II SA/Gd 549/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia 29 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [..] i [..] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [..]-[..] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działki nr [..] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [..]-[..] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działek nr [..]-[..] w S., demontaż słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [..] w S., budowę dwóch słupowych stacji transformatorowych na terenie działek nr [..] i [..] w S. oraz budowę zewnętrznej instalacji elektrycznej (wlz) na terenie działek nr [..] i [..] w S., gmina W. Dnia 21 lipca 2014 r. K. D. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., domagając się jej uchylenia oraz wstrzymania realizowanych na jego podstawie prac. W uzasadnieniu wskazał, że jako właściciel objętej inwestycją i jej oddziaływaniem działki nr [..] nie został powiadomiony o toczącym się w sprawie postępowaniu, zakończonym wydaniem ww. decyzji, co pozbawiło go m.in. możliwości złożenia od niej odwołania. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją własną z dnia 25 czerwca 2013 r. W toku postępowania K. D., pismem z dnia 28 października 2014 r., wniósł zastrzeżenie odnośnie przewidzianej w projekcie budowlanym lokalizacji stacji transformatorowej na terenie działki nr [..] wskazując, że umiejscowienie stacji powoduje objęcie obszarem jej oddziaływania terenu należącej do niego sąsiedniej działki nr [..]. Decyzją z dnia 26 listopada 2014 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Starosta odmówił uchylenia opisanej wyżej własnej decyzji z dnia 25 czerwca 2013 r. Po rozpoznaniu odwołania K. D. od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia 6 lutego 2015 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uwzględniając skargę K. D. na wzmiankowaną decyzję Wojewody, wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 218/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 26 listopada 2014 r. nr [..]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że przedmiotem postępowania jest ocena legalności wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z powodu uznania, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Sąd uznał pogląd ten za co najmniej przedwczesny. Następnie przywołał art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu oraz art. 3 pkt 20 tej ustawy, zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dalej sąd zauważył, że określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. Sąd wskazał, że K. D. jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i ma interes prawny w żądaniu m.in., aby inwestycja została zrealizowana z zachowaniem przewidzianych przepisami prawa odległości od granicy jego działki, i ma prawo uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym, aby móc sprawdzić, czy uczyniono zadość określonym wymogom przewidzianym w przepisach prawa. Zdaniem sądu przy ocenie czy dany podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Oddzielnym natomiast zagadnieniem jest to, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są uzasadnione z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Jednakże weryfikacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, w którym osoby te mają zapewniony udział. W ocenie sądu przyjęta przez organy obu instancji interpretacja art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane spowodowałaby, że jedynie podmiot, który wykazałby, na podstawie analizy planowanej inwestycji i aktualnej zabudowy jego działki, że planowana inwestycja narusza przepisy szczególne, zostałby uznany za stronę postępowania. Taka ocena powinna zostać natomiast dokonana dopiero w toku postępowania mającego na celu zbadanie wniosku o pozwolenie na budowę, a nie wniosku o wznowienie postępowania. Z tych względów orzekające w sprawie organy administracji, odmawiając skarżącemu przymiotu strony postępowania, naruszyły przepisy prawa materialnego art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, przez jego błędną wykładnię. Skutkiem zaś tego decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Nadto sąd wskazał, że organy obu instancji nie wyjaśniły prawidłowo, czy żądanie wznowienia postępowania zostało przez skarżącego wniesione w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Dokonanie prawidłowych ustaleń dotyczących powyższej kwestii jest niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy Starosta decyzją z dnia 30 marca 2016 r. nr [..] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [..]. Organ I instancji uznał, że K. D. dochował terminu określonego w art. 148 k.p.a. Jednakże wskazując na usytuowanie projektowanej słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [..] w S., gmina W. ( w linii istniejącej linii napowietrznej), względem działki nr [..] w S., gmina W., należącej do Pana K. D. oraz z uwagi, na fakt, że budowa stacji trasformatorowych nie wymaga spełnienia żadnych szczególnych wymagań, Starosta stwierdził, że nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Przedsięwzięcie to nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze [..] w S. Skoro zatem sporna inwestycja nie zmienia istniejącego zagospodarowania działki K. D., a projektowana na działce [..] słupowa stacja transformatorowa nie oddziałuje na działkę nr [..], Starosta nie uznał wnioskodawcy za stronę postępowania. Od powyższej decyzji K. D. wniósł odwołanie do Wojewody. W jego uzasadnieniu wskazał, że decyzja Starosty narusza art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...). Skarżący podniósł, iż lokalizacja stacji transformatorowej jest niezgodna z uchwalonym uchwałą Rady Gminy z dnia 29 czerwca 2011 r. nr IX/88/2001 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który określa istniejące przebiegi linii Sn-15 kV jako zagospodarowanie tymczasowe. Na całym obszarze objętym postanowieniami niniejszego planu obowiązuje natomiast zakaz lokalizacji zagospodarowania tymczasowego. Wykluczona jest także lokalizacja zabudowy bezpośrednio przy granicy działki. Odwołujący się podniósł ponadto, że załącznik graficzny stanowiący integralną część wniosku o pozwolenie na budowę wskazuje w opisie prace budowlane na działkach nr [..] i [..], które nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz przełożenie linii na nowo wybudowane słupy, co powoduje zmianę położenia linii na wskazanych działkach. Dodatkowo elementy stacji transformatorowej wykraczają poza teren inwestycji na działkę nr [..], co powoduje, iż nie została zachowana nawet półmetrowa strefa oddziaływania stacji transformatorowej, o której w swym piśmie z dnia 24 lutego 2016 r. wspominał pełnomocnik Inwestora. Skarżący wskazał, iż lokalizacja stacji transformatorowej narusza podpisany protokół wydzielenia i przeznaczenia działki nr [..] na stację podnoszenia ciśnienia wody, zgodnie z którym zagospodarowanie działki ma być uzgodnione z nim na etapie projektowania. Skarżący podniósł również, że w załączniku graficznym nie zostały określone odległości stacji transformatorowych oraz innych obiektów budowalnych od granic działek sąsiednich oraz obiektów na tych działkach, linia nn-0,4 kV na działce nr [..] znajduje się na wysięgnikach na działce nr [..], a Starosta nie jest uprawniony do wydania zgody na wejście na teren sąsiadujących działek i wykonywanie jakichkolwiek prac budowlanych. Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. Wojewoda wezwał Skarżącego do wskazania, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o wydaniu decyzji Starosty nr [..] z dnia 25 czerwca 2013 r. Dnia 5 lipca 2016 r. do Wojewody wpłynęło pismo Pana K. D., w którym oświadczył on, że o ww. decyzji Starosty dowiedział się w dniu 25 czerwca 2014 r. z kierowanego do niego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego. W załączeniu Skarżący przekazał kopię ww. pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Wojewoda decyzją z dnia 29 lipca 2016 r. w pkt. 1) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 30 marca 2016 r. nr [..]; w pkt. 2) stwierdził wydanie decyzji Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [..] z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu; w pkt 3) odmówił uchylenia decyzji Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [..] z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy strona ta nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Nie jest przy tym wymagane, aby winę w tym zakresie ponosili inni uczestnicy postępowania lub organ administracyjny. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji. Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga zatem stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Wpływ tego braku udziału na wynik sprawy może być dopiero oceniony w postępowaniu wznowieniowym. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z udziałem strony pozwoli wówczas na stwierdzenie, czy dojdzie do zmiany ustaleń stanu faktycznego. W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 cyt. ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 . § 2 k.p.a.). Skarżący wskazał, iż o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. przedsięwzięcia dowiedział się w dniu 25 czerwca 2014 r. z kierowanego do niego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Z treści tego pisma wynika, iż K. D. nie miał świadomości o wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na działkach sąsiadujących z jego nieruchomością. Z uwagi na fakt, iż we wspomnianym piśmie, którego kopię przekazał Wojewodzie, w dacie wydania nie wpisano dnia miesiąca, pracownik prowadzący niniejszą sprawę ustalił podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 20 lipca 2016 r. z pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, że pismo zostało podpisane w dniu 24 czerwca 2014 r. Kopia egzemplarza pisma znajdującego się w posiadaniu PINB, posiadająca odręcznie wpisany dzień miesiąca, została dołączona do akt niniejszej sprawy. Pismo zostało doręczone K. D. nierejestrowaną przesyłką, w związku z czym dokładna data jego doręczenia nie może być ustalona. Niemniej jednak nawet przy założeniu, że otrzymał on pismo w dniu jego podpisania, stwierdzić należy, iż dochował terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do Starostwa Powiatowego w dniu 26 czerwca 2014 r. Wojewoda uznał zatem, iż Starosta zasadnie postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną nr [..] z dnia 25 czerwca 2013 r. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy strona ta nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Nie jest przy tym wymagane, aby winę w tym zakresie ponosili inni uczestnicy postępowania lub organ administracyjny. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji. Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga zatem stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Wpływ tego braku udziału na wynik sprawy może być dopiero oceniony w postępowaniu wznowieniowym. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z udziałem strony pozwoli wówczas na stwierdzenie, czy dojdzie do zmiany ustaleń stanu faktycznego. Następnie Wojewoda przywołał art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tejże ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis ten nie określa pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20, należą min. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisów wykonawczych do ustaw. Takimi przepisami odrębnymi są również przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego oraz przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Gdy istnieją zatem przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że zasadą prowadzenia postępowania w trybie wznowienia jest orzekanie według stanu prawnego i faktycznego z dnia zakończenia wznowionego postępowania. Regułą jest przy tym, że ustalenie co do istnienia podstawy wznowienia odbywa się w oparciu o stan prawny, istniejący w dacie wydawania orzeczeni, objętego wznowionym postępowaniem, natomiast orzekanie co do istoty sprawy - w oparciu o stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania (we wznowionym postępowaniu). Wojewoda wskazał następnie, że zatwierdzony decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r. projekt budowlany przewiduje m.in. budowę napowietrznej linii nn na działce nr [..], budowę linii kablowej SN i nn na terenie działek nr [..] i [..], demontaż linii napowietrznej SN i nn na terenie działki nr [..], demontaż słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [..] oraz budowę słupowej stacji transformatorowej w innej części działki nr [..]. Działki nr [..] i [..] bezpośrednio sąsiadują ze stanowiącą własność Odwołującego się działką nr [..]. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [..], działka nr [..] stanowi grunty orne. W myśl ustaleń obowiązującego w dniu wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren ten przeznaczony był pod zabudowę zagrodową (04.RM) oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (05.RM - teren ten nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [..]). Natomiast w myśl ustaleń obecnie obowiązującego planu miejscowego, teren ten przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową wraz z niezbędnymi do jej funkcjonowania obiektami budowlanymi (15.RM - teren bezpośrednio sąsiadujący z działką inwestycyjną nr [..]), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (24.MN) a także zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową (18.MU). Określając obszar oddziaływania inwestycji w przedmiotowej sprawie pod względem przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Wojewoda stwierdził, że nie należy ona w ogóle do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne strefa oddziaływania obiektu takiego jak ww. stacja transformatorowa wynosi 0,5 m. Jednakże zgodnie ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, stacja transformatorowa [..] usytuowana w całości została na terenie działki nr [..], w odległości ok. 0,5 od wschodniej granicy działki nr [..]. Odnosząc się w końcu do § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Wojewoda uznał, że nieruchomość K. D. znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a jej właścicielowi przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 tejże ustawy. Dalej organ odwoławczy dokonując analizy akt sprawy przywołał treść art. 33 ust. 2 pkt 1-3, art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane stwierdzając, iż na terenie spornej inwestycji obowiązuje miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Nr XVII/157/2008 Rady Gminy z dnia 13 marca 2008 r., zmieniony uchwałą Nr XLVI/496/2010 z dnia 29 września 2010 r., uchwałą nr 1X788/2011 z dnia 29 czerwca 2011 r. oraz uchwałą Nr XL/477/2014 z dnia 23 kwietnia 2014 r. Obecnie do terenu objętego przedmiotowym zamierzeniem odnoszą się jedynie ustalenia planu w brzmieniu nadanym uchwałami z dnia 29 września 2010 r. oraz 23 kwietnia 2014 r. (druga z uchwał obejmuje swymi ustaleniami m.in. teren działek nr [..] i [..]). W myśl § 3 pkt planu z dnia 29 września 2010 r., nowe sieci energetyczne i podłączenia należy wykonywać na warunkach określonych przez zarządcę sieci (lit. c), a nowe sieci w miarę możliwości należy lokalizować w liniach rozgraniczających dróg gminnych i prywatnych (lit. d). W razie potrzeby budowę nowych stacji transformatorowych należy przewidzieć w liniach rozgraniczających dróg publicznych, wewnętrznych lub w miejscach wyznaczonych (lit. f). Ponadto, za zgodą właściciela, dopuszcza się lokalizację infrastruktury poza liniami rozgraniczającymi dróg (lit. g). Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, iż lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z przedmiotowym planem w części, w jakiej się ona do niego odnosi. Natomiast w myśl § 5 pkt 1 planu z dnia 23 kwietnia 2014 r., przez infrastrukturę techniczną rozumie się m.in. sieci i obiekty infrastruktury technicznej elektroenergetyki. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 planu, na całym obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej, a także przebudowę, rozbudowę sieci i urządzeń istniejących w liniach rozgraniczających dróg publicznych i wewnętrznych po uzgodnień i u projektowanego przebiegu z zarządcą drogi/właścicielem gruntu (lit. a), bądź też w innych terenach w wypadku braku możliwości prowadzenia sieci w wyżej podanych miejscach (lit. b). Stosownie zaś do § 14 ust. 5 pkt 1 do obsługi obszaru objętego planem obowiązuje rozbudowa linii energetycznych średniego napięcia 15 kV oraz budowa stacji transformatorowych 15/0,4 kV w zakresie niezbędnym do zaopatrzenia w energię elektryczną. Budowę sieci średniego i niskiego napięcia należy realizować w liniach rozgraniczających ulic, dojazdów i ciągów pieszych, po uzgodnieniu projektowanego przebiegu z odpowiednim zarządcą drogi/właścicielem terenu, bądź też na innych terenach na warunkach wynikających ze szczególnych uzgodnień na etapie projektowania (§ 14 ust. 5 pkt 2 lit a-b). Mając powyższe na uwadze, po analizie projektu budowlanego uznać należy, iż lokalizacja planowanego zamierzenia jest zgodna z postanowieniami ww. aktu prawa miejscowego w części, w jakiej go one dotyczą. Odnosząc się do zarzutu braku zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 29 czerwca 2011 r. Nr [...] w zakresie dotyczącym zakazu lokalizacji zagospodarowania tymczasowego oraz lokalizacji zabudowy bezpośrednio przy granicy Wojewoda stwierdził, iż nie jest on zasadny. W związku z tym, iż orzekanie co do istoty sprawy w postępowaniu wznowieniowym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania, wskazał, iż przywołany przez K. D. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc we fragmencie obejmującym m.in. część terenu niniejszej inwestycji, w tym m.in. działki nr [..], [..]. Obecnie obowiązujący na tym terenie plan, uchwalony uchwałą Nr XL/477/2014 z dnia 23 kwietnia 2014 r., wyklucza lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych jedynie na terenach przeznaczonych pod zabudowę. Organ odwoławczy uznał, iż istniejące napowietrzne linie energetyczne stanowią zagospodarowanie tymczasowe. Przedmiotowa inwestycja nie prowadzi jednak do realizacji nowych linii napowietrznych 15 kV, zatem powyższa uwaga nie ma wpływu na wynik sprawy. Ponadto obecnie obowiązujący plan miejscowy nie zawiera zakazu lokalizacji zabudowy bezpośrednio przy granicy działki. Dodatkowo zauważył też, że z projektu budowlanego nie wynika, aby słupowa stacja transformatorowa [..] została usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką nr [..] - znajduje się w odległości co najmniej 0,5 m od niej. Ustosunkowując się do zarzutu zmiany położenia linii na należących do Skarżącego działkach nr [..] i [..] i nieobjęcia tego zamierzenia pozwoleniem na budowę Wojewoda wskazał, iż powyższe czynności mieszczą się w zakresie demontażu linii napowietrznej i budowy linii kablowej. Z uwagi na usytuowanie projektowanych słupów zmiana położenia linii nad działkami będzie marginalna i pozostanie bez wpływu na sposób ich zagospodarowania. Odnośnie stwierdzenia odwołującego się, że elementy stacji transformatorowej wykraczają poza teren działki nr [..] na działkę nr [..], organ odwoławczy zauważył, iż okoliczność taka nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych aktach sprawy, w szczególności w projekcie budowlanym. Ewentualna realizacja inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem powinna być przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Odpowiadając na zarzut lokalizacji stacji transformatorowej na działce nr [..] w sposób niezgodny z protokołem wydzielenia i aktem notarialnym z uwagi na brak uzgodnienia ze Skarżącym na etapie projektowania Wojewoda stwierdził, iż kwestia ta pozostaje poza obszarem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej i może być wyjaśniona przez zainteresowaną stronę na drodze postępowania cywilnego. Wojewoda zgadzając się K. D., iż w projekcie budowalnym nie określono odległości stacji transformatorowych oraz innych obiektów budowlanych od granic sąsiednich działek i usytuowanych na nich obiektów, co stoi w sprzeczności z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, stwierdził jednocześnie że uchybienie to pozostaje bez wpływu wynik sprawy. Organ stwierdził nadto, że w razie potrzeby zaprojektowane odległości można sprawdzić za pomocą tzw. skalówki. Dokładność tak wykonanego pomiaru jest wystarczająca na potrzeby niniejszej sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż zaprojektowana na działce nr [..] linia elektroenergetyczna nn-0,4 kV znajduje się na wysięgnikach nad działką nr [..] organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z projektu budowlanego wynika bowiem, iż przedmiotowa linia przebiega na terenie działki nr [..], a wykonana ma zostać przewodem AsXSn 4x95. Jest to przewód samonośny, w którym wszystkie cztery żyły prowadzone są razem, w związku z czym projektowana linia jest jednotorowa i nie musi być realizowana na wysięgnikach. W przypadku wykonania linii niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym, sposób jej realizacji powinien stanowić przedmiot badania ze strony organów nadzoru budowlanego. Następnie Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami, dołączono do niego również zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera także wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz oświadczenie projektanta o sporządzeniu przedmiotowego opracowania zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dołączone do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone zostało na przepisowym druku, a prawidłowość jego wypełnienia nie budzi wątpliwości tutejszego organu. Wobec powyższego, mając na uwadze treść przytoczonego już wyżej art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w ocenie Wojewody, organ wydający decyzję ostateczną zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, w razie złożenia przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy jednoczesnym spełnieniu ustawowych wymagań w zakresie kompletności projektu, jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz opracowania go przez uprawnione osoby (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję K. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego podniósł, że oświadczenie złożone przez J. M., które stanowiło podstawę decyzji Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [..] było fałszywe, pomijało bowiem działkę [..], [..]. Nadto wskazał, że złożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest wadliwa pod względem zachowania wymogów określonych w art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo kartograficzne i geodezyjne oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 kwietnia 2012 r. Projekt budowlany nie zawiera czytelnego przebiegu sieci elektrycznej, legendy, wskazania odległości usytuowania na działce [..] projektowanej stacji transformatorowej. J. M. nie legitymuje się uprawnieniami budowlanymi do projektowania sieci elektrycznej, zatwierdza ponownie ten sam uchylony dokument. Zdaniem skarżącego Starosta złamał zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydania decyzji: §17 pkt 1 a, b, d, §18 pkt 1 § 22 pkt 1,2,5. Skarżący wskazał też, że lokalizacja stacji transformatorowej na działce [..] graniczącą z działką [..] narusza i rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 §13 ust.3 ograniczając możliwość zabudowy działki [..]. Zdaniem skarżącego Wojewoda w dniu wydania decyzji pomija §14pkt 5.3. oraz § 15 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna zarówno z prawem procesowym, jak i z materialnym. Wydana została w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego w wyniku zastosowania właściwych przepisów procesowych i materialnych. Kontroli legalności w niniejszym postępowaniu poddano decyzję podjętą po wznowieniu postepowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 25 czerwca 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, którą odmówiono uchylenia tej decyzji ostatecznej z uwagi na okoliczność, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Okolicznością istotną w sprawie jest także i to, że zaskarżona decyzja poprzedzona została prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 218/15. Zatem stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 2562/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 8, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań - Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, Ossolineum 1986, s. 319). W pierwszej kolejności należy więc ocenić, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 218/15 wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy w pierwszej kolejności dokonać dokładnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w przedmiocie zachowania przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a w przypadku stwierdzenia, że termin ten został zachowany, w sposób wyczerpujący zbadać, czy działka skarżącego pozostaje w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie zaskarżona decyzja uwzględnia zalecenia przedstawione w przywołanym wyżej prawomocnym orzeczeniu. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono bowiem, że z oświadczenia skarżącego wynika, iż o wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedział się w dniu 25 czerwca 2014 r. z kierowanego do niego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Treść tego pisma wskazuje, iż skarżący nie miał świadomości o wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na działkach sąsiadujących z jego nieruchomością. Ustalono także, że pismo zostało podpisane w dniu 24 czerwca 2014 r. Zostało ono doręczone skarżącemu nierejestrowaną przesyłką, w związku z czym dokładna data jego doręczenia nie może być ustalona. Niemniej jednak nawet przy założeniu, że Skarżący otrzymał pismo w dniu jego podpisania, stwierdzić należy, iż dochował on terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do Starostwa Powiatowego w dniu 26 czerwca 2014 r. Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszym składzie akceptuje. Jeżeli natomiast chodzi o obszar oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącego organ odwoławczy zasadnie uznał, że mając na uwadze wymogi określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uznać należy, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji a tym samym jej właścicielowi przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Tym samym Wojewoda prawidłowo stwierdził, że decyzja ostateczna w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wydana została w sposób wadliwy, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jedną z okoliczności wskazanych w art. 146 k.p.a. jest ta, iż nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania określone w art. 35 ust. 1 tej ustawy dotyczą: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast stosownie do art. 32 ust. 5 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Wojewoda zweryfikował spełnienie wymagań określonych w przywołanych wyżej przepisach uznając, że w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem z uwagi na okoliczność, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ odwoławczy zasadnie w ocenie Sądu, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wskazując też na okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że lokalizacji planowanej inwestycji nie przewidziano w granicach działek [..] i [..] w S., a zatem oświadczenie o prawie dysponowania tymi nieruchomościami nie było wymagane dla wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie uznaje zasadności zarzutów podniesionych w skardze, iż planowana inwestycja narusza § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Należy mieć bowiem na uwadze, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę planowana inwestycja nie przesłaniała okien budynku mieszkalnego w sposób określony w powyższym przepisie. Niezasadne są również zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia pozwoleniem na budowę przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XL/477/2014 Rady Gminy z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu S. w gminie W. (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 26 maja 2014 r., poz. 1983) na całym obszarze objętym planem dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej, a także przebudowę, rozbudowę sieci i urządzeń istniejących, według następujących zasad: a) w liniach rozgraniczających dróg publicznych i wewnętrznych po uzgodnieniu projektowanego przebiegu z zarządcą drogi / właścicielem gruntu; b) w innych terenach w wypadku braku możliwości prowadzenia sieci w miejscach podanych w lit. a). Stosownie do § 15 ust. 1 wzmiankowanej uchwały do czasu zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów zgodnie z przeznaczeniem i zasadami zagospodarowania określonymi w niniejszym planie można je użytkować w sposób dotychczasowy, jednak bez prawa utrwalania tego przeznaczenia, jeśli jest niezgodne z ustaleniami planu. Pozostawienie zatem części napowietrznej linii 15 kV stanowi dozwolone cytowanym wyżej przepisem dotychczasowe użytkowanie terenu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę jako bezzasadną.