II SA/Gd 545/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokololant: Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody z dnia 1 lipca 2004 r. nr [[...]] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 kwietnia 2004 r., nr [[...]], 2. określa, że opisane w pkt. 1 decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 5 kwietnia 2004 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), art. 104 k.p.a., art. 92 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia A. W. na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działkach nr [[...]], [[...]] przy ul. P. w G. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. T. W uzasadnieniu odwołująca się zarzuciła, iż zatwierdzony projekt budowlany został opracowany niezgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz normami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z przepisem § 12-13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75’ poz. 690). Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 1 lipca 2004 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż decyzja z dnia 5 kwietnia 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. W. pozwolenia na rozbudowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego została wydana zgodnie z przepisami prawa, a inwestor spełnił wszelkie wymagane przepisami wymogi. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony postępowania organ wyjaśnił, iż brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy takiego planu nie ma. Wówczas właściwy organ administracji zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z ważną w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Wojewody, organ I instancji słusznie oparł się na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 5 października 2001 r. zmienionej decyzją SKO z dnia 28 kwietnia 2003 r. W orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzono, że możliwa jest lokalizacja przedmiotowej rozbudowy w odległości 1,5 m od granicy z działką A. T., co w związku z § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia stanowi, iż warunki dotyczące usytuowania budynku na działce budowlanej pozostają spełnione. Skargę na decyzję wniosła A. T. zarzucając naruszanie ustaleń wymogów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niespełnienie wymogów obowiązującego prawa budowlanego. Skarżąca ponowiła argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga A. T. ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda w zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko Prezydenta Miasta, że o możliwości usytuowania budynku inwestora A. W. w odległości nie mniejszej niż 1,5m od granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżącej z tego względu, iż przesądziła o tym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2003r., nr [[...]], częściowo utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2001r., nr [[...]] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, a częściowo ją uchylająca i w tym zakresie orzekająca merytorycznie. Otóż z w/w decyzji SKO (jej punktu II. 2.) wynika, że " Dopuszcza się zbliżenie zabudowy do granicy działki w odległości nie mniejszej niż 1,5 metra pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w §§ 12 – 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Takiego sformułowania w żadnym razie nie można określić jako bezwzględnego pozwolenia na takie właśnie zbliżenie do granicy, lecz jako wskazówkę, kiedy takie zbliżenie może nastąpić i na podstawie jakich przepisów prawa. W czasie gdy zapadła zaskarżona decyzja (tj. 1 lipca 2004r.) przepisy § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75’ poz. 690) stanowiły, że: 1. budynki sytuuje się w odległości 4 m od granicy działki sąsiedniej w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej działki, zaś w odległości 3 m w przypadku budynku bez otworów (ust.1 pkt 1 i 2), 2. sytuowanie ściany budynku bez otworów w odległości 1,5m od granicy dopuszczone było wówczas gdy: - wynikało to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (ust.3 pkt 1 i 2). 3. jeżeli zaś na sąsiedniej działce: - w odległości od 1,5m do 3m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, - bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zatem w niniejszej sprawie gdy możliwość zbliżenia do granicy nie wynikała z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosowanie mogły mieć § 12 ust. 3 pkt 2 bądź ust. 4 tego przepisu w/w rozporządzenia. W takim zaś wypadku nie jest wystarczające – jak to zrobiły organy obu instancji – powołanie się jedynie na treść tego przepisu. Konieczne było wykazanie, że zbliżenie do granicy jest niezbędne, uzasadnione rozmiarami działki, gdyż brak możliwości usytuowania budynku zgodnie z zasadą wyrażoną w § 12 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, bądź ustalenia, iż zachodzą warunki o jakich mowa we wskazanym wyżej przepisie § 12 ust.4pkt 1 rozporządzenia.. Tylko wówczas możliwe było zbliżenie budynku do 1,5m do granicy. Udzielając pozwolenia na takie zbliżenie organ miał obowiązek–zgodnie z wymogami art.107§3 k.p.a. wskazać dlaczego zaistniały warunki do zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 bądź ust. 4 pkt 1 tego przepisu rozporządzenia. Obowiązku tego organ nie spełnił, a to nie pozwala Sądowi administracyjnemu na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. Sąd zaś nie może zastępować organu, dokonywać zań oceny dowodów oraz merytorycznie rozstrzygać sprawy administracyjnej, gdyż powołany jest do badania legalności zaskarżonych decyzji. Nie ma zatem wątpliwości, że organ dopuścił się obrazy przepisów art. art. 80 i 107§3 k.p.a. oraz § 12 ust. 3 bądź ust. 4 tego przepisu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75’ poz. 690). w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wobec czego zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Ponownie rozpatrując sprawę organy zobowiązane są do zebrania materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie rozstrzygnięcia w zakresie zbliżenia budynku do granicy, a także rozważenia zarzutów strony skarżącej w zakresie zachowania wymogów rozporządzenia dotyczących zacienienia (czego nie wykonano w niniejszym postępowaniu). Mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił decyzje organów obu instancji.