II OSK 875/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych M. S. i P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1632/18 w sprawie ze skarg M. S. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1632/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi P.G. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się M.S. (skarżący) opierając skargę kasacyjną na: a) podstawie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", tj. naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081), dalej "u.i.o.ś.", poprzez błędne uznanie, że nie ma on zastosowania w przedmiotowym postępowaniu, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo że analiza zebranych informacji przez pryzmat uwarunkowań wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy wskazywała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. poprzez uznanie, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy wyznaczyły krąg stron postępowania; b) podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 74 ust. 3a u.i.o.ś. poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem przywołanych przepisów prawa materialnego; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.", poprzez oddalenie skargi na decyzję wydaną w oparciu o błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szeroką argumentację mającą – w opinii skarżącego – świadczyć o zasadności wniesionej przez niego skargi kasacyjnej. Podkreślił przy tym, że na podstawie przedłożonych przez Inwestora dokumentów brak było możliwości ustalenia pełnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zaś określenie dokładnych emisji oraz uciążliwości związanych z przedsięwzięciem, jak również określenie najbardziej odpowiedniego wariantu przedsięwzięcia byłoby możliwe wyłącznie po przeprowadzeniu i przedłożeniu dokładniejszych analiz i wyjaśnień, które powinny być elementem raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ze skargą kasacyjną na wskazane na wstępie rozstrzygnięcie wystąpił również P.G. (skarżący) zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: I. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 33 § 2 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 128 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniesionej skargi na decyzję wydaną przez organ II instancji, a tym samym rażące naruszenie prawa, gdyż zaskarżona decyzja wydana przez SKO w [...], jest wynikiem rażącego naruszenia przepisów postępowania, czego przejawem jest bezapelacyjnie nieuwzględnienie faktu, że obowiązujące przepisy prawa w przypadku braków formalnych wniesionego odwołania, a takim brakiem jest niedołączenie do złożonego środka zaskarżenia dokumentu pełnomocnictwa, nie pozwalały na wszczęcie i przeprowadzenie postępowania odwoławczego dopóki, dopóty nie zostanie uzupełniony wskazany brak formalny na skutek wezwania skierowanego do pełnomocnika, a okoliczności powyższej nie zmienia fakt, iż inna strona postępowania administracyjnego złożyła również odwołanie od decyzji wydanej przez organ administracji publicznej I instancji; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, pomimo że organ II instancji w sposób rażący naruszył uprawnienia strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uprawnienie do zgłoszenia dowodów w toku prowadzonego postępowania, co jest tym bardziej trudne do zaakceptowania, gdyż wnioski dowodowe zostały zgłoszone na poparcie twierdzeń wprost przeciwnych do tych wykazywanych przez Inwestora w toku prowadzonego postępowania, a potwierdzeniem pominięcia wniosków dowodowych jest fakt, że zawnioskowane na gruncie złożonego odwołania dowody z opinii sanitarnej znak: [...] wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., przygotowanej w ramach postępowania znak: [...] oraz opinii znak: [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] - stwierdzającej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, jak również dowód z karty informacyjnej przedsięwzięcia pn. "Budowa Centrum Handlowo-Usługowego w [...] zlokalizowanego przy ul. [...] i ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w jednostce ewidencyjnej [...] - miasto, obręb [...]", nie zostały nie tylko przeprowadzone, ale w ogóle dostrzeżone przez SKO w [...], co jest szczególnie trudne do zaakceptowania, gdyż zostały one powołane na okoliczność celowego działania inwestora przejawiającego się etapowaniem przedsięwzięcia, dostosowaniem zawartości Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia na etapie nowo wszczętego postępowania administracyjnego, aby uniknąć za wszelką cenę konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach (Dz.U. z 2017 r., poz. 912) w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959 r., Nr 52, poz. 315) poprzez oddalenie wniesionej skargi, w związku ze stwierdzeniem, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie zaburzać spokoju miejsca takiego jak cmentarz, co świadczy o całkowitym nierozpoznaniu istoty zarzutu przez sąd administracyjny I instancji, gdyż regulacje stanowiące o zasadach posadowienia cmentarzy stanowią o minimalnej odległości miejsc sprzedaży z uwagi na ustanowienie strefy ochronnej, co jest o tyle istotne gdy weźmie się pod uwagę faktu, iż zdaniem skarżącego kasacyjnie istnieją wątpliwości co do zachowania minimalnej odległości wynikającej z przywołanych przepisów, a skutkiem niedochowania powyższej odległości jest zakaz realizacji inwestycji, czego sąd administracyjny I instancji, oddalając skargę nie dostrzegł; d) art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez oddalenie skargi w przypadku, w którym sąd administracyjny I instancji winien wziąć pod rozwagę całokształt działań podjętych przez Inwestora w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, porównanie tychże działań z czynnościami, dowodami przedstawionymi w ramach uprzednio wszczętych postępowań, gdyż w rezultacie uwzględnienia powyższego, zaistniałaby dopiero możliwość prawidłowego rozpatrzenia wniesionej skargi, a tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny I instancji z uwagi na dostrzeżone działania Inwestora stopniowo ograniczającego zakres przedsięwzięcia, przewidującego coraz większą liczbę etapów realizacji inwestycji, czy chociażby zamiast przedstawienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia zawierającej podstawowe informacje o planowanej inwestycji, złożenie do akt sprawy dokumentu wprost odpowiadającego zakresowi informacyjnemu charakterystycznemu dla oceny oddziaływania na środowisko - Raportu Oddziaływania na Środowisko, celem obejścia przepisów ustawy, poprzez minimalizację ryzyka, że organy środowiskowe określając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednocześnie wskażą zakres raportu konieczny do przedstawienia, a tego rodzaju działanie Inwestora stanowi bezapelacyjnie działanie celem obejścia przepisów ustawy, którym winien przeciwdziałać sąd I instancji, poprzez uwzględnienie wniesionej skargi na wydaną decyzję w sprawie; e) art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 63 ust 1 u.i.o.ś. poprzez oddalenie wniesionej skargi, pomimo iż obowiązkiem sądu administracyjnego I instancji było przeprowadzenie analizy sposobu działania Inwestora w ramach uprzednio przeprowadzonego postępowania w oparciu o przedłożone dowody, powiązanie tych informacji z danymi zawartymi w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, gdzie sam Inwestor zaznacza, że przewiduje dalszą rozbudowę planowanego zamierzenia inwestycyjnego o powierzchnię zabudowaną pod działalność restauracyjną, jak również powierzchnię zabudowaną pod działalność w zakresie sprzedaży i handlu paliwami, co finalnie odpowiadać będzie pierwotnie procedowanemu przed Burmistrzem Miasta [...] przedsięwzięciu o nazwie "Budowa Centrum Handlowo-Usługowego w [...] zlokalizowanego przy ul. [...] i ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w jednostce ewidencyjnej [...] - miasto, obręb [...]", a więc inwestycji co do której organy specjalistyczne środowiskowe orzekły o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a to wszystko przy całkowitym pominięciu przedstawionego dorobku orzeczniczego stanowiącego na zakaz etapowania inwestycji celem uniknięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; f) art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799), dalej "p.o.ś." w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 1614), dalej "u.o.p." w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniesionej skargi, a tym samym pominięcie faktu, że w ramach obowiązujących regulacji prawnych znajdują się te nakazujące uwzględnienie w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych takich okoliczności, jak: skumulowane oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego, potencjalne oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego, w tym oddziaływanie na obszar Natura 2000 oraz w przypadku nierozpoznanych oddziaływań planowanej inwestycji obowiązkiem sądu administracyjnego I instancji było zastosowanie przytoczonych w ramach zarzutów regulacji ustawowych wskazujących na konieczność uwzględnienia w ramach przeprowadzanej oceny zasady przezorności, oddziaływania na obszar Natura 2000, w tym oddziaływań skumulowanych. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie wyroku, a w dalszej kolejności rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje w sprawie. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą świadczyć – zdaniem skarżącego kasacyjnie – o zasadności przytoczonych powyżej zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargi kasacyjne nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Skarga kasacyjna wniesiona przez M.S. zmierza do wykazania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez bezpodstawne stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji kiedy zgodnie z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. zachodził obowiązek przeprowadzenia takiej oceny. Przypomnieć należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a okoliczność ta nie była kwestionowana. W odniesieniu do takiego przedsięwzięcia obowiązek przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko powstaje wówczas, kiedy organ stwierdzi, że zostały spełnione łącznie kryteria z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wywodzi, że w postępowaniu pominięto okoliczność, iż uprzednio przed organami administracji toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, a w toku tego postępowania wszystkie organy opiniujące stwierdziły potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Zwrócić jednak należy uwagę, że przedsięwzięcie, do którego odnosi się skarżący kasacyjnie, nie było przedsięwzięciem tożsamym, z tym które jest przedmiotem tego postępowania. Przedsięwzięcie, o którym mówi skarżący kasacyjnie miało inny, szerszy zakres, obejmujący ponadto realizację stację paliw i restaurację, a wnioskodawcą był inny podmiot. Przy czym należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie nie chodzi o etapową realizację inwestycji, tak jak może to mieć miejsce przy inwestycjach liniowych, w odniesieniu do których orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej sformułowało zakaz tzw. "salami slicing". Zwrócić należy uwagę, że jeśli inwestor będzie zamierzał wybudować stację paliw, to z uwagi na okoliczność, że przedsięwzięcie to zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zostało wymienione jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia) będzie zobligowany do ponownego wystąpienia o decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Przy czym zgodnie z treścią art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. rozważając czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organy administracji zobowiązane będą uwzględnić powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Trzeba jednak pamiętać, że zawarte w karcie informacyjnej dane w sposób konieczny konkretyzują planowane przedsięwzięcie, a organy orzekające w sprawie nie mają podstaw do pozbawionego merytorycznego uzasadnienia podważania przyjętych założeń wyjściowych inwestora co do cech lub parametrów planowanego przedsięwzięcia ze względu na możliwość niedotrzymania w przyszłości środowiskowych uwarunkowań wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 84 u.i.o.ś. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma zatem podstaw do prewencyjnego zgłaszania zastrzeżeń, że inwestor w sposób nieuprawniony będzie mógł w przyszłości realizować przedsięwzięcie, które z jednej strony będzie odwoływało się do decyzji wydanej na podstawie art. 84 u.i.o.ś., a z drugiej zaś będzie odbiegało od uwarunkowań określonych w tej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 2 u.i.o.ś. opracowana na podstawie karty informacyjnej charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem jako integralna część powyższej decyzji wiąże nie tylko inwestora, lecz również organy wydające decyzje inwestycyjne, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. (art. 86 u.i.o.ś.). Organy wydające powyższe decyzje mają zatem obowiązek ustalić warunki realizacji inwestycji zgodnie z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić także należy, że w odniesieniu do wniosku będącego przedmiotem postępowania organy opiniujące, w tym: Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydały opinie o braku podstaw przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej P.G. dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez pomięcie dowodów z opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz dowodu z karty informacyjnej przedsięwzięcia pn. Budowa Centrum Handlowo-Usługowego w [...] zlokalizowanego przy ul. [...] i ul. [...] i na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Dokumenty powyższe odnosiły się do innej inwestycji, o odmiennym zakresie. Zauważyć należy, że w przeważającej części argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej M.S. odnosi się do braków lub też nieścisłości treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, przy czym w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia art. 62a u.i.o.ś., a więc przepisu dotyczącego elementów jakie powinna zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia. Autor skargi kasacyjnej wady powyższe odnosi do naruszenia art. 63 ust. 1 i 84 ust. 1 u.i.o.ś. W związku z powyższym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedłożona przez inwestorów karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11). Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., II OSK 1837/11, LEX nr 1358412). W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84, art. 63, 62a ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś., jak również został oparty na zebranym w sposób wyczerpujący i rozpatrzonym całościowo materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.). Poddane prawidłowej ocenie przez Sąd I instancji decyzje zawierają pełne i wyczerpujące informacje o uwzględnionych łącznie i we wzajemnym powiązaniu uwarunkowaniach środowiskowych, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. i które zostały uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienia te uwzględniają przede wszystkim rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uwarunkowań technologicznych i lokalizacyjnych. Wbrew twierdzeniem stron skarżących kasacyjnie organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Powyższe dane zostały bowiem poddane wystarczająco szczegółowej weryfikacji nie tylko na podstawie analizy treści karty, lecz także w toku postępowań incydentalnych przed organami współdziałającymi. Skarżący kasacyjnie nie przedstawili natomiast żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Nie zostały również choćby uwiarygodnione twierdzenia związane z wątpliwościami co do informacji zawartych w karcie albo z koniecznością dodatkowej weryfikacji tych informacji. Nie są w związku z tym uzasadnione podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty kwestionujące wiarygodność danych zawartych w karcie informacyjnej. Nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach argumenty skargi kasacyjnej M.S. dotyczące wyłączenia z zakresu przedsięwzięcia przebudowy i rozbudowy układu drogowego w rejonie planowanego przedsięwzięcia, albowiem kwestie te zostały zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (s. 58 karty). Nie zasługują także na uwzględnienie twierdzenia skargi kasacyjnej odnoszące się do rozbieżności zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Skarżący kasacyjnie takich rozbieżności upatruje pomiędzy pkt 8.1 karty, gdzie powierzchnię terenu inwestycji określono na 20.190 m2, powierzchnię zabudowy na 13.015 m2, tereny zielone na 1.979 m2, z ustaleniami zwartymi w pkt 7.3.4. karty informacyjnej, gdzie wskazano, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 24 474 m2, powierzchnia zielona 2624 m2, a powierzchnia utwardzona 8000 m2 . Przy czym, co zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, w powyższych punktach karty informacyjnej przedsięwzięcia chodzi o inne wartości i tak w odniesieniu do powierzchni w pkt 8.1. określono powierzchnie terenu inwestycji, a w pkt 7.3.4. całkowitą powierzchnię terenu inwestycji, w pkt 8.1 tereny zielone, a w punkcie 7.3.4. powierzchnię zieloną. Nie jest zasadna także argumentacja skargi kasacyjnej M.S. dotycząca braku zamieszczenia w karcie informacyjnej danych w odniesieniu do ewentualnych wariantów alternatywnych. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. wnioskodawca, w przeciwieństwie do wymagań jakie postawiono raportowi oddziaływania na środowisko nie ma obowiązku przedstawiania wariantów przedsięwzięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2019 r., II OSK 130/18). Podobnie należy odnieść się do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej braku związanego ze sposobem odprowadzania wód z wykopu, albowiem okoliczności związane z wpływem planowanej inwestycji na wody powierzchniowe i podziemne były przedmiotem oceny przez wyspecjalizowany organ jakim jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Kwestia wycinki drzew została w karcie informacyjnej przedstawiona, ale jak słusznie zauważył Sąd I instancji usunięcie drzew podlega odrębnej procedurze przewidzianej w ustawie o ochronie przyrody. Nie można podzielić także zastrzeżeń co do braku dokładnych danych w odniesieniu do skali i zakresu przedsięwzięcia, a sposób jego przedstawienia stanowi wystarczającą podstawę do oceny jego zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobnie należy odnieść się do zarzutu braku uściślenia technologii w jakiej będzie realizowana inwestycja, albowiem szczegóły w tym zakresie będą rozpatrywane dopiero na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego. Także kwestia kumulowania się oddziaływań na środowisko planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami została przedstawiona i oceniona w sposób wyczerpujący, co wynika nie tylko z decyzji organów, ale także z opinii wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Ponadto ponownie przypomnieć należy, że skarżący kasacyjnie nie przedłożył na powyższą okoliczność żadnych opinii, które podważałyby wiarygodność oceny dokonanej przez wyspecjalizowane organy. Również w odniesieniu do pozostałych twierdzeń dotyczących gleby, zapotrzebowania na energię elektryczną, lokalizacji cmentarza, wpływu akustycznego, oddziaływania na ludzi, zwierzęta i grzyby, wystąpienia poważnej awarii, metod ochrony powietrza, nie przedstawiono, poza twierdzeniami strony, żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji przy współudziale wyspecjalizowanych organów opiniujących. W związku z powyższym zarzuty dotyczące naruszenia art. 63 ust. 1 i art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. oraz art. 151 i art. 7, 77 k.p.a. należało uznać za niezasadne. Powyższe wywody przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej P.G. w odniesieniu do naruszenia art. 59 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W odniesieniu do powyższego zarzutu dodać także należy, że skarżący kasacyjnie P.G. odmiennie niż skarżący kasacyjnie M.S. zarzuca karcie informacyjnej zbyt dużą szczegółowość, wywodząc, iż ma to na celu ominięcie procedury związanej z przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Poglądu tego nie można podzielić, choćby z tej przyczyny, że im bardziej szczegółowa jest karta informacji przedsięwzięcia, tym logicznym jest, że w sposób dokładny i szczegółowy można wówczas ocenić czy zostają spełnione przesłanki z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., a więc stwierdzić czy zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej M.S. dotyczący naruszenia art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Przepis ten zawiera legalną definicję stron postępowania w sprawie o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jest on przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. W związku z tym tylko strona, która została pominięta w postępowaniu może skutecznie powoływać się na jego naruszenie. Uchybienie bowiem powyższemu przepisowi w postępowaniu administracyjnym może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący kasacyjnie M.S. brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może więc skutecznie wywodzić, że w stosunku do niego została naruszony art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Ewentualny zaś zarzut, że w sprawie nie brały udziału inne osoby zainteresowane może być rozpatrywany tylko w przypadku postawienia takie zarzutu przez te podmioty. Nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach także skarga kasacyjna P.G. Nie można uznać za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 33 § 2 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 128 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegający na oddaleniu skargi w sytuacji rażącego naruszenia przepisów postępowania poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego pomimo nieusunięcia braków formalnych odwołania wniesionego przez P.G. W tym względzie podzielić należy zapatrywanie skarżącego kasacyjnie, że odwołanie, które zawiera braki formalne nie stanowi podstawy do wszczęcia postępowania odwoławczego. Podzielić jednak należy pogląd Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie przed organem drugiej instancji toczyło się w wyniku wniesienia dwóch odwołań. Drugie odwołanie nie było obarczone brakami, które uniemożliwiałby prowadzenie postępowania odwoławczego. Obowiązkiem zaś organu odwoławczego jest rozpoznanie sprawy co do istoty w całości. Wniesienie odwołania przez M.S. uprawniało więc organ odwoławczy do przeprowadzenia kontroli decyzji organu I instancji. Istniały zatem podstawy do wydania decyzji przez organ odwoławczy. Wspomnieć przy tym należy, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, że radca prawny posiadał pełnomocnictwo do wniesienia odwołania w jego imieniu, a jedynie podnosi, że nie zostało ono dołączone do akt sprawy. Skoro organ odwoławczy był uprawniony rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji, a skarżący kasacyjnie nie wykazał jakie istotny wpływ mogłoby mieć powyższe uchybienie na wynik sprawy, to zarzut ten nie mógł odnieść pożądanego skutku. Nie jest zasadny także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o cmentarzach w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny są odpowiednie na cmentarze. Zgodnie z art. 3 ustawy o cmentarzach "Cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego". W myśl zaś art. 5 ust. 1 tej ustawy "Cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym." Paragraf 3 cyt. rozporządzenia określa zaś odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych (co najmniej 150 m). Przy czym odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że odległość cmentarza od planowanego przedsięwzięcia wynosi 80 m. Przy czym z informacji zamieszczonej w karcie informacyjnej wynika, że zarówno w czasie budowy jak i eksploatacji woda pobierana będzie z wodociągów. W związku z tym nie można mówić o naruszeniu powyższego przepisu. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 6 p.o.ś. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Obszar Natura 2000 znajduje się około 12 kilometrów od planowanego przedsięwzięcia, a w karcie informacyjnej przedsięwzięcia opisano przyczyny, dla których brak będzie negatywnego oddziaływania inwestycji na ten obszar. Podkreślono w tym odległość planowanej inwestycji od obszaru Natura 2000. Mając na względzie powyższe skargi kasacyjne zostały oddalone w oparciu o art. 184 p.p.s.a.