II SA/Gd 556/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga W. P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 27 października 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. odprowadzanie wód opadowych z terenu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G. oraz budowę wylotów odprowadzających wody opadowe i zbiorników chłonno-odparowujących. Do wniosku załączono uzgodnienie z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa, Terenowy Oddział z dnia 6 listopada 2015 r., który jest właścicielem działki nr [..] obręb G., a stanowiącej [..]. Z dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego wynika, że inwestycja polegająca na budowie kanalizacji deszczowej wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [..] w miejscowości G. ma być realizowana w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031). Z operatu wynika, że planowane zamierzenie zakłada wykonanie odcinka kanalizacji deszczowej oraz zbiorników chłonno-odparowujących. Znaczna część wód ma być odprowadzana projektowaną kanalizacją deszczową do [..] na działce nr [..] a część do projektowanych zbiorników chłonno-odparowujących, przy czym wody opadowe przed wprowadzeniem do odbiorników zostaną oczyszczone za pomocą urządzeń technicznych (separator ropopochodnych). Starosta, pismem z dnia 16 listopada 2015 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i o możliwości wnoszenia uwag co do zebranych dowodów, przedstawienia nieznanych organowi materiałów bądź dowodów oraz zajęcia stanowiska w sprawie. W dniu 26 listopada 2015 r., do Starostwa wpłynęły pisma B. i A. M. – właścicieli działki nr [..] oraz W. P. – właściciela działki nr [..], którzy nie wyrażali zgody na rozwiązania projektowe przedstawione przez Zarząd Dróg Wojewódzkich, wnosząc o: przedstawienie wariantu alternatywnego; przedłożenie szczegółowych założeń projektowych skutkujących o konieczności zaprojektowania zbiorników chłonno - odparowujących; udzielenie informacji, czy na działkach nr: [..]-[..] zaprojektowano zbiorniki chłonno - odparowujące, a jeśli nie to dlaczego; poszanowanie zasad wynikających z art. 10 k.p.a.; zorganizowanie spotkania w sprawie rozwiązań projektowych z projektantem i Zarządem Dróg Wojewódzkich. W reakcji na powyższe, w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r., Zarząd Dróg Wojewódzkich poinformował, że: przedstawione w operacie rozwiązanie polegające na budowie zbiorników chłonno - odparowujących jest rozwiązaniem optymalnym zarówno po względem technicznym jak i kosztów realizacji; działki nr [..] i [..] nie mają bezpośredniego dojazdu z drogi wojewódzkiej z uwagi na skarpę nasypu o wysokości od 70 cm do 100 cm; realizacja budowy zbiorników nie zablokuje możliwości wykonania zjazdów na działki, gdyż nie zostały zaprojektowane na całej długości działek; za budową zbiorników chłonno -odparowujących przemawiają czynniki ekonomiczne, gdyż ze względu na specyficzne ukształtowanie niwelety jezdni ze spadkiem, położenie kanalizacji wymagałoby znacznego pogłębienia i wydłużenia, a w konsekwencji zastosowania droższej technologii i materiałów; na działkach nr [..]-[..], nie zaprojektowano zbiorników chłonno-odparowujących, ponieważ wody opadowe będą kierowane do [..]. W dniu 30 listopada 2015 r. do Starostwa wpłynęło kolejne pismo W. P., który wniósł o: udzielenie informacji w jaki sposób wnioskodawca odniósł się do propozycji zmiany projektowanego systemu odprowadzania wód opadowych; skorygowanie projektu oraz ewentualne odprowadzania wód deszczowych na działkę nr [..], będącą własnością Skarbu Państwa, w zarządzie A.; zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wszelkich uwag przez Zarząd Dróg Wojewódzkich. Starosta, decyzją z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 9 ust 1 pkt 14 lit. c, art. 37 ust. 2, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 131, art. 132, art. 138 ust. 1, art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 469): W punkcie 1: udzielił Zarządowi Dróg Wojewódzkich pozwolenia wodnoprawnego na: a) szczególne korzystanie z wód polegające na odprowadzaniu podczyszczonych wód opadowych z terenu drogi wojewódzkiej nr [..] w miejscowości G. (działki nr: [..]-[..] obręb geodezyjny G.) poprzez: wylot W6 o średnicy 500 mm do [..] w km 3+280; wylot W1 do zbiornika chłonno–odparowującego; wylot W2 do zbiornika chłonno-odparowujące; wylot W3 do zbiornika chłonno-odparowującej; wylot W4 do zbiornika chłonno-odparowującej; wylot W5 do zbiornika chłonno-odparowującej, oznaczając konkretne ilości godzinowe, dobowe i roczne; b) budowę urządzeń wodnych tj. wylotu W6 o średnicy 500 mm odprowadzającego ścieki do [..] zlokalizowanego na terenie działki ewidencyjnej nr [..] obręb G.; wylotu W1 o średnicy 200 mm, zlokalizowanego na terenie działki nr [..] obręb G.; wylotu W2 o średnicy 200 mm, zlokalizowanego na terenie działki nr [..] obręb G.; wylotu W3 o średnicy 200 mm, zlokalizowanego na terenie działki nr [..] obręb G.; wylotu W4 o średnicy 200 mm, zlokalizowanego na terenie działki nr [..] obręb G.; wylotu W5 o średnicy 200 mm, zlokalizowanego na terenie działki nr [..] obręb G.; zbiornika chłonno-odparowującego nr 1 zlokalizowanego na terenie działki nr [..] i [..], obręb G.; zbiornika chłonno-odparowującego nr 2 zlokalizowanego na terenie działki nr [..]-[..] obręb G.; zbiornika chłonno-odparowującego nr 3 zlokalizowanego na terenie działki nr [..] i [..], obręb G.; zbiornika chłonno-odparowującego nr 4 zlokalizowanego na terenie działki nr [..] i [..], obręb G.; zbiornika chłonno-odparowującego nr 5 zlokalizowanego na terenie działki nr [..] i [..], obręb G. W punkcie 2 decyzji, określił parametry stężeń zanieczyszczeń ścieków odprowadzanych do ziemi a w punkcie 3 decyzji określił czego nie mogą zawierać ścieki odprowadzane do wód i do ziemi, oczyszczone w stopniu wymaganym przepisami ustawy. W punkcie 4 decyzji, określił termin ważności udzielonego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych na okres 10 lat, tj. do dnia 18 grudnia 2025 r. W punkcie 5 decyzji, ustalił miejsce do badań jakości ścieków na wylotach od 1 do 5 odprowadzających ścieki opadowe i roztopowe do zbiorników chłonno - odparowujących oraz studni [..] znajdującej się za separatorem substancji ropopochodnych na terenie działki [..] obręb [..] G. W punkcie 6 decyzji, zobowiązał stronę do: wypełniania zobowiązań wymienionych w uzgodnieniu Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa, Terenowy Oddział z dnia 6 listopada 2015 r.; prawidłowej eksploatacji urządzeń oczyszczających (wpusty uliczne, separator) zgodnie z zaleceniami zawartymi w instrukcji obsługi i konserwacji oraz przeprowadzania co najmniej dwa razy do roku przeglądów eksploatacyjnych, a czynności z tym związane należy odnotować w zeszycie eksploatacji; usuwania powstałych osadów za pośrednictwem firmy posiadającej stosowne zezwolenia dotyczące postępowania z odpadami niebezpiecznymi, zgodnie z przepisami ustawy o odpadach; prawidłowej eksploatacji sieci kanalizacji deszczowej, utrzymania w należytym stanie technicznym i prowadzenia bieżącej konserwacji rurociągów; nie wprowadzania innych ścieków i zanieczyszczeń do kanalizacji deszczowej, ponoszenia całkowitej odpowiedzialności prawnej i materialnej w przypadku niewłaściwej eksploatacji urządzeń lub zaniedbań w ich utrzymaniu. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że decyzję tę wydał po przeanalizowaniu wpływu planowanych do wykonania robót oraz zamierzonego korzystania z wód na zasoby wodne. Ponadto wskazał, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż projektowany sposób korzystania z wody nie narusza ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury. Wyjaśnił także, że do wydania pozwolenia wodnoprawnego nie jest wymagana zgoda właścicieli gruntów, na których urządzenia maja być wykonane, gdyż z treści art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne wynika, że pozwolenie wodnoprawne nie stwarza praw do własności nieruchomości ani urządzeń wodnych. Z kolei kwestia zarzutów o prawidłowości i celowości projektowych rozwiązań, pozostaje poza jego oceną, gdyż pozwolenie wodnoprawne poprzedza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i to organ właściwy do wydania tej decyzji jest właściwy do oceny celowości i prawidłowości inwestycji. Stwierdził także brak podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie na wniosek W. P., wyjaśniając przy tym, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony postępowania oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Od decyzji Starosty odwołanie wniósł W. P., domagając się jej uchylenia i podnosząc, że organ wydający decyzję nie odniósł się do złożonego przez niego wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Zarząd Dróg Wojewódzkich złożonych przez niego uwag, podczas którego mógłby zostać uzgodniony inny, lepszy wariant odprowadzania ewentualnych wód opadowych. Wskazał, że przedmiotowe postępowanie miało charakter stricte teoretyczny, gdyż wszystkie złożone przez niego propozycje nie były rozpatrywane merytorycznie przez wnioskodawcę a pismo z dnia 30 listopada 2015 r. w kilku lakonicznych zdaniach opisuje subiektywną ocenę stanu istniejącego; wskazany przez Starostę termin 3 dni na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów był terminem bardzo krótkim, nie dającym stronie szansy na realne wypowiedzenie się w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo, w piśmie z dnia 21 lutego 2016 r., skarżący zarzucił, że w decyzji Starosty nie zweryfikowano art. 125 ustawy Prawo wodne, ponieważ nie sprawdzono, czy decyzja nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Jak wyjaśnił, w dniu 2 lutego 2016 r., uzyskał decyzje o warunkach zabudowy wydane przez Wójta Gminy nr [..] dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz nr [..] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit c, art. 37 pkt 2, art. 31 ust. 5 i art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.), Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2015 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Dyrektor stwierdził, że złożony wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, jak i załączony do niego operat wodnoprawny, odpowiadają wymogom prawa, a w sprawie nie wystąpiły okoliczności uprawniające do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego wymienione w art. 125 ustawy Prawo wodne. Dyrektor wyjaśnił przy tym, że zarzuty opierające się na naruszeniu prawa własności nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego nie narusza prawa własności przysługującego skarżącemu. Z art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne wynika bowiem, że podmiot ubiegający się o pozwolenie wodnoprawne przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie nie ma obowiązku legitymowania się tytułem do tej nieruchomości (lub urządzenia wodnego), gdyż pozwolenie wodnoprawne uprawnia tylko do szczególnego korzystania z wody i nie daje dalej idących uprawnień do nieruchomości. Dyrektor ocenił także, jako niezasadne, podnoszone przez odwołującego się zarzuty mające na celu podważenie zasadności inwestycji drogowej wyjaśniając, że problem ten pozostaje poza kontrolą rozstrzygających sprawę organów właściwych do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Dyrektor stwierdził ponadto, że Starosta nie miał możliwości weryfikacji treści decyzji o warunkach zabudowy, którą uzyskał odwołujący się, gdyż wydana została ona w dniu 2 lutego 2016 r. a decyzja Starosty wydana została w dniu 18 grudnia 2015 r. Co więcej, w ocenie Dyrektora, przepisy prawa w ogóle nie przyznają organowi I instancji takiej kompetencji, gdyż z art. 11d ust 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że jeżeli realizacji inwestycji drogowej wymaga wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie ma obowiązku dołączania do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ani decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana. Z art. 63 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zaś, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Dyrektor stwierdził jednocześnie brak przepisu na podstawie, którego Starosta mógłby na wniosek skarżącego zawiesić prowadzone postępowanie i ocenił jako prawidłowo wskazanie przez Starostę stanowiska o odmowie zawieszenia postępowania w treści decyzji, wyjaśniając, że ponieważ postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu, to odmowa zawieszenia zawarta w decyzji zamiast w postanowieniu nie zmniejszyła w żaden sposób uprawnień skarżącego w zakresie uprawnień odwoławczych. Dyrektor zauważył także, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek i przepisy prawa nie przyznają organowi właściwemu do wydania pozwolenia wodnoprawnego kompetencji w zakresie wpływania na wnioskodawcę, aby zmodyfikował swoją koncepcję, tym bardziej, że jak wskazał, wnioskujący w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. poinformował, iż wybrane rozwiązanie było wariantem optymalnym zarówno pod względem technicznym, jak i kosztów realizacji. W kwestii trzydniowego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów Dyrektor stwierdził, że ustalenie tego terminu nie miało wpływu na treść orzeczenia, tym bardziej, że art. 11d ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych obligował Starostę do wydania pozwolenia wodnoprawnego w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagał się uchylenia zarówno decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty, zarzucając, że wydane zostały one z: - naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji zapisów ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031 ze zm.) skoro w uzasadnieniu powołuje się na treść art. 11d ust 4 tej ustawy wskazując, że starosta wydaje pozwolenie wodnoprawne w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jego wydanie oraz, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. -Prawo wodne; - rażącym naruszeniem art. 125 pkt 2 ustawy Prawo wodne – poprzez niezbadanie czy wydane pozwolenie wodnoprawne narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy; - rażącym naruszeniem art. 126 pkt 1 ustawy Prawo wodne – poprzez całkowite zignorowanie/ominięcie zapisów ustawy dotyczących decyzji o warunkach zabudowy tj. art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 2 ustawy Prawo wodne. W ocenie skarżącego naruszenia te uniemożliwiły zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i uniemożliwiły ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera wystarczającą podstawę prawną zaś szczegółowe wyjaśnienie okoliczności prawnych mających wpływ na treść orzeczenia zostało przedstawione w uzasadnieniu. Zarówno decyzja organu I instancji jak i decyzja organu II instancji bezpośrednio wskazują na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 11 sierpnia 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 18 grudnia 2015 r. – są zgodne z prawem. Inwestycja polegająca na budowie kanalizacji deszczowej wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości G., realizowana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w zakresie odprowadzenia wód opadowych z terenu tej drogi wojewódzkiej oraz w zakresie budowy wylotów odprowadzających wody opadowe i zbiorników chłonno–odparowujących, wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód (punkt 1) i na wykonanie urządzeń wodnych (punkt 3). Zgodnie zaś z art. 37 pkt 2 tej ustawy szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności: wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Art. 9 ust. 1 pkt 14 lit c ustawy wyjaśnia z kolei, że ilekroć w ustawie jest mowa o ściekach rozumie się przez to wprowadzanie do wód lub do ziemi wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, bez transportowych oraz dróg i parkingów. Natomiast, art. 19 ust. 1 pkt 19 ustawy wyjaśnia, że ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich a w szczególności: zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych (litera b) a także wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych (litera f). Kontrolowane w niniejszej sprawie pozwolenie wodnoprawne, zgodnie z art. 131 ust. 1 ustawy Prawo wodne, wydane zostało na wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich i zauważyć w tym miejscu należy, że to wnioskodawca w swoim wniosku określa przedmiot sprawy a organ administracji ograniczony jest zawartym we wniosku żądaniem i nie może go modyfikować (zob. B. Rakoczy, Prawo wodne. Komentarz, Warszawa 2013 r., str. 605). Do złożonego wniosku, stosownie do treści art. 131 ust. 2 ustawy Prawo wodne, załączony został operat wodnoprawny, który zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy i dlatego też mógł stanowić podstawę techniczną udzielonego pozwolenia. Wnioskodawca nie miał zaś w niniejszej sprawie obowiązku przedstawiania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Przedmiotowa inwestycja drogowa realizowana jest bowiem na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, której w art. 11d ust. 4 stanowi, że jeżeli realizacja inwestycji drogowej wymaga pozwolenia wodnoprawnego, odpowiednio marszałek województwa albo starosta wydają to pozwolenie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. W sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, siedziby i adresy właścicieli tych nieruchomości określa się według katastru nieruchomości. W ocenie Sądu słusznie orzekające w sprawie organy uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 126 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Przepis ten stanowi, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli, projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 3, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Art. 125 stanowi zaś, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 1a) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 1b) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 1c) ustaleń krajowego programu ochrony wód morskich; 1d) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Jak już wyżej wskazno, w art. 11d ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, który nakazuje do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołączyć decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy. Dlatego też, przy realizacji inwestycji drogowej wnioskodawca nie ma obowiązku dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o warunkach zabudowy, jak również nie ma obowiązku odnosić się do informacji o obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższe zagadnienia są ujęte w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta musi być wydana dla każdej inwestycji drogowej (zob. J. Janusz, Lex/el QA 175811). Z uwagi na powyższe Starosta zobligowany był do udzielenia w niniejszej sprawie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez stronę, która ubiega się o wydanie takiego pozwolenia, warunków przewidzianych w art. 131 prawa wodnego, dopuszczalna jest bowiem wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 ustawy (zob. B. Rakoczy, Prawo wodne. Komentarz, Warszawa 2013 r., str. 593). Wydane przez Starostę pozwolenie zawiera przy tym wszystkie wymagane w art. 128 ustawy Prawo wodne elementy, jak również informację o treści art. 123 ust. 2 Prawo wodne. Pozwolenie to wydane zostało ponadto na okres 10 lat, co odpowiada dyspozycji art. 127 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Decyzja Starosty i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zawiera ponadto wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. w tym wyjaśnienie podstawy prawnej w postaci art. 11d ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych włącznie z przytoczeniem jego treści. Wydając kontrolowane decyzje, nie naruszono przysługującego skarżącemu prawa własności do działki nr [..]. Art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne stanowi bowiem, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 272/11 (LEX nr 950539) wyjaśniono na tym tle, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego uprawnia jedynie do korzystania z wód w sposób i na warunkach określonych w pozwoleniu. Kwestia ta nie stanowi zatem przedmiotu oceny w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, jako że pozwolenie wodnoprawne nie dotyczy prawa własności. Podobnie, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2882/02 (Lex Polonica nr 3968512), wskazano, że pozwolenie wodnoprawne nie stwarza praw do własności nieruchomości ani urządzeń wodnych. Oznacza to, że można starać się o pozwolenie wodnoprawne przed uzyskaniem prawa do nieruchomości lub urządzeń wodnych koniecznych dla korzystania z wody, a podmiot ubiegający się o pozwolenie wodnoprawne przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie nie ma obowiązku legitymowania się tytułem do tej nieruchomości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 767/12, dostępny na stronie internetowej https://orzecznia.nsa.gov.pl). Tym bardziej zatem nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy poodnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące uzyskania przez niego decyzji o warunkach zabudowy nr [..] i nr [..] z dnia 2 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy również nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1). Zauważyć jednocześnie należy, że dla oceny legalności wydanego pozwolenia wodnoprawnego bez wpływu pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty mające na celu podważenie zasadności inwestycji drogowej. Problem ten pozostaje bowiem poza kontrolą sądu administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, jak i rozstrzygających sprawę organów właściwych dla wydania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż pozwolenie wodnoprawne wydane w niniejszej sprawie poprzedza inwestycję drogową realizowaną na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o czym mowa w art. 11 ust. 4), a organ właściwy dla jego wydania nie jest uprawniony do oceny celowości takiej inwestycji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 767/12, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.