II SA/Gd 512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu komunalnych lokali użytkowych lub budynków użytkowych ich najemcom lub dzierżawcom oraz oprocentowania rat z tytułu nabycia stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały. Rada Miasta S. podjęła w dniu 29 czerwca 2012 r. uchwałę nr [...] w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu komunalnych lokali użytkowych lub budynków użytkowych ich najemcom lub dzierżawcom oraz oprocentowania rat z tytułu nabycia. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 34 ust. 6, 6a, 6b i art. 70 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., poz. 651 ze zm.). W skardze, sprecyzowanej w piśmie z dnia 7 października 2015 r., Prokurator Rejonowy w S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego § 3 powyższej uchwały, w którym wyrażono zgodę na zastosowanie stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski do rozłożonej na raty niespłaconej części ceny nabycia lokalu lub budynku, o których mowa w § 1 uchwały. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały z dnia 29 czerwca 2012 r. w tym zakresie. Prokurator zarzucił naruszenie prawa materialnego przez wprowadzenie niezgodnych z art. 70 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami zasad obliczania oprocentowania rozłożonej na raty niespłaconej części ceny nabycia lokalu lub budynku. Zaskarżona uchwała wprowadza bowiem rozwiązania, które umożliwiały kształtowanie praw i obowiązków mieszkańców Gminy Miasta S. w sposób sprzeczny z postanowieniami rangi ustawowej. Wobec powyższego, w interesie publicznym pozostaje stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności przedmiotowych przepisów prawa, co uzasadnia ingerencję prokuratora. W szczególności zaś art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie legitymuje Rady Gminy do zastosowania innej stopy procentowej w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności gminy. Brak takiej legitymacji wynika zarówno z linii orzeczniczej sądów administracyjnych, jak i wykładni językowej. Prokurator wskazał w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 216/14 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OSK 579/09. Skarżący wskazał nadto, że do skierowania skargi uprawnia stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00 (ONSA 2001, z. 2, poz. 52), że do uchwał organów gminy w sprawach z zakresu administracji publiczne, które można zaskarżyć do sądu administracyjnego, należą uchwały, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, a więc takie uchwały, które same przez się nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują skutków cywilnoprawnych, choć są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych", oraz że "chodzi tu o działania gminy na etapie poprzedzającym podejmowanie czynności cywilnoprawnych". Z kolei Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 września 1996 r., sygn. akt III ARN 45/96 (OSNAPiUS 1997, nr 8, poz. 125) wyraził pogląd, że "pojęcie sprawa z zakresu administracji publicznej ma charakter materialnoprawny i obejmuje sprawy należące do właściwości organów gminy rozstrzygane w drodze uchwały". Stanowiska zawarte w tych orzeczeniach nawiązują do poglądów przedstawionych w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93 (OTK 1994, nr II, poz. 46), gdzie Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu zwrócił uwagę, że działalność gminy również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale - ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego W odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego w Sopocie Rada Miasta Sopotu wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi uzasadniono złożeniem jej po upływie sześciomiesięcznego terminu określonego w art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie ma zastosowania jedynie do aktów praw miejscowego. Skarżący wniósł natomiast skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej ma być działalność administracji publicznej jako akt organu jednostek samorządu, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej W ocenie organu nie jest możliwie sprecyzowanie skargi w ww. zakresie w trybie art. 49 tej ustawy ani też doprecyzowanie zakresu zaskarżenia i żądania stwierdzenia nieważności, tj. czy dotyczy to całej, czy tylko części wskazanej uchwały. Skarżący nie może również w tym trybie dodatkowo uzasadnić podniesionych skardze zarzutów, które nie zostały należycie uzasadnione. Uzasadniając z kolei wniosek o oddalenie skargi, organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa P. w dniu 13 lipca 2012 r. i Wojewoda nie miał wątpliwości co do jej legalności, jako że nie prowadził postępowania w sprawie stwierdzenia niezgodności jej z prawem w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ani też nie korzystał z zapisów art. 93 tej ustawy. Organ uznał za nietrafne stanowisko skarżącego, że zgoda wyrażana w formie uchwały nie może mieć charakteru ogólnego. Jest to szczególne uprawnienie rady i jej wyłączna kompetencja. Tylko bowiem rada może zaakceptować inną stawkę oprocentowania niż określona w art. 70 ust. 3, nie może o tym natomiast zadecydować sam prezydent w umowie. Zastrzeżenie w ustawie obowiązku wyrażenia zgody na określone czynności przez radę rodzi skutek w postaci konieczności dostosowania się do tego wymogu w zasadach, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym. Rada nie może więc pominąć obowiązku wyrażenia zgody, jeżeli wymaga jej konkretny przepis o gospodarce nieruchomościami. Wysokość odsetek ustalanych na podstawie delegacji zawartej w art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami może być zatem określana aktem generalnym. Powierzenie natomiast ustalenia wysokości odsetek wójtowi za uzyskaniem zgody rady w każdej indywidualnej sprawie przy konkretnej czynności byłoby działaniem contra legem. Ponadto, zdaniem organu, zgoda wyrażona przez radę w formie uchwały może mieć charakter ogólny, albowiem aktywność ustawodawcy w odniesieniu do art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziła do odstąpienia od zasady indywidualnego podejścia w udzielaniu zgody na udzielenie bonifikat. Dnia 5 listopada 2009 r. ustawodawca zlikwidował indywidualny charakter zgody, co należy na zasadzie analogii odnieść do przepisów art. 70 ust. 3 i 4 o gospodarce nieruchomościami, tym bardziej, że uchwała o charakterze generalnym wprowadza przejrzystość i jasność regulacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 akty organów jednostek samorządu terytorialnego, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została uchwała Rady Miasta S. z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie przyznania pierwszeństwa w nabywaniu komunalnych lokali użytkowych lub budynków użytkowych ich najemcom lub dzierżawcom oraz oprocentowania rat z tytułu nabycia. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 34 ust. 6, 6a, 6b i art. 70 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W § 1 i 2 uchwały określono zasady pierwszeństwa nabycia komunalnych lokali użytkowych lub budynków użytkowych przez ich najemców i dzierżawców. W § 3 tejże uchwały wyrażono natomiast zgodę na zastosowanie stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski do rozłożonej na raty niespłaconej części ceny nabycia lokalu lub budynku, o których mowa w § 1 uchwały. Zaskarżony przez Prokuratora § 3 uchwały Rady Miasta S. dotyczy ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a zatem stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej. Jednocześnie Rada podejmują tę uchwałę wydała akt o charakterze generalnym w trybie właściwym dla aktów prawa miejscowego. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa P. i weszła w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż § 3 kontrolowanej uchwały Rady Miasta S. wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego uchwały w tym zakresie. Skarga Prokuratora Rejonowego w S. została wniesiona na podstawie art. 53 § 3 oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zgodnie z art. 53 § 3 tej ustawy Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przepis art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. stanowi zaś, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skoro zaś Rada podjęła zaskarżoną uchwałę jako akt o charakterze generalnym w trybie właściwym dla aktów prawa miejscowego, który została opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa i wszedł w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia, to Prokurator nie był ograniczony żadnym terminem. Wbrew twierdzeniom organu, skarżący w każdym czasie, aż do wydania wyroku, może sprecyzować żądanie skargi, w szczególności wskazać w jakim zakresie zaskarża dany akt, kwalifikować go jako akt prawa miejscowego, czy też inny akt organu jednostek samorządu terytorialnego podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej, jak również dodatkowo uzasadniać zawarte w skardze zarzuty. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają w tym zakresie żadnych terminów prekluzyjnych. Przede wszystkim zaś sąd nie jest związany zarzutami skargi ani też kwalifikacją zaskarżonego aktu dokonaną przez skarżącego. W tym bowiem zakresie sąd musi samodzielnie ustalić jakiego rodzaju aktu dotyczy skarga, gdyż jest to niezbędne dla zbadania kognicji, zweryfikowania zachowania właściwego trybu zaskarżenia, a następnie kontroli jego zgodności z prawem, kończąc wreszcie na podjęciu właściwego dla danego aktu rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., poz. 651 ze zm.). Art. 70 ust. 2 ustawy tej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej uchwały, stanowił, że cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze rokowań, o których mowa w art. 37 ust. 2 i 3 oraz w art. 39 ust. 2, może zostać rozłożona na raty, na czas nie dłuższy niż 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w stosunku do nabywcy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w szczególności przez ustanowienie hipoteki. Pierwsza rata podlega zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem podlegają zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie. Zgodnie z treścią art. 70 ust. 3 rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Stosownie natomiast do treści art. 70 ust. 4 wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności Skarbu Państwa, a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących odpowiednio przedmiot własności gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona w ust. 3, stopy procentowej. Z przywołanej regulacji art. 70 wynika, że w przypadku rozłożenia na raty ceny sprzedaży niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu. Zasadą jest, że do oprocentowania tego ma zastosowanie stopa procentowa równa stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Wyjątkiem od tej zasady jest przewidziana w art. 70 ust. 4 możliwość zastosowania innej stropy procentowej. Zbycia nieruchomości dokonuje w imieniu gminy organ wykonawczy gminy, tj. wójt, burmistrz, prezydent, w ramach gospodarowania mieniem komunalnym Ustalając konkretne warunki transakcji, jest on związany bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Ustalenie tych warunków następuje w odniesieniu do konkretnej nieruchomości i konkretnej transakcji, która ze swej istoty ma charakter indywidualny. W ramach tych ustaleń organ wykonawczy został wyposażony przez ustawodawcę w uprawnienie do zastosowania, innej niż określona w art. 70 ust.3 ustawy, stopy procentowej do rozłożonej na raty ceny nabycia nieruchomości. Uprawnienie to należy do wyłącznej kompetencji organu wykonawczego gminy gospodarującego mieniem komunalnym, jednakże skorzystanie z niego uzależnione zostało od uzyskania zgody właściwego organu, tj. w przypadku nieruchomości stanowiących własność gminy - rady gminy. Nie ulega wątpliwości, że zgoda taka udzielana jest przez radę gminy w formie uchwały podejmowanej na wniosek organu wykonawczego. Z treści art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu, o której nie może sam zadecydować organ wykonawczy. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a stanowi zaś, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynność. Udzielenie zgody na zastosowanie innej stopy procentowej od rozłożonej na raty niespłaconej części ceny nabycia następuje jednakże wyłącznie w konkretnej indywidualnej sprawie. Zgoda na zastosowanie innej stopy procentowej nie jest podejmowana niezależnie od transakcji zbycia nieruchomości. Rada gminy powinna bowiem podjąć uchwałę, adresowaną do organu właściwego w ramach trwających rokowań prowadzących do zbycia konkretnej nieruchomości. Zatem zgoda na zastosowanie innej, niż określonej w art. 70 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stopy procentowej rozłożonej na raty części ceny ma charakter indywidualny i powinna być wydawana w konkretnie określonej sprawie, w odpowiedzi na konkretny wniosek organu zbywającego nieruchomość. Treść przepisu art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozwala na wydanie przez radę gminy aktu prawa miejscowego o charakterze generalnym, odnoszącego się do ogólnie określonego kręgu podmiotów, podejmowanego a priori przed wnioskiem zawierającym cenę w odniesieniu do wszystkich lokali mieszkalnych wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości i potencjalnie podlegających sprzedaży w trybie bezprzetargowym. W ramach kompetencji ustanowionej w art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, rada gminy upoważniona jest jedynie do wyrażenia zgody na zastosowanie innej niż przewidziana w ustawie stopy oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny nieruchomości, nie zaś do wprowadzenia generalnej możliwości stosowania wobec nabywców nieruchomości wchodzących w skład gminnego zasobu nieruchomości odmiennych stawek oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny nieruchomości (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2009 r., I OSK 579/09, LEX nr 571047, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyrokach z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SA/Go 216/14, LEX nr 1454935, i z dnia 8 lipca 2010 r. , II SA/Go 398/10, LEX nr 674157). Uchwała rady dotycząca wyrażenia zgody na zastosowanie, innej niż określona w art. 70 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wydawana na podstawie art. 70 ust. 4 tej ustawy nie jest zatem aktem prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego stanowią bowiem kategorię źródeł prawa powszechnie obowiązującego na wewnątrzterytorialnym obszarze struktur Państwa i mają terytorialny zakres obowiązywania. Adresat normy prawnej zawartej w akcie prawa miejscowego jest określony w sposób potencjalny, generalny i abstrakcyjny. Akty prawa miejscowego wiążą erga omnes i ich adresatem może być każdy podmiot ze względu na zaistniały stan faktyczny, a warunkiem ich wejścia w życie jest ich ogłoszenie w dzienniku urzędowym. Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym wydanie aktu prawa miejscowego następuje w ramach upoważnienia zawartego w ustawie; Rada gminy nie ma podstaw prawnych, a tym samym kompetencji, do udzielania takiej zgody w formie aktu prawa miejscowego. Podstawy ku temu nie stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy przysługuje gminie na podstawie upoważnień ustawowych. Takiego upoważnienia nie zawiera bowiem ustawa o gospodarce nieruchomościami. Podstawy tej nie zawiera także ustawa o samorządzie gminnym, jako że taka kompetencja nie mieści się w zakresie wyznaczonym przepisem art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a tej ustawy. Skoro uchwała taka nie jest aktem prawa miejscowego, to nie podlega publikacji w dzienniku urzędowym. Zgodnie bowiem z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., nr 68, poz. 449) w dziennikach urzędowych ogłaszane są jedynie akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że Rada Gminy S., podejmując kontrolowaną uchwałę, przekroczyła zakres upoważnienia zawarty w art. 70 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnić również należy, że dla merytorycznej oceny kontrolowanej uchwały nie miał znaczenia fakt, iż ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 206, poz. 1590), która weszła w życie 7 stycznia 2010 r., dokonano między innymi zmiany art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rozwiązanie to zmienia w zasadniczy sposób poprzednią regulację dotyczącą udzielania bonifikat. Właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku. Jednakże, zmiany wprowadzone ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. nie dotyczą zgody na zastosowanie innej, niż określona w art. 70 ust. 3 ustawy, stopy procentowej rozłożonej na raty części ceny zbywanej nieruchomości. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do posługiwania się analogią, skoro kwestia ta została w sposób precyzyjny i kategoryczny w art. 70 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami uregulowana. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność § 3 zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu stwierdzenia nieważności nie wyłącza upływ roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, jako że w niniejszej sprawie Rada wydała akt o charakterze generalnym w trybie właściwym dla aktów prawa miejscowego mimo braku podstaw prawnych.