II SA/Gd 512/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących A. M. i S. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. . Skarga A. M. i S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2019 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 maja 2017 r. ustalił, że na działce nr [..] położonej w miejscowości K., gmina S., której właścicielami są skarżący, znajduje się budynek gospodarczo-socjalny o zewnętrznych wymiarach w rzucie poziomym 12,59 m x 12,80 m. Według oświadczenia złożonego przez skarżących cześć budynku o wymiarach w rzucie poziomym 12,59 m x 9,11 m została wykonana w latach 60-tych przez poprzedniego właściciela Z. M., a skarżący dokonali jedynie rozbudowy tego budynku o zewnętrznych wymiarach w rzucie poziomym 5,70 m x 3,70 m i wysokości 3,85 m. Część rozbudowana posiada konstrukcję murowaną, dach o konstrukcji drewnianej, pokryty blachodachówką, nie posiada instalacji grzewczej. Pełni funkcję gospodarczą, natomiast cały budynek pełni funkcję gospodarczo-socjalną. Według oświadczenia skarżących przedmiotowa rozbudowa została wykonana około 10 lat temu, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił przy tym, że teren działki nr [..] w K. objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przez Radę Gminy w dniu 12 listopada 2013 r., nr IX/53/2003, zgodnie z którym przedmiotowa działka przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub zabudowę zagrodową. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał skarżącym prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku gospodarczo-socjalnego oraz nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do 1 września 2017 r., następujących dokumentów dotyczących przedmiotowej rozbudowy budynku gospodarczo-socjalnego: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności przedmiotowej rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej rozbudowy budynku gospodarczego-socjalnego (sporządzonego przez osobę posiadającą prawo do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie), sprawdzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami potwierdzającymi wpis projektanta i osoby sprawdzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu tym pouczono skarżących, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków organ nakaże w drodze decyzji rozbiórkę rozbudowy budynku gospodarczo-socjalnego wykonanego bez pozwolenia na budowę, a przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu będzie traktowane jako wniosek o wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Pouczono również skarżących, że przed wydaniem tej decyzji inwestor będzie zobowiązany wnieść opłatę legalizacyjną, ustaloną odrębnym postanowieniem, której wysokość wyniesie 25.000 zł. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie wskazując, że budynek gospodarczo – mieszkalny został wykonany w latach 60 – tych, a część gospodarcza o wymiarach 5,70 m x 3,70 m dobudowana została w 1989 r. Natomiast 10 lat temu wykonano na przedmiotowej rozbudowie pokrycie dachowe z uwagi na przeciekanie dachu oraz wykonano docieplenie z powodu przemarzania. W toku postępowania odwoławczego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 14 września 2017 r., zlecił organowi I instancji uzupełnienie dokumentacji o ustalenie daty przedmiotowej rozbudowy, która jest niezbędna do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wykonując powyższe zobowiązanie organ I instancji pozyskał do akt sprawy: - pismo Ł. M. z dnia 4 października 2017 r., w którym wskazano, że rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego zlokalizowanego na działce nr [..] nastąpiła późną jesienią 2011 r. bądź wczesną wiosną 2012 r.; - pismo K. M. z dnia 4 października 2017 r., w którym wskazała ona, że nie wie w jakim roku została wykonana rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego zlokalizowanego na działce nr [..]; - pismo M. i R.M. z dnia 4 października 2017 r., w którym wskazano, że rozbudowa ta powstała prawdopodobnie w latach 2011 – 2012 r. Ponadto, w dniu 20 października 2017 r., organ I instancji przesłuchał skarżących, którzy oświadczyli do protokołu, że przybudówka została wykonana w 1989 r. przez Z. M.; przybudówka ta posiadała takie same wymiary jak obecnie; około 10 lat temu dokonali jedynie remontu przedmiotowej przybudówki, a roboty te polegały na wymianie konstrukcji dachowej wraz z pokryciem, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej oraz ociepleniu budynku styropianem około 10 cm. W piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. skarżący wskazali, że w przedmiotowej sprawie na świadków zostali powołani sąsiedzi, którzy napisali na nich skargę tj. Ł. i K. M. oraz jego rodzice R. i M. M., dlatego też uważają, że złożone przez nich oświadczenia co do daty dokonanej rozbudowy są niewiarygodne i nieprawdziwe. Jednocześnie skarżący dołączyli do akt pismo z dnia 26 października 2017 r., w którym W. M., oświadczył, że w 1989 r. razem z ojcem H. M. pracował jako pracownik przy rozbudowie budynku mieszkalno – gospodarczego (przybudówka o wymiarach 5,7 m x 3,7 m) w miejscowości K. na działce nr [..]. W dniu 29 stycznia 2018 r. organ I instancji przesłuchał także A. C. – sołtysa wsi K., który oświadczył do protokołu, że nie posiada wiedzy kiedy została wykonana rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego zlokalizowanego na działce nr [..] w K. W dniu 2 lutego 2018 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której: R. M., M. M. i Ł. M. oświadczyli do protokołu, że przedmiotowa rozbudowa budynku zlokalizowanego na działce nr [..] w K. została wykonana w latach 2011 – 2012, a A. M. i S. M. podtrzymali swoje dotychczasowe oświadczenia. Również w dniu 2 lutego 2018 r. skarżący złożyli do akt sprawy oświadczenie S. M. – poprzedniej właścicielki nieruchomości, w którym wskazała ona, że razem z mężem w 1988 i 1989 r. remontowali i rozbudowali budynek socjalno – gospodarczy o istniejących obecnie wymiarach na działce nr [..] w K. W dniu 9 lutego 2018 r. organ I instancji przesłuchał J. Ł., który oświadczył do protokołu, że nie posiada wiedzy kiedy została wykonana rozbudowa budynku socjalno – gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [..]. Ponadto, do akt sprawy pozyskano operaty geodezyjne z 1978 r., z 1986 r. i z 2015 r., z których wynika, że rozbudowany budynek znajduje się na operacie z roku 2015, natomiast operaty z lat 1978 i 1986 r. zawierają budynek nierozbudowany. Starosta w piśmie z dnia 30 marca 2018 r. wyjaśnił przy tym, że operat o numerze [..] wpisany został do ewidencji składnicy geodezyjnej w roku 1986, a jego oznaczenie powstało w wyniku nadania nowych numerów materiałom zasobu w 2008 r. zgodnie z ich zakresem miejscowym. Związane jest to tylko i wyłącznie z innym, nowym numerem operatu i w żadnej mierze nie może być odniesione do stanu faktycznego na gruncie jaki miał miejsce w 2008 r. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 3 lipca 2018 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu do wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin wykonania tych obowiązków do dnia 30 września 2018 r. (punkt 1 postanowienia) oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy (punkt 2 postanowienia). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił na wstępie zasadność prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane wskazując, że organ powiatowy badał sprawę legalności wykonania przedmiotowej rozbudowy w Urzędzie Gminy, Urzędzie Gminy w P. oraz w Starostwie Powiatu i ustalił, że w powyższych urzędach brak jest dokumentów pozwolenia na rozbudowę lub zgłoszenia robót budowlanych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że z całokształtu materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa rozbudowa budynku o część gospodarczą wykonana została przez skarżących około 10 lat temu. Wskazują na to oświadczenia stron złożone podczas rozprawy administracyjnej oraz ustalenia operatów geodezyjnych. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, data ta jest zbliżona do wcześniejszych oświadczeń skarżących wyrażonych w protokołach z oględzin z dnia 1 marca 2017 r. i z dnia 16 maja 2017 r. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że nie można dać wiary późniejszemu twierdzeniu skarżących, że rozbudowa miała miejsce w 1989 r., gdyż zbyt duża jest rozbieżność pomiędzy oświadczeniami z początku postępowania a jego dalszego etapu. O ile można przyjąć pomyłkę o kilka lat, to pomyłka o 20-30 lat pozwala powątpiewać w podaną datę 1989 r. Do stanowiska tego, jak wskazał organ, przyczynił się także fakt, że pomimo, iż na podstawie dostępnych operatów geodezyjnych nie można wnioskować o dokładnej dacie pomiędzy latami 1986 a 2015 wykonania przedmiotowej rozbudowy, to jednak skarżący również nie dołożyli starań, aby przedmiotowy rozbudowany budynek znalazł się w zasobach geodezyjnych zaraz po wybudowaniu, co dodatkowo podważa wiarygodność ich twierdzenia. Wobec powyższego, jak wskazał organ, uzasadnione jest prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zgodnie z którą przedmiotowa rozbudowa mogła być zrealizowana jedynie na podstawie pozwolenia na budowę, którego skarżący nie posiadają. Dlatego też organ I instancji zobligowany był do zastosowania procedury legalizacyjnej przewidzianej w przepisach art. 48 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z tą procedurą wydał postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r., którym w celu doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy do stanu zgodnego z prawem, nałożył na inwestorów wykonanie obowiązków wynikających z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. We wniesionej do Sądu skardze na powyższe postanowienie skarżący domagają się jego uchylenia zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem: - art. 7, art. 77, art. 10, art. 78, art. 75, art. 79, art. 136 i art. 138 k.p.a. – poprzez nieuwzględnienie wszystkich materiałów sprawy i oparcie się jedynie na zeznaniach świadków, co do których są wątpliwości dotyczące ich relacji ze skarżącymi oraz uwzględnienie oświadczeń skarżących złożonych podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 1 marca 2017 r. pod wpływem błędu; - art. 48 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 19 września 2018 r. skarżący podtrzymali zarzuty podniesione w skardze i podkreślili, że nie zostały uwzględnione ich zeznania złożone w piśmie z dnia 20 października 2017 r. oraz oświadczenia ich świadków przedstawione przy pismach z dnia 24 listopada 2017 r. oraz z dnia 2 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2018 r. jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2017 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu mającym na celu legalizację stwierdzonej w niniejszej sprawie samowoli budowlanej na działce nr [..] w K. istotne jest prawidłowe i precyzyjne ustalenie daty budowy obiektu budowlanego stanowiącego ową samowolę budowlaną. Obecnie obowiązujący art. 48 wprowadzony został do porządku prawnego ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która w art. 103 ust. 2 wskazuje jednocześnie, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustalenie zatem daty budowy przedmiotowego obiektu budowlanego determinować będzie zastosowanie w niniejszej sprawie odpowiednich przepisów prawnych, tj. albo aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r., albo ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W materiale dowodowym sprawy wskazane są dwie daty powstania przedmiotowej samowoli budowlanej: skarżący podnoszą, że przedmiotowa rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego na działce nr [..] w K. wykonana została w 1989 r., natomiast orzekające w sprawie organy administracji przyjęły, że datą powstania tej rozbudowy były lata 2011 – 2012. W ocenie Sądu, dokonana przez orzekające w sprawie organy w powyższym zakresie ocena narusza dyspozycję art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynikająca z art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów nakazuje organom administracji publicznej dokonanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny tj.: powinna opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 i z art. 77 § 1 k.p.a.; powinna opierać się na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; powinna zostać dokonana z uwzględnieniem znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy i z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają, na podstawie art. 76 § 1 szczególną moc dowodową oraz z uwzględnieniem, że organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny; powinna zostać dokonana zgodnie z prawidłami logiki (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 774/06, Legalis). Swobodna ocena dowodów powinna uwzględniać określony w art. 7 k.p.a. nakaz podjęcia przez orzekające w sprawie organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz określony w art. 77 § 1 k.p.a. nakaz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów powinna uwzględniać zasadę równej mocy środków dowodowych, która zawarta została w art. 75 § 1, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Z dyspozycji art. 80 k.p.a. wynika ponadto, że organ administracji powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zasada ta oznacza z kolei, że określone fakty mogą być udowodnione przy użyciu dowolnych środków dowodowych, byleby nie były one sprzeczne z prawem. Organ może poszczególnym dowodom odmówić wiary ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Oceniając dowody organ powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia a naruszenie wskazanych reguł stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 282/07, Legalis). Swoboda w dokonywaniu oceny dowodów nie jest nieograniczona. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza nakaz oceny wszelkich faktów i środków dowodowych w sposób wszechstronny oraz nieskrępowany żadnymi regułami, poleceniami służbowymi albo z góry przyjętymi założeniami (zob. A. Wiktorowska, [w:] M. Wierzbowski, Postępowanie administracyjne, 2015, str. 117). Dlatego też organ administracji publicznej zobowiązany jest do wskazania w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, którym dowodom dał wiarę i dlaczego. Zgodnie bowiem z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowego sprawy nie wskazuje zaś jednoznacznie, jak przyjęły to orzekające w sprawie organy, że rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego na terenie działki nr [..] w K. powstała w latach 2011 – 2012. Niespornie, podczas oględzin przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 16 maja 2017 r. na działce nr [..] w K. skarżący oświadczyli do protokołu, że przedmiotowa rozbudowa została wykonana około 10 lat temu, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Niespornie również Ł. M., M. M. i R. M. w pismach z dnia 4 października 2017 r. oraz podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 2 lutego 2018 r. także wskazali, że rozbudowa budynku gospodarczo – socjalnego zlokalizowanego na działce nr [..] nastąpiła na przełomie 2011 - 2012 r. Jednakże, w aktach sprawy znajduje się także protokół z przesłuchania skarżących z dnia 20 października 2017 r., w którym wskazano, że oświadczyli oni jednoznacznie, że przybudówka została wykonana w 1989 r., a około 10 lat temu dokonali jedynie remontu przedmiotowej przybudówki, natomiast roboty te polegały na wymianie konstrukcji dachowej wraz z pokryciem, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej oraz ociepleniu budynku styropianem około 10 cm. Twierdzenia te skarżący podtrzymali również podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 2 lutego 2018 r. przez organ I instancji. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 26 października 2017 r., w którym W. M., oświadczył, że w 1989 r. razem z ojcem H. M. pracował jako pracownik przy rozbudowie budynku mieszkalno – gospodarczego (przybudówka o wymiarach 5,7 m x 3,7 m) w miejscowości K. na działce nr [..]. W aktach sprawy znajduje się także złożone w dniu 30 stycznia 2018 r. oświadczenie S. M. – poprzedniej właścicielki nieruchomości, w którym wskazała ona, że razem z mężem w 1988 i 1989 r. remontowali i rozbudowali budynek socjalno – gospodarczy o istniejących obecnie wymiarach na działce nr [..] w K. Powyższych wątpliwości nie rozstrzygają włączone do akt sprawy operaty geodezyjne: z 1978 r., 1986 r. i z 2015 r. Z operatów tych wynika bowiem jedynie, że rozbudowa istniała w 2015 r. ale nie istniała w 1978 r. ani w 1986 r. Uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień nie zawierają zaś racjonalnego wyjaśnienia, dlaczego orzekające w sprawie organy odmówiły wiarygodności dowodom wskazującym, że przedmiotowa rozbudowa wykonana został w 1989 r. oraz dlaczego wiarygodność tą przyznały oświadczeniom złożonym przez M. M., R. M. i Ł.M., z którymi to osobami skarżący pozostają w sporze cywilnym. Z akt sprawy wynika, że przed Sądem Rejonowym toczy się sprawa z wniosku Ł. M. i K. M. z udziałem S. M., D. Ł. i A. M. o wyrażenie zgody na dokonanie czynności dotyczącej rzeczy wspólnej. Wiarygodności tych oświadczeń nie może ponadto potwierdzać złożone przez skarżących jednorazowo podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 16 maja 2017 r. oświadczenie z uwagi na późniejsze konsekwentne wskazywanie odmiennej daty powstania przedmiotowej przybudówki. Powyższe świadczy o tym, że orzekające w sprawie organy dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów a także z naruszeniem dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.. Naruszenie powyższych przepisów proceduralnych, jak już wyżej wskazano, mogło zaś mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2018 r. jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2017 r., o czym orzekł w punkcie 1 postanowienia. W punkcie 2 postanowienia Sąd orzekł zaś w zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie podlegała ponownemu rozpoznaniu przez właściwe w sprawie organy, które przy jej rozpoznawaniu podejmą wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ocenią na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dokonaną ocenę uzasadnią zaś zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a.. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie