowo położone jest w otulinie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, lecz poza granicami korytarzy ekologicznych, nie będzie zatem wpływać na ich drożność i ciągłość. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego emisji hałasu do środowiska organ odwoławczy zauważył, że przeprowadzona przez organ I instancji ocena w zakresie emisji hałasu, będącego skutkiem realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a poparta stanowiskiem organu specjalistycznego, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, pozwala na wniosek, iż planowane przedsięwzięcie nie powinno spowodować wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w przepisach prawach na najbliższych terenach chronionych akustycznie, natomiast dzięki poprawie stanu nawierzchni na drodze po zrealizowaniu inwestycji obecny poziom hałasu ulegnie zmniejszeniu. Zdaniem Kolegium, w świetle powyższych ustaleń w niniejszej sprawie brak jest podstaw do podważenia oceny, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, będącego przebudową i rozbudową odcinków dróg w rzeczywistości już istniejących nie spowoduje negatywnego następstwa w środowisku. W tym stanie rzeczy za nietrafny Kolegium uznało zarzut wystąpienia potencjalnego ryzyka negatywnego oddziaływania na środowisko spowodowanego realizacją przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że organ I instancji, po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko środowiskowej, biorąc pod uwagę ww. opinie organów specjalistycznych uznał brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję organu II instancji M. P. zarzucił wydanie jej z naruszeniem: 1. art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej w skrócie jako "k.p.a.", poprzez niezastosowanie tego przepisu i wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, w konsekwencji czego strona nie mogła w odpowiednim czasie złożyć wniosków dowodowych w przedmiotowej sprawie chociażby z przesłuchania strony, czy opinii biegłego, niezbędnych do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy; 2. art. 77 § 1, art. 80, art 81a, art. 107 § 3, art. 126 i art. 140 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujący także poczynieniem nieprawidłowych ustaleń w kwestii udowodnienia znaczących dla sprawy okoliczności, w tym na skutek rozstrzygania sprzeczności i wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy w sposób niekorzystny dla skarżącego, w konsekwencji skutkujący błędnym i niepełnym uzasadnieniem faktycznym postanowienia poprzez: • brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznego m.in. poziomu hałasu i błędnym przyjęciu, że inwestycja nie będzie negatywnie wpływała na środowisko; • przyjęcie błędnego ustalenia faktycznego, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem nie mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, bez wyjaśnienia, dlaczego oddziaływanie przedsięwzięcia skarżącej na środowisko nie będzie znaczące; 3. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 oraz 80 i art. 81a k.p.a. poprzez: a) brak podjęcia przez organ wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji zmierzających do załatwienia sprawy, zwłaszcza w świetle powstałych wątpliwości co do prawidłowości i metodyk badań przyjętych za podstawę orzekania, w tym nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu akustyki ewentualnie innej specjalności celem usunięcia tych wątpliwości, w tym na okoliczność ustalenia faktycznego poziomu emisji, czego skutkiem było dokonanie nieprawidłowych ustaleń i oceny stanu faktycznego sprawy, sprzecznych z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, w wyniku czego ustalenie przez organ okoliczności istotnej w sprawie odbyło się na podstawie dowodu, który nie istniał; b) będącą skutkiem powyższych naruszeń dowolność organu w ocenie materiału dowodowego; c) brak zastosowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji publicznej wskazanej w art. 8 k.p.a. poprzez podjęcie w oparciu o ten sam stan faktyczny sprawy orzeczenia odmiennego od raz już w sprawie wydanego w oparciu o ten sam stan faktyczny z jednoczesnym naruszeniem art. 81a § 1 i art. 7 k.p.a., tj. bez uwzględnienia słusznego interesu prywatnego; 4. art. 7a k.p.a. poprzez dokonanie interpretacji art. 59 w zw. art. 63 ust. 1 ustawy w sposób niekorzystny dla skarżącego, "pomimo braku przesłanek uznania planowanego przedsięwzięcia za mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a przynajmniej istnienia wątpliwości interpretacyjnych w tym zakresie"; 5. art. 59 w zw. art. 63 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wobec przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy takie znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia zachodzi, co wynika wprost z przeprowadzonych w toku postępowania badań, a w konsekwencji brak nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko mimo ustawowych przesłanek jej wykonania. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności skarżący stwierdził, że poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia nowych wniosków dowodowych organ naruszył art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego w ustalonym w sprawie stanie faktycznym wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, chociażby z uwagi na to, że na etapie jego realizacji przewiduje się wzrost natężenia hałasu emitowanego do środowiska oraz pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego. Uciążliwości te spowodowane będą użyciem ciężkiego sprzętu budowlano-drogowego, wykonywaniem prac ziemnych i nawierzchni, wydzielaniem spalin przez maszyny i pojazdy. W ocenie skarżącego powyższe jednoznacznie wskazuje na konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu oceny w jakim zakresie oraz o jakich wartościach hałasu będzie mowa i jak to wpłynie na jakość powietrza atmosferycznego. Strona nie zgodziła się z tym, że na etapie eksploatacji emisja hałasu ulegnie zmniejszeniu, gdyż nowa nawierzchnia poprawi płynność ruchu. Stwierdzenie organu nie wynika z obiektywnego dokumentu, a jest jedynie jego oceną. Odległość przedsięwzięcia (krawędzi drogi) od najbliższych terenów objętych ochroną akustyczną w postaci zabudowy jednorodzinnej wynosi około 8 m - zarówno w stanie istniejącym jak i projektowanym. Powyższe wyliczenia nie uwzględniają jednak wielu dodatkowych czynników, które istnieją. Nie określono również w wydanych warunkach minimalnej odległości najbliższych terenów od przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego dostrzec należy, że zmiana sposobu użytkowania dotycząca warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – w skrócie "p.p.s.a.", wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana na podstawie przepisów art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.), dalej jako "ustawa", w której orzeczono o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określono środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia wskazując jakie warunki inwestor musi spełnić na etapie jego realizacji i eksploatacji. Przedmiotowym przedsięwzięciem jest rozbudowa drogi K. – K. W sprawie jest bezsporne, że należy ono do kategorii określonej w § 3 ust 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). W sprawie wydana została więc decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia (decyzja środowiskowa), w której orzeczono również o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taki tryb procedowania jest zgodny z obowiązującymi przepisami albowiem art. 84 ust. 1 ustawy wprost stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wprawdzie skarżący w skardze koncentruje się przede wszystkim na kwestii potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to jednak w sytuacji, gdy zaskarżył on decyzję w całości, uznać należy, że zaskarżeniem objęte zostało nie tylko rozstrzygnięcie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale także i sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniesione przez skarżącego zarzuty koncentrują się na dwóch kluczowych kwestiach. Po pierwsze - skarżący zarzuca nieprawidłowe stanowisko organów obu instancji w zakresie uznania, że w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba dokonania oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności poprzez pominięcie szeregu czynników mających negatywny wpływ na środowisko, w tym przede wszystkim hałasu jaki będzie generować przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji. Po drugie - skarżący zarzucił organom błędy w ocenie materiału dowodowego w sprawie, a także w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, wskazując na konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego do spraw akustyki, a także podkreślając naruszenie przez Kolegium art. 10 k.p.a. przy wydawaniu spornej decyzji. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów regulujących materię objętą przedmiotem zaskarżenia. Jak już wskazywano, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Osobnej decyzji czy też postanowienia w tej materii nie wydaje. Organ był więc uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego - po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie - nie stwierdził zaistnienia uwarunkowań, które w myśl art. 84 ustawy uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i z uwagi na charakter przedsięwzięcia odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ - rozpatrując tą kwestię, brał pod uwagę takie kryteria jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do poszczególnych kryteriów określonych w ustawie (wymienionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniach). Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a ust. 1 ustawy. Teren inwestycji oraz jej oddziaływania został określony w sposób jasny i jednoznaczny na załączonych do wniosku mapach. Przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami, pierwszym - złożonym w organie I instancji w dniu 30 listopada 2021 roku, oraz drugim – złożonym u Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w dniu 21 grudnia 2021 roku, zawiera wszystkie dane określone w art. 62a ust. 1 ustawy i odpowiada wymaganiom ustawy. Wydana decyzja oraz jej uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą, w tym w szczególności te wynikające z art. 85 ust. 2 ustawy. Decyzja o stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydana została po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 ustawy). W toku postępowania uzyskano opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wejherowie z 1 grudnia 2021 r., Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku z 17 grudnia 2021 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 21 grudnia 2021 r., którzy wyrazili opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Szczególnie istotna dla należytego rozpatrzenia sprawy okazała się opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, która wydana została po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia złożonego materiału, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia. Stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 1), w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2). Karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z załącznikami jest dokumentem podstawowym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia czy dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 62a. ust. 1 ustawy, karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69 ustawy. Niewątpliwie karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, jednakże samo to nie przekreśla, ani nawet nie podważa, jej znaczenia dla potrzeb postępowania. W taki właśnie sposób tryb postępowania określił sam ustawodawca, który nie zastrzegł, by informacje, które muszą zostać zwarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, ustalane zostały w jakiś inny sformalizowany sposób, w tym w szczególności w drodze opinii biegłych sądowych (tak też WSA w Lublinie w prawomocnym wyroku z 29 czerwca 2022 roku, sygn. II SA/Lu 801/21, Baza Orzeczeń LEX nr 3432781). Co więcej jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Oczywiście, fakt, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, powoduje, iż obowiązkiem organów orzekających była jego ocena w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie organy wywiązały się z tego obowiązku dokonując oceny przedstawionych dokumentów z uwzględnieniem trzech uzyskanych w postępowaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art. 84 ust. 1 ustawy). Jak już podano powyżej, w toku postępowania uzyskano opinie: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wejherowie z 1 grudnia 2021 r., Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku z 17 grudnia 2021 r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 21 grudnia 2021 r., którzy wyrazili opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Szczególnie istotna dla należytego rozpatrzenia sprawy okazała się opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, która wydana została po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia złożonego materiału, tj. karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ szczegółowo przeanalizował również treść opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku z 17 grudnia 2021 r. Po uzyskaniu tych opinii organ - w zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem art. 84 ust. 1a ustawy, który stanowi, że właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c ustawy, określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Określając warunki dotyczące etapu realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia organ zwrócił szczególną uwagę na konieczność: - wykonania wcinki drzew kolidujących z przedsięwzięciem poza okresem gniazdowania ptaków (tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia); - prowadzenia wykopów ze szczególnym zabezpieczeniem wskazanym w decyzji, uwzględniającym bezpieczeństwo zwierząt; - zabezpieczenia drzew rosnących w sąsiedztwie planowanych prac; - wyposażenia placu budowy w sorbenty do ograniczania i usuwania ewentualnych rozlewów olejowych; - prowadzenia pac budowlanych, będących źródłem emisji hałasu, w porze dziennej w godz. od 6 do 22; - wykorzystywania nowoczesnego, sprawnego technicznie sprzętu, w celu minimalizacji ryzyka zaistnienia awarii potencjalnego przedostania się do środowiska jakichkolwiek zanieczyszczeń; - unikania pozostawiania niezasypanych wykopów, które mogłyby się stać tymczasowymi zbiornikami retencyjnymi spływających wód opadowych, a także odkładania ziemi z wykopów na drodze spływu powierzchniowego wód; - zabezpieczenia terenu przedsięwzięcia przed ewentualnymi wyciekami substancji ropopochodnych; - gromadzenia odpadów powstających w trakcie budowy w sposób selektywny; - uporządkowania przyległego terenu i przywrócenia go do stanu umożliwiającego jego użytkowanie po zakończeniu realizacji inwestycji. Wskazane warunki organ ustalił mając na uwadze treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2021 r., a także opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku z 17 grudnia 2021 roku, w których organy wyraziły opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podanych przez nie warunków i wymagań. Powyższe wskazuje również na wnikliwość w rozpoznaniu sprawy i brak schematyzmu, przejawiające się m.in. w tym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie poprzestał na pierwotnie przedstawionej dokumentacji, żądając jej uzupełnienia i wyjaśniając nasuwające się wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, iż stanowisko organu oraz opiniujących wniosek trzech podmiotów jest w pełni zbieżne co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stanowisko to należy podzielić albowiem na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wejherowie, Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie, ani na etapie realizacji, ani na etapie użytkowania (eksploatacji), nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, a więc, że w świetle dyspozycji art. 84 ustawy stosowanego w związku z art. 63 ust. 1 ustawy w sprawie brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższą konkluzję trzeba poprzeć wskazaniem, że planowane przedsięwzięcie nie polega na budowie, lecz jedynie na rozbudowie i przebudowie dwóch odcinków drogi, o łącznej długości 5,5 km. W sprawie chodzi więc nie o budowę nowej drogi w gminie, lecz de facto o jej całościowe zmodernizowanie wraz ze stosunkowo niewielką rozbudową. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, zasadnicze parametry drogi zostaną zachowane. Przedmiotowa droga istnieje od dawna i jest użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem. Natomiast planowana inwestycja poprawi jakość nawierzchni drogi poprzez jej przebudowę. Przeznaczenie terenu po rozbudowie i przebudowie drogi nie ulegnie zatem zmianie. Obecnie teren inwestycji stanowi droga. W liniach rozgraniczających pasa drogowego znajdują się: sieć wodociągowa, sieć gazowa, kanalizacja, kable telefoniczne i teletechniczne, kable i słupy elektroenergetyczne. Inwestycja zlokalizowana jest w obszarze zabudowanym, przebiega przez teren zabudowy jednorodzinnej oraz przez teren pól uprawnych. W stanie istniejącym - w omawianym zakresie planowanego przedsięwzięcia czyli w pasie drogowym - przebiega droga wykorzystywana do przenoszenia ruchu samochodowego, motocyklowego, rowerowego i pieszego. W ocenie Sądu rację mają organy – zarówno orzekające w tej sprawie, jak i opiniujące, że przebudowa i rozbudowa istniejącej drogi nie zmieni w sposób istotny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Biorąc pod uwagę, że planowane przedsięwzięcie ma polegać przede wszystkim na wykonaniu nowych warstw konstrukcyjnych jezdni, chodników, ciągów pieszo-rowerowych wraz z podbudową, a także na budowie oświetlenia drogi, słusznie wskazuje się w karcie informacyjnej, że takie roboty poprawią bezpieczeństwo ruchu pojazdów i pieszych, a także komfort jazdy, a co za tym idzie - zwiększą płynności ruchu. Nowa nawierzchnia wpłynie korzystnie na zużycie paliwa przez poruszające się po niej pojazdy, co będzie miało odzwierciedlenie w zmniejszeniu stężenia zanieczyszczeń a zatem będzie korzystne dla mieszkańców i środowiska. Poprawi się również klimat akustyczny, który w przypadku odstąpienia od planowanej inwestycji systematycznie by się pogarszał z uwagi na zły stan techniczny istniejącej nawierzchni. Jedynie na etapie realizacji robót budowlanych wzrośnie natężenia hałasu emitowanego do środowiska oraz pogorszenie jakości powietrza atmosferycznego. Uciążliwości te, co oczywiste, spowodowane będą użyciem ciężkiego sprzętu budowlano - drogowego, wykonywaniem prac ziemnych i nawierzchni, wydzielaniem spalin przez maszyny i pojazdy. Jak jednak zaznaczono w zaskarżonej decyzji, w celu zminimalizowania uciążliwości akustycznych, hałaśliwe prace budowlane będą prowadzone tylko w porze dziennej. Inwestor został również zobowiązany do wykorzystywania nowoczesnego, sprawnego technicznie sprzętu, w celu minimalizacji ryzyka zaistnienia awarii potencjalnego przedostania się do środowiska jakichkolwiek zanieczyszczeń, w tym szkodliwych substancji do powietrza. Zasadnie zaznaczono przy tym w karcie informacyjnej, że uciążliwości te będą czasowe i znikną po zakończeniu prac. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, stwierdzenie zaistnienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ dokonuje w oparciu o następujące kryteria uwzględniające łącznie: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu - w okolicznościach niniejszej sprawy będzie to przede wszystkim obszar już istniejącej drogi; 2) usytuowanie przedsięwzięcia - w rozpatrywanej sprawie na już istniejącej drodze. Zasięg przestrzenny ocenianego przedsięwzięcia ogranicza się do już istniejącej i w pełni funkcjonującej drogi oraz najbliższego otoczenia miejsca realizacji inwestycji. Co więcej – rację mają organy, że takie elementy jak usprawnienie komunikacji, a przede wszystkim wykonanie nowej, lepszej nawierzchni, powinny się przyczynić do tego, że po zrealizowaniu inwestycji oddziaływanie przedmiotowej drogi na środowisko, w tym klimat akustyczny, powinno się wręcz zmniejszyć. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika również szereg innych okoliczności, które wskazują na to, że planowane przedsięwzięcie, ani na etapie realizacji, ani na etapie użytkowania, nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. Zarówno sama dokumentacja, jak i przytaczane w niej okoliczności, są niezwykle obszerne i rozbudowane. Nie ma więc potrzeby przytaczania ich w całości. Natomiast tytułem przykładu, a także mając na uwadze zarzuty skarżącego, należy podkreślić, iż sporządzając kartę informacyjną przedsięwzięcia przeanalizowano również ochronę obiektów przed hałasem i wibracjami na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. W karcie podkreślono, że "Na etapie eksploatacji emisja hałasu ulegnie zmniejszeniu, gdyż nowa nawierzchnia poprawi płynność ruchu. Przedmiotowa inwestycja zapewni połączenie komunikacyjne, emitujące hałas spowodowany przez poruszające się pojazdy. Obliczenia poziomu dźwięku dla przyjętych założeń wykonano przy zastosowaniu modelu dyskretnego. Obliczenia wykonano dla punktów charakterystycznych przy zastosowaniu oprogramowania Noise Calculator (Linip Solutions)." W karcie wskazano również, że "Odległość przedsięwzięcia (krawędzi drogi) od najbliższych terenów objętych ochroną akustyczną określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109), w postaci zabudowy jednorodzinnej wynosi około 8 m zarówno w stanie istniejącym jak i projektowanym (Skarżący tych ustaleń – dotyczących odległości krawędzi drogi od budynków mieszkalnych - nie kwestionował – przyp. Sądu). Dopuszczalne poziomy hałasu (...) nie zostaną przekroczone. Dzięki poprawie stanu nawierzchni na drodze, po zrealizowaniu inwestycji obecny poziom hałasu ulegnie jeszcze zmniejszeniu. (...). Poprawa nawierzchni drogi w znaczny sposób wpłynie na obniżenie poziomu hałasu emitowanego przez przejeżdżające pojazdy." Oceniając wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko podkreślono, że na etapie eksploatacji nie powinny wystąpić żadne negatywne oddziaływania na środowisko. W miejscu planowanej przebudowy istnieje bowiem obecnie droga, której parametry ulegną poprawie. Z tej samej przyczyny inwestycja nie spowoduje zmiany klimatu, skoro obecnie na terenie inwestycji zlokalizowana jest droga przeznaczona do przenoszenia ruchu kołowego, który jest źródłem emisji CO2. Można przewidywać, że poprawa stanu nawierzchni drogi wpłynie pozytywnie na płynność ruchu na drodze a zatem emisja CO2 i innych zanieczyszczeń ulegnie obniżeniu. Nie wpłynie ona także znacząco na gospodarkę wodną, skoro w miejscu gdzie drogę przecinają cieki wodne (meliorujące tereny przyległe) zlokalizowane są przepusty. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest w odległości około 7 km od obszaru specjalnej ochrony Pełcznica PLH220020, około 11 km od obszaru Biała PLH220016. Obszary te znajdują się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Lokalizacja inwestycji w obszarze już zainwestowanym (w miejscu istniejącej drogi), wyklucza możliwość utraty powierzchni i fragmentacji siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmiot ochrony w ich granicach. Mając na uwadze położenie geograficzne oraz skalę i charakter przedsięwzięcia, nie ma podstaw przypuszczać, aby realizacja inwestycji mogła również spowodować modyfikację warunków ekologicznych ostoi, a tym samym pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone ww. obszary Natura 2000. Nie stwierdzono występowania innych inwestycji realizowanych i zrealizowanych na terenie gdzie planuje się realizację przedsięwzięcia. Z uwagi na zakres planowanej inwestycji nie wystąpi możliwość kumulowania się oddziaływań. Reasumując, Sąd uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż planowane przedsięwzięcie będzie funkcjonowało przez wiele lat i przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz usprawnienia warunków ruchu kołowego, pieszego i rowerowego. Negatywne oddziaływanie na etapie realizacji inwestycji będzie ograniczone do zasięgu lokalnego i spowoduje krótkotrwałe i przemijające pogorszenie stanu klimatu akustycznego i powierza atmosferycznego w terenie przyległym do prowadzonych prac budowalnych. Natomiast na etapie eksploatacji nie powinny wystąpić żadne negatywne oddziaływania na środowisko. W miejscu planowanej przebudowy istnieje bowiem obecnie droga, której parametry ulegną poprawie. Z tej samej przyczyny inwestycja nie spowoduje zmiany klimatu, w tym akustycznego, skoro obecnie na terenie inwestycji zlokalizowana jest droga. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu stanowisko organów, że poprawa stanu nawierzchni drogi wpłynie pozytywnie na płynność ruchu na drodze a zatem także na obniżenie hałasu. Skarżący tę ocenę organów, opartą na analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia kwestionował, jednak nie przedstawił żadnych dowodów, które pozostawałyby w sprzeczności z treścią ww. dokumentu i tę ocenę organów podważały. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że jeżeli strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, CBOSA). W tej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych tego rodzaju odpowiednich dowodów, które podważyłyby konkretne i istotne elementy treściowe karty informacyjnej. Wskazywał jedynie na bliżej niesprecyzowane wątpliwości co do prawidłowości i metodyki badań przyjętych za podstawę orzekania. Zarzucał także dokonanie nieprawidłowych ustaleń i ocenę stanu faktycznego sprawy sprzeczną z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, jednak nie wskazał ani o jakie konkretnie ustalenia chodzi, ani w jaki sposób te ustalenia miałyby być sprzeczne z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy (i jaką konkretnie dokumentacją). Twierdzenia skarżącego nie zostały poparte odwołaniem się do żadnych kontrdowodów, ani źródeł wiedzy specjalistycznej. Stanowiły jedynie wyraz jego obaw, które nie są w stanie podważać tez płynących z dokumentów opartych na wiedzy specjalistycznej w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia, a także aktów organów opiniujących, niewątpliwie dysponujących wiedzą specjalistyczną w odpowiednim stopniu. Sąd uznał tym samym za pozbawione usprawiedliwionych podstaw zarzuty skarżącego skupiające się na błędnym – jego zdaniem - uznaniu przez organ, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i pominięciu szeregu czynników mających negatywny wpływ na środowisko. Z powyższego wynika, że organ prawidłowo przeanalizował okoliczności ujęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia a uwzględniane przy dokonywaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględnił również treść pozyskanych w toku opinii. Zaskarżona decyzja nie została zatem wydana z zarzucanym w skardze naruszeniem art. 59 w zw. art. 63 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 10 k.p.a. Sąd zważył, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję jedynie wtedy gdy stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogłoby zatem stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie wówczas, gdyby strona wykazała, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zdaniem Sądu skarżący takiego naruszenia art. 10 k.p.a. nie wykazał. Jak wynika z akt administracyjnych organu II instancji, Kolegium nie przeprowadziło w sprawie nowych dowodów, słusznie uznając, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji jest wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji. Złożył odwołanie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Brak zawiadomienia go zatem przez Kolegium w trybie art. 10 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na przebieg tego postępowania. W ocenie Sądu podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania również nie znajdują uzasadnienia. W szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ II instancji dokonał własnej analizy materiału zgromadzonego w sprawie, opisał istotne dla rozpoznania sprawy etapy postępowania i dowody, zgodził się z ustaleniami organu I instancji, odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne. Brak podzielenia przez organ stanowiska skarżącego nie oznacza braku odniesienia się do zarzutów odwołania. Tym samym organ odwoławczy nie naruszył także wskazywanych w skardze przepisów art. 77 § 1, art. 80 oraz art 81a k.p.a. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby w oparciu o ten sam stan faktyczny Kolegium podjęło orzeczenie odmienne od raz już w sprawie wydanego. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.