II SA/Gd 525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia 28 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi A. A. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 312,20 zł (trzysta dwanaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 15 września 2008 r., nr [...], Wojewoda P. rozpoznając odwołanie J. i J. K., uchylił decyzję Starosty K. z dnia 14 maja 2008 r., nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w miejscowości S., gmina S.. Organ odwoławczy uznał bowiem, że przedłożony projekt budowlany zawiera istotne braki, które w toku postępowania administracyjnego winny ulec uzupełnieniu. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 3 marca 2009 r., nr [...], Starosta Powiatowy w K., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę dla J. i J. K. na inwestycję polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w miejscowości S., gmina S.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postanowieniem z dnia 3 października 2008 r. Starosta K., działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia braków wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 z 2003 r.) poprzez oznaczenie na rysunku pod nazwą "projekt zagospodarowania" położenia działki względem stron świata, granic przedmiotowej nieruchomości, wszystkich istniejących budynków na wnioskowanej nieruchomości oraz działkach sąsiednich, wskazanie liczby kondygnacji na istniejących i projektowanych obiektach, rzędnych i odległości projektowane, oznaczenie zieleni istniejącej i projektowanej oraz pokazanie przebiegu istniejącej i projektowanej infrastruktury. Nakazano również uzupełnić cześć opisową projektu budowlanego o zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (powierzchnie poszczególnych budynków istniejących, powierzchnie utwardzone, placyki, dojścia, dojazdy, tereny zielone) oraz dostarczyć orzeczenie techniczne - zgodnie z § 206 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto, zobowiązano inwestorów do oznaczenia wysokości projektowanej rozbudowy na rysunkach jak i w opisie technicznym, określenia w opisie technicznym sposobu ogrzewania (zgodnie z miejscowym planem, zaopatrzenie w ciepło ma być z niskoemisyjnych źródeł lokalnych), oprawienia projektu budowlanego w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, do odniesienia się w projekcie budowlanym do zapisu pkt. 13.2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który mówi, że: "fragmenty terenów D 041-MN/U i D 050-MN/U oznaczone linią zabudowy od jeziora S. położone w strefie 100 metrowej od brzegu jeziora S., zagospodarowanie zgodnie z przepisami rozporządzenia Wojewody P. Nr [...] z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego". W ocenie organu z nałożonego zobowiązania inwestorzy wywiązali się w terminie uzupełniając wyszczególnione braki. Organ pierwszej instancji wskazał, iż w toku całego postępowania właścicielka działki nr [...] sąsiadującej z nieruchomością inwestorów J. M. nie wyrażała zgody na budowę przy granicy z jej działką i wnosiła o zachowanie odległości zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ stwierdził, że budowa w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy jest dopuszczalna jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia 12 czerwca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Nr 131, poz. 2358) teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Z zapisu karty terenu w/w planu symb. D 041 MN/U pkt. 14 "Szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu" figuruje zapis: "dla terenu D041-MN/U dopuszcza się zabudowę przy granicy działek. Organ doszedł do przekonania, że brak zgody J. M. na wnioskowaną przez Państwa J. i J. K. inwestycję wyklucza możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego przy granicy działki nr [...], ponieważ właśnie taka lokalizacja rozbudowy ogranicza możliwość zabudowy działki sąsiedniej w przyszłości. Organ wskazał, iż istnieje możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego od strony granicy działki [...], wobec czego w dniu postanowieniem z dnia 3 lutego 2009 r., nr [...], nałożono na inwestora obowiązek zlokalizowania projektowanej rozbudowy po przeciwnej stronie istniejącego obiektu (od strony granicy z działką nr [...]). Wobec niewywiązania się przez inwestorów z nałożonego na nich obowiązku organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozpoznając odwołanie inwestorów od decyzji pierwszej instancji, Wojewoda P. decyzją z dnia 28 kwietnia 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że jeśli zapisów planu dopuszczających w niniejszym przypadku zabudowę na granicy działek nie wynikają warunki realizacji takiej zabudowy, a zapisy te należy interpretować ściśle, to Starosta K. nie może sam ustalać warunków, po spełnieniu których dopuszczona jest zabudowa przy granicy działek. Zwrócono również uwagę na fakt, że zapis mówiący o zgodzie sąsiada na planowaną inwestycję został usunięty z obiegu prawnego. Zatem odmowa z tego tytułu udzielenia pozwolenia na budowę jest niezasadna. Organ wskazał, iż w sprawie istnieją wątpliwości czy projektowana rozbudowa nie przekracza ociepleniem lub posadowieniem fundamentów granicy nieruchomości oraz konieczność sprawdzenia, czy zachowane zostały w projekcie warunki wskazane w przepisach, w tym techniczno-budowlanych. Skargę na wskazaną decyzję wywiodła J. M.. Wskazała ona, że nie zgadza się z interpretacją Wojewody zapisów miejscowego planu zagospodarowania dotyczących w szczególności możliwości dopuszczalnej zabudowy przy granicy działek w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem "DO41-MN/U". W ocenie skarżącej przyjęta w planie możliwość takiej zabudowy upada z chwilą braku zgody właściciela działki zlokalizowanej przy granicy, a skarżąca zgody takiej nie udzieliła. Skarżąca wskazała na zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w którym Starosta K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała, iż dopuszczenie zabudowy na granicy otworzyłoby drogę pozostałym sąsiadom do zabudowania jej niewielkiej nieruchomości, co w znacznym stopniu zmniejszyłoby komfort korzystania z jej nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia 15 września 2011 r., wyznaczony w sprawie z urzędu pełnomocnik skarżącej poparł złożoną przez nią samodzielnie skargę. Tytułem uzupełnienia i rozwinięcia zarzutów podniesionych przez skarżącą pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem - w zw. z pkt. 14 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy S. z dnia 12.06.2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi S. – S. centrum dotyczącej terenu o numerze D041 MN/U w zw. z art. 140 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964, Nr 16, poz. 93) w zw. z art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997, Nr 78, poz. 483 ze zm.), polegające na błędnym przyjęciu, że wobec braku wskazania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych warunków dopuszczalności usytuowania budynku na granicy działki, organ I instancji nie był uprawniony do badania, czy wydaniu pozwolenia na budowę sprzeciwia się interes właściciela nieruchomości sąsiedniej, na błędnym przyjęciu, że wobec uchylenia przepisu przewidującego obowiązek uzyskania zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na budowę przy granicy brak jest podstaw do uwzględniania stanowiska i interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, na bezpodstawnym uznaniu, że w sytuacji stwierdzonego przez organ I instancji naruszenia prawa własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, a więc wobec niespełnienia warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, stanowiącego samoistną podstawę do negatywnego rozstrzygnięcia wniosku inwestorów, istnieje potrzeba badania, czy zachowane są pozostałe warunki dopuszczalności inwestycji. Nadto strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. polegającego na rozstrzygnięciu sprawy z pominięciem słusznego interesu strony, przyjęciu, że istotne ograniczenie możliwości zabudowy działki skarżącej nie jest wystarczające do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz nie dokonanie oceny tego, czy i jakie względy przemawiają za tym, aby przedłożyć interes inwestorów nad interesy właściciela sąsiedniej działki, co - gdyby nastąpiło - powinno skutkować oddaleniem odwołania J. i J. K. od decyzji organu I instancji oraz ostatecznym rozstrzygnięciem o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. Zarzucono nadto, pominięcie i nierozważenie znaczenia dla oceny zasadności wniosku inwestorów okoliczności, że osoby te są właścicielami działki o numerze ewidencyjnym [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką, której dotyczy projekt rozbudowy, tj. działką o numerze ewidencyjnym [...] oraz że istnieje możliwość rozbudowy w kierunku tejże działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego - uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zarzuty skargi nie są, w ocenie Sądu, uzasadnione. Organ II instancji zasadnie uznał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ I instancji odmówił bowiem pozwolenia na budowę w uwagi na brak zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości na zabudowę przy granicy działki. Organ ten uznając powyższe za warunek uniemożliwiający uwzględnienie wniosku, zaniechał oceny wniosku o pozwolenie na budowę w pozostałym zakresie przewidzianym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wadliwe pominięcie przez organ I instancji dokonania ustaleń niezbędnych do oceny wniosku narusza treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była możliwość rozbudowy obiektu przy granicy nieruchomości. Zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę przy granicy wymagana była zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Przepis ten stanowił, iż dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Uregulowanie to utraciło moc wobec stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. jego niezgodności z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (OTK 2001/2/33 Lex Nr 46371) Obecnie kwestia usytuowania obiektu budowlanego będącego budynkiem, unormowana jest w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) § 12 ust. 1 i 2 stanowi, iż 1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto w § 2 ust. 3 rozporządzenia szczegółowo określono inne przypadki dopuszczalności budowy obiektu przy granicy nieruchomości w zabudowie jednorodzinnej. Przepisy te nie uzależniają możliwości budowy przy granicy nieruchomości od zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji jest zatem prawidłowe. Brak było bowiem podstaw, tak jak to uczynił organ I instancji, do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na zbliżenie do granicy. W niniejszej sprawie postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają możliwość budowy przy granicy nieruchomości. Rozważenia w tej sytuacji wymagało, czy organ wydający pozwolenie na budowę ma obowiązek oceny czy inwestor może zrealizować inwestycję na granicy nieruchomości i czy organ ten może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na interes właściciela sąsiedniej nieruchomości. W ocenie Sądu, aktualny stan prawny wyklucza taką możliwość. Przepis rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo budowlane, w sposób wyraźny i szczegółowy reguluje przesłanki budowy przy granicy nieruchomości. Spełnienie tych przesłanek uzasadnia wydanie pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wprowadzają warunki, od których uzależniona jest możliwość budowy przy granicy nieruchomości. Warunkiem takiej zabudowy jest zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia spełnienie wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. W ocenie Sądu, przyjąć należy, iż interes właściciela sąsiedniej nieruchomości w przypadku wynikającej z przepisów możliwości budowy obiektu przy granicy, chroniony jest jedynie w takim zakresie, a opieranie w takiej sytuacji rozstrzygnięcia kwestii budowy na granicy na normie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepisów kodeksu cywilnego, regulujących kwestie prawa sąsiedzkiego, nie znajduje uzasadnienia. Orzecznictwo sądowoadministracyjne słusznie sięgało do przepisów dotyczących interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości rozważając kwestie budowy przy granicy, w sytuacji, gdy brak było unormowania tej kwestii w przepisach dotyczących prawa budowlanego, wobec usunięcia z obrotu prawnego normy § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast obecnie, w związku z wyraźnym i szczegółowym unormowaniem tej kwestii w przepisach§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, brak jest podstaw do sięgania w tym zakresie do przepisów prawa cywilnego. Organ wydający pozwolenie na budowę nie ma kompetencji do rozważania czy, jego zdaniem, budowa przy granicy może być zrealizowana z uwagi na interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli prawo do takiej zabudowy wynika z przepisów prawa miejscowego – planu zagospodarowania przestrzennego, bądź wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Kompetencja taka nie została bowiem organowi przyznana. Jeżeli z ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wynika prawo inwestora do budowy przy granicy działki, organ wydający pozwolenie na budowę nie może odmówić wydania tego pozwolenia, z uwagi na odmienną ocenę interesów inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej. Organ jest w tym zakresie związany postanowieniami wydanej decyzji administracyjnej. Odmowa stosowania jej postanowień nastąpić może jedynie po wyeliminowaniu takiej decyzji z obrotu prawnego. Natomiast, co do zasady, ochrona uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości odbywa się w tym przypadku na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, także ustalenia planistyczne przewidujące nieobwarowaną żadnymi warunkami możliwość budowy przy granicy nie pozostawiają organowi administracji możliwości odmiennej oceny prawa inwestora do takiej zabudowy, za wyjątkiem oceny spełnienia warunków wynikających z § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. Organ ten nie może rozważać dodatkowych okoliczności związanych z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich nie wynikających w tych przepisów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 Nr 142 poz. 1591 ze zm.).Plan ten kształtuje prawo własności w rozumieniu art. 140 kodeksu cywilnego, stanowiącego, iż właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Plan ten wpływa na zakres uprawnień właścicieli objętych nim nieruchomości. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany treścią planu zagospodarowania przestrzennego, co znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ ten nie ma kompetencji do badania słuszności postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, stronie kwestionującej możliwość zabudowy przy granicy przysługuje prawo do ochrony jej interesów jedynie w drodze skargi na uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wbrew stanowisku skarżącej, użycie zwrotu "dopuszcza się" budowę przy granicy nie świadczy o przyznaniu organowi luzu decyzyjnego w tym zakresie, ani uzależnieniu prawa inwestora od spełnienia dodatkowych warunków. Sformułowanie to wskazuje natomiast nauprawnienie do podjęcia działań przewidzianych w przepisie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.