II SA/Gd 528/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o sporządzenie wykładni zarządzeń z dnia 23 września 2016 r. o zarejestrowaniu sprawy i wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 1 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odmówić wykładni zarządzenia przewodniczącego wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku z dnia 23 września 2016 r. o zarejestrowaniu sprawy; 2. odmówić wykładni zarządzenia przewodniczącego wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku z dnia 23 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Pismem procesowym z dnia 18 października 2016 r. skarżący T. L. wniósł, wraz z zażaleniem na zarządzenie przewodniczącego z dnia 23 września 2016 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego, o wykładnię zarządzeń o zarejestrowaniu sprawy z jego skargi oraz o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku powołuje się na przepis art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Przedmiotowy wniosek o wykładnię nie podlegał uwzględnieniu. Na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 167 p.p.s.a., przepisy rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Jak wynika z akt sprawy, w punkcie 1 zarządzenia z dnia 23 września 2016 r. zarządzono wpisanie sprawy ze skargi T. L. do repertorium SA pod numer 528 symbol 6840. Przedmiotowe zarządzenie nie stanowi orzeczenia w rozumieniu przepisów p.p.s.a. Tym samym przepis dotyczący wykładni wyroku, znajdujący się w rozdziale 10 p.p.s.a., nie będzie miał zastosowania do przedmiotowej czynności materialno – technicznej przewodniczącego wydziału, wynikającej z obowiązków określonych w treści § 20, § 23, § 44, § 52 oraz § 69 ust. 1 Zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Z tych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia. Kolejnym zarządzeniem przewodniczącego z dnia 23 września 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa Sądu z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr Adm.[...], w kwocie 200 zł. W zarządzeniu podano podstawę prawną wezwania – art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu sądowego (Dz. U. nr 221, poz. 2193), termin i sposób wykonania obowiązku oraz pouczenie o skutkach jego niewykonania. W odniesieniu do tego zarządzenia, zdaniem sądu, przepis art. 158 w związku z art. 167 p.p.s.a. co do zasady może znaleźć zastosowanie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stosowanie "odpowiednio" przepisu prawa oznacza niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 255/12, dostępny na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wraz z orzecznictwem w nim przywołanym). Przedmiotowe zarządzenie, na które skarżącemu służy zażalenie, zawiera niezbędne elementy orzeczenia, w tym podstawę prawną i uzasadnienie. W związku z powyższym sąd ocenił zasadność wniosku i stwierdził, że treść tego zarządzenia, doręczonego skarżącemu wraz z pouczeniem o zaskarżeniu, nie budzi żadnych wątpliwości, jest jasna i jednoznaczna. Wniosek o jego wykładnię jest zatem bezzasadny. Sąd wyjaśnia, że chybione jest przywołanie przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku przepisu art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej u.i.d.p. Przepis ten ustanawia karnoprawną odpowiedzialność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jednakże nie podlega zastosowaniu przed sądem administracyjnym. Sprawa w tym zakresie, dotycząca wyczerpania znamion określonego w art. 23 u.i.d.p. czynu zabronionego odbywa się w postępowaniu karnym i nie należy do właściwości sądu administracyjnego (zob. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 49/10, LEX nr 953623). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 158 w związku z art. 167 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie drugim sentencji.