II SA/Gd 543/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Województwa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 29 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w trybie bezprzetargowym na rzecz gminy nieruchomości zabudowanej oraz na obniżenie ceny sprzedaży oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Województwo jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność części § 1 uchwały Sejmiku Województwa z dnia 26 kwietnia 2013 r. wyrażającej zgodę na sprzedaż w trybie bezprzetargowym nieruchomości oraz na obniżenie ceny sprzedaży. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Sejmik Województwa w dniu 26 kwietnia 2013 r. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w trybie bezprzetargowym na rzecz Gminy Miasta nieruchomości zabudowanej położonej w G. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność Województwa oraz na obniżenie ceny sprzedaży. Uchwała podjęta została na podstawie art. 13 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 2, art. 14 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 11 grudnia 2000 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż 3 lata. W § 1 pkt 1 uchwały wyrażono zgodę na sprzedaż tej działki w trybie bezprzetargowym, a w § 1 pkt 2 wyrażono zgodę na obniżenie ceny sprzedaży opisanej nieruchomości do kwoty nie niższej niż 1000 zł, wskazując jednocześnie, że sprzedaż ta jest zwolniona z podatku VAT. Uzasadniając w uchwale zapis odnoszący się do zwolnienia sprzedaży z podatku VAT organ wskazał, że Województwo uzyskało indywidualną interpretację podatkową z dnia 3 kwietnia 2013 r., w której Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zbycie działki nr [...] zwolnione będzie z podatku VAT. Podkreślono przy tym, że interpretację wydano w odniesieniu do transakcji dostawy w drodze zamiany, która stanowi jednak zbycie tak jak sprzedaż. Wojewoda, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj.: Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność opisanej wyżej uchwały Sejmiku Województwa Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2013 r. w części obejmującej wyrazy, że "sprzedaż zwolniona z VAT". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda po przeanalizowaniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdził, że dawały one kompetencję organowi stanowiącemu Województwa do wyrażenia zgody na bezprzetargową sprzedaż nieruchomości oraz na obniżenie jej ceny w stosunku do wartości rynkowej nieruchomości. Według Wojewody żaden przepis ustawy nie upoważniał jednak organu województwa do stanowienia w zakresie zwolnienia czynności prawnej, jaką jest umowa sprzedaży, z podatku VAT. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Kompetencje i właściwość organów podatkowych określa natomiast ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. 2012 r., poz. 749 ze zm.). W konsekwencji Wojewoda uznał, że § 1 pkt 2 uchwały w zakresie słów "sprzedaż zwolniona z podatku VAT" podjęty został z istotnym naruszeniem prawa. W skardze Województwo zarzuciło rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 14 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że Sejmik Województwa nie miał upoważnienia do podania informacji, że sprzedaż nieruchomości jest zwolniona z podatku VAT, art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa przez przyjęcie, że uchwała Sejmiku w zakresie kwestionowanego zapisu "sprzedaż zwolniona z podatku VAT" jest sprzeczna z prawem oraz art. 82 ust. 4 tej ustawy poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego. Mając na uwadze dostrzeżone naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu nadzorczego. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że kwestionowany zapis nie świadczy o tym, że z mocy uchwały Sejmiku zwolniono sprzedaż nieruchomości z podatku VAT. Sejmik nie dokonał w uchwale żadnego rozstrzygnięcia w zakresie opodatkowania podatkiem VAT, a jedynie podał informację o zwolnieniu transakcji z podatku VAT opierając się na uzyskanej uprzednio indywidualnej interpretacji podatkowej. Podanie tej informacji było istotne ze względu na cenę i skalę zastosowanej obniżki. Skarżący podkreślił, że kwestionowana uchwała została podjęta w zakresie posiadanych kompetencji i nie narusza prawa. Odnosząc się do zapisu o zwolnieniu z podatku VAT transakcji sprzedaży nieruchomości skarżący podkreślił, że wśród znawców prawa podatkowego i w organach podatkowych przyjmuje się, że oszacowana przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości m.in. nie zawiera w sobie podatku VAT. Dlatego też w sytuacji opodatkowania transakcji cenę sprzedaży należy podwyższyć o właściwą stawkę podatku VAT. Skarżący stanął na stanowisku, że skoro Sejmik decyduje o skali obniżki to uprawniony jest do podania ceny sprzedaży z uwzględnieniem podatku VAT, bądź w razie zwolnienia transakcji z opodatkowania podatkiem VAT do podania tej informacji. Skarżący wskazał, że w rozstrzygnięciu nadzorczym nie wskazano przepisu prawa materialnego, który został przez Sejmik naruszony. Według skarżącego zarzuty Wojewody pod adresem uchwały są nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Odnosząc się do zarzutów skargi, w tym do braku wskazania naruszonego przez Sejmik przepisu prawa materialnego, Wojewoda wyjaśnił, że powołując się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na przepisy prawa podatkowego regulujące kwestie opodatkowania podatkiem VAT oraz przepisy ustawy o samorządzie województwa i gospodarce nieruchomościami zajął stanowisko, że żaden z nich nie uprawniał Sejmiku do decydowania w uchwale o zwolnieniu transakcji sprzedaży nieruchomości z podatku VAT. Wojewoda sprzeciwia się umieszczaniu w uchwale podjętej na podstawie art. 14 ustawy o gospodarce nieruchomościami różnego rodzaju informacji, w tym informacji o zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT. Według Wojewody uchwała ta nie jest zbiorem informacji, ale aktem regulującym sprawy zastrzeżone ustawami do kompetencji Sejmiku. Wszystkie zapisy, które nie mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego są podjęte bez podstawy prawnej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda stwierdził, że kwestie związane z opodatkowaniem podatkiem VAT czynności sprzedaży nieruchomości należą do kompetencji organu wykonawczego województwa, czyli zarządu. To zarząd województwa jest odpowiedzialny za właściwe zastosowanie przepisów prawa podatkowego przy realizacji transakcji sprzedaży nieruchomości, co podlega kontroli wyspecjalizowanych organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrolując legalność sąd nie jest związany treścią zarzutów i wniosków skargi. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Wojewoda nie naruszył prawa w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewoda podjął realizując przysługujące mu ustawowe kompetencje do kontroli zgodności z prawem uchwał organów samorządu województwa wynikające z art. 78 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1985 r. samorządzie województwa (Dz.U. 2013 r., poz. 596 ze zm.). Analizując treść uchwały Sejmiku Województwa Wojewoda uznał, że zapis o zwolnieniu sprzedaży nieruchomości z podatku VAT był w niej umieszczony bezprawnie, albowiem Sejmik nie miał uprawnienia do podejmowania rozstrzygnięć w tej materii. Na szczeblu samorządu województwa ustawa o samorządzie województwa przewiduje dwa organy samorządowe: sejmik województwa i zarząd województwa. Zgodnie z art. 16 ust. 1 sejmik województwa jest organem stanowiącym i kontrolnym województwa. Do wyłącznej kompetencji sejmiku należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych województwa dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej oraz podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa (art. 18 pkt 19 lit. a) i pkt 20 ustawy o samorządzie województwa). Takie szczególne kompetencje sejmiku w odniesieniu do gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego przewiduje art. 14 oraz art. 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 ustawy nieruchomości stanowiące przedmiot własności Skarbu Państwa mogą być sprzedawane jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż ich wartość rynkowa lub oddawane tym jednostkom w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty. Nieruchomości stanowiące przedmiot własności jednostek samorządu terytorialnego mogą być sprzedawane Skarbowi Państwa lub innym jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż wartość rynkowa nieruchomości albo oddawane im w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty. Zawarcie umów w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, wymaga uprzedniej zgody wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, z wyłączeniem umów zawieranych przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, albo zgody odpowiednio rady lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (art. 14 ust. 5 ustawy). Wynika z tego, że transakcja sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Województwa za cenę niższą niż jej wartość rynkowa wymagała uprzedniej zgody Sejmiku wyrażonej w uchwale. Natomiast z art. 37 ust. 2 pkt 2 w związku z ust. 3 ustawy wynika, że nieruchomość stanowiąca własność jednostki samorządu terytorialnego może zostać zbyta w drodze bezprzetargowej, jeżeli zbycie to następuje pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i zgodę w formie uchwały na zwolnienie z obowiązku zbycia w drodze przetargu wyrazi rada bądź sejmik odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały. Z powołanych przepisów art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w szeroko pojętym zakresie gospodarowania nieruchomościami kompetencje Sejmiku sprowadzają się w istocie do dwóch uprawnień: 1. wyrażenia, w formie uchwały, zgody na bezprzetargowe zbycie nieruchomości, 2. wyrażenia, w formie uchwały, zgody na zbycie nieruchomości za cenę niższą niż jej wartość rynkowa. Odwołując się do doktryny prawa administracyjnego wskazać należy, że najczęściej kompetencja jest ujmowana jako zespół praw i obowiązków określonego organu wynikających z przypisanych mu ustawowo zadań, z jego właściwości, z jednoczesnym wskazaniem na prawne formy działania administracji (M. Stahl, [w:] System Prawa Administracyjnego, pod red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Tom 6, Podmioty administrujące, s. 68). Wyznaczanie kompetencji należy z reguły do materii ustawowej, a kompetencje przypisywane są na zasadzie wyłączności i każda zmiana kompetencji na inny organ administrujący musi również mieć upoważnienie ustawowe. Zgodnie z tą regułą, do rozstrzygania konkretnej sprawy może być właściwy tylko jeden organ, zgodnie z jego określoną przez przepisy prawa właściwością (kompetencją) do rozpoznawania i rozstrzygania spraw w postępowaniu administracyjnym – rzeczową, terytorialną i instancyjną. Działanie z naruszeniem ustawowej kompetencji oznacza naruszenie prawa (a organy administracji jako organy władzy publicznej są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa) skutkujące bądź wprost bądź w wyniku korygujących działań prawnych nieważność dokonanych czynności i podjętych aktów. Przepisy kształtujące kompetencje organów administrujących wymagają interpretacji ścisłej, która nie dopuszcza możliwości rozszerzania ich zastosowania na materie nimi nie objęte. Zakwestionowana przez Wojewodę uchwała Sejmiku Województwa poza wyrażeniem zgody na bezprzetargową sprzedaż nieruchomości za obniżoną, w stosunku do wartości rynkowej, cenę zawierała również stwierdzenie, że przedmiotowa transakcja zwolniona jest z podatku VAT. Zapis o zwolnieniu z podatku VAT Wojewoda ocenił jako nieprawidłowy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko Wojewody podziela, albowiem pomimo deklarowanego przez Sejmik informacyjnego charakteru zapisu o zwolnieniu z podatku VAT umieszczenie go w uchwale organu stanowiącego Województwa spowodowało, że zapis ten nabrał charakteru rozstrzygającego. Istota problemu powstałego na tle rozpoznawanej sprawy nie dotyczy tego, czy przedmiotowa transakcja sprzedaży podlega opodatkowaniu podatkiem VAT czy jest z niego zwolniona. Z tego też względu okoliczność uzyskania przez Sejmik Województwa indywidualnej interpretacji podatkowej odnośnie tożsamej ze sprzedażą transakcji zamiany, jest w przedmiotowej sprawie indyferentna prawnie. Materia odnosząca się do prawa podatkowego jest zastrzeżona do kompetencji organów podatkowych i nie podlega rozstrzygnięciu przez Sąd w tym postępowaniu. Ocena legalności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości zależy od odpowiedzi na pytanie, czy zapis o zwolnieniu z podatku VAT mógł się znaleźć w uchwale Sejmiku podjętej na podstawie art. 14 oraz art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami i czy Sejmik Województwa posiada kompetencje ustawowe do wskazywania, czy dana sprzedaż jest opodatkowana podatkiem VAT czy jest z podatku VAT zwolniona. Punktem wyjścia należało uczynić regulację art. 217 Konstytucja RP, statuujacą zasadę wyłączności ustawy w sferze prawa podatkowego, zgodnie z którym, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W zakresie podatku od towarów i usług – VAT powyższe kwestie reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj.: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Natomiast analiza przepisów ustawy o samorządzie województwa, a zwłaszcza art. 18 określającego wyłączne kompetencje Sejmiku jako organu stanowiącego i kontrolnego Województwa, prowadzi do wniosku, że kwestie związane z opodatkowaniem, jak również z przyznanymi ulgami i zwolnieniami z podatków pozostają poza materią należącą do kompetencji Sejmiku. W zakresie podatków, zgodnie z art. 18 pkt 11 ustawy o samorządzie województwa Sejmik uprawniony jest jedynie do uchwalania, w granicach określonych ustawami, przepisów dotyczących podatków i opłat lokalnych. Nie budzi zatem wątpliwości, że poza zakresem jego kompetencji pozostają kwestie związane z opodatkowaniem podatkiem VAT, w tym zwolnienia z tego podatku. Co prawda Sejmik przyznaje, że jego intencją nie było władcze decydowanie o zwolnieniu czynności sprzedaży z opodatkowania, ale poinformowanie beneficjentów o ustawowym zwolnieniu w oparciu o pozyskaną indywidualną interpretację podatkową, nie dostarcza to jednak odpowiedzi na pytanie, czy umieszczony w uchwale zapis o zwolnieniu z VAT był dopuszczalny. Wyjaśnienie tej kwestii wymaga odwołania się do formy prawnej działania Sejmiku, którą w tym wypadku jest uchwała. Jest to akt stosowania prawa o charakterze indywidualnym i konkretnym, bo odnoszący się do ściśle określonej sytuacji faktycznej i zindywidualizowanego adresata, stanowiący przejaw woli organu administracji publicznej, w tym wypadku samorządowej, wydawany na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego. Istotą tego aktu administracyjnego jest rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach indywidualnie wskazanego adresata lub adresatów. W odniesieniu do podjętej w przedmiotowej sprawie uchwały jej istota sprowadzała się na przyznaniu konkretnemu podmiotowi uprawnienia do bezprzetargowego zbycia określonej nieruchomości za cenę niższą niż jej wartość rynkowa. Do zakresu rozstrzygnięcia nie należało decydowanie w przedmiocie opodatkowania przyszłej czynności sprzedaży nieruchomości. Poza zakresem rozstrzygnięcia tego rodzaju akty administracyjne nie zawierają postanowień o charakterze informacyjnym. Doktryna dopuszczając umieszczanie w aktach administracyjnych o charakterze indywidualnym takich elementów uzupełniających jak termin, warunek, zlecenie, czy klauzula odwołalności, nie przewiduje możliwości umieszczania w nich postanowień o charakterze informacyjnym. W ujęciu materialnym bowiem akt administracyjny to właśnie rozstrzygnięcie rozumiane jako określenie praw i obowiązków indywidualnie wskazanego adresata, a nie zapisy informacyjne. Na zmianę powyższego stanowiska nie może wpłynąć argumentacja Sejmiku, że kwestionowany zapis uchwały mając charakter wyłącznie informacyjny miał w istocie uzasadniać przyjęty zakres obniżenia ceny sprzedaży w stosunku do rynkowej wartości nieruchomości. Po pierwsze bowiem, miejscem dla wyjaśnienia motywów podjętej uchwały jest jej uzasadnienie, a nie rozstrzygnięcie. Po drugie zaś, zakres zaproponowanej obniżki ceny sprzedaży nie ma żadnego związku z obciążeniem tej transakcji podatkiem VAT, a efekt końcowy obniżki jest wyłącznie zależny od woli Sejmiku, a nie jest wynikiem jakichkolwiek ustaleń pomiędzy kontrahentami. Natomiast z faktu, że cena sprzedaży, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 385) uwzględnia podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym, nie można wywnioskować upoważnienia Sejmiku do informowania o zwolnieniu z opodatkowania sprzedaży VAT. Zwolnienie to jest niezależne od woli kontrahentów i wynika ze ściśle interpretowanych przepisów ustawy. Ponadto z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli sprzedaż nie podlega obciążeniu podatkiem, bo jest z niego zwolniona stosownie do obowiązujących przepisów, to podana cena podatku tego nie uwzględnia. Nie było zatem nawet potrzeby wskazywania w uchwale, że cena nie obejmuje podatku VAT. Mając powyższe na uwadze, należało podzielić stanowisko Wojewody, że pomimo informacyjnego charakteru zapisu o zwolnieniu sprzedaży z podatku VAT nie mogło się ono znaleźć w rozstrzygnięciu uchwały podjętej w oparciu o art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Istotą tej uchwały było bowiem rozstrzygnięcie o uprawnieniu do bezprzetargowego zbycia za obniżoną cenę i żaden przepis prawa nie upoważniał Sejmiku do umieszczania postanowień wykraczających poza ten zakres upoważnienia. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do naruszenia zasady legalności działania organów administracji publicznej. Wbrew twierdzeniom Sejmiku z uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego wyraźnie wynika, sprzeczność z którymi przepisami prawa obowiązującego spowodowała jego podjęcie. Wojewoda działając w ramach kompetencji nadzorczych wynikających z w art. 78 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, stwierdził nieważność uchwały Sejmiku w uzasadnieniu szeroko przytaczając naruszone przepisy art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w nim argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.