II SA/Gd 53/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 53/21 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. z dnia 7 grudnia 2020 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 53/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 53/21, wydanym na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę M. S. na decyzję A. z dnia 7 grudnia 2020 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 21 kwietnia 2021 r., który w dniu 27 kwietnia 2021 r. złożył wniosek o uzupełnienie wydanego wyroku, poprzez orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego, zgodnie z wnioskiem opisanym w piśmie procesowym "Odpowiedź na skargę" z dnia 26 stycznia 2021 r. Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawyżył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku pełnomocnika organu, Sąd nie był zobowiązany do umieszczenia w wyroku orzeczenia o zwrocie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei, przepis art. 209 p.p.s.a. stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Tym samym, rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę (tak art. 200 w związku z art. 145-150 p.p.s.a.) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę - art. 203 p.p.s.a. oraz ją oddalającego - art. 204 p.p.s.a.). Przepis art. 209 p.p.s.a. wprowadza przy tym zamknięty katalog rodzajów orzeczeń sądów administracyjnych, które powinny zawierać rozstrzygnięcie o kosztach. Brak jest podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowania w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. (tak: Małgorzata Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 527). Wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 53/21 wyrok nie jest zaś wyrokiem uwzgledniającym skargę. Ponadto, wyrok ten nie stanowi o umorzeniu postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., o którym mowa w art. 201 § 1 p.p.s.a., oraz nie rozstrzyga o skardze kasacyjnej, do której zastosowanie znajduje przepis art. 203 i art. 204 p.p.s.a. W przypadku wyroku oddalającego skargę, jaki został wydany w niniejszej sprawie, koszty postępowania nie należą się nie tylko skarżącemu, jako przegrywającemu sprawę, lecz również organowi administracji publicznej a także uczestnikom postępowania, bez względu na ich interes prawny i afiliację po jednej z głównych stron procesu sądowego (skarżącej lub organu). W szczególności zaś brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (zob. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 256/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba przy tym nadmienić, że regulacja art. 209 p.p.s.a. jest prostą konsekwencją zasady wyrażonej w przepisach art. 199 i art. 200 tej ustawy, w myśl której każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, za wyjątkiem sytuacji uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, kiedy to skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co prawda pojęcie strony użyte w art. 209 nie zostało zawężone do skarżącego, wszak taki jest sens tej normy. Analiza treści przywołanych przepisów upoważnia zatem do konkluzji, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie znalazła wyrazu znana z procedury cywilnej zasada uzależnienia zwrotu kosztów od wyniku postępowania, która nota bene obowiązuje przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Natomiast recypowano z poprzedniej ustawy proceduralnej regułę, że zwrot kosztów w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym może uzyskać wyłącznie strona skarżąca i to tylko w razie wygrania sporu. Organ, który wygrywa sprawę w pierwszej instancji nie ma prawa do uzyskania zwrotu kosztów, co więcej orzeczenie w tej materii jest niedopuszczalne (zob. postanowienie WSA W Gliwicach z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 446/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w sentencji wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego skargę nie zamieszcza się rozstrzygnięcia o kosztach postępowania na rzecz organu, któremu zwrot kosztów w zasadzie nigdy nie służy. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 157 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.