II SA/Gd 568/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody z dnia 12 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania oddala skargę. Prezydent Miasta, decyzją z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu "C. O. R. T. i Z. M." i udzielił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pozwolenia na budowę I etapu zamierzenia budowlanego: budynków mieszkalnych AB, CD, i P wraz z infrastrukturą techniczną dla całej inwestycji: układem drogowym, siecią wodociągową z hydrantami, siecią kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej z przepompownią siecią kanalizacji deszczowej z przepompownią kanalizacją techniczną wraz z przyłączami do budynków AB, CD, i P oraz siecią oświetleniową na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. J. w G. Pismem z dnia 24 września 2009 r. E. M. – właścicielka działki nr [...] położonej w G. przy ul. J. [...] - zwróciła się do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa - art. 28 kpa, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 10 kpa i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda, decyzją z dnia 12 stycznia 2010 r. Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 maja 2010 r. Nr [...], uchylił tę decyzję i przekazał sprawę Wojewodzie do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż E. M. dostatecznie wykazała, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z dnia 9 maja 2009 r., co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania po wyjaśnieniu treści żądania wnioskującej. Pismem z dnia 28 września 2010 r. E. M. sprecyzowała, iż jej wniosek z dnia 24 września 2009 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Wojewoda postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 148 § 1 kpa, przekazał wniosek E. M. do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta, który postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 9 maja 2008 r. Jednocześnie, postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Nr [...], Prezydent zawiesił wznowione postępowanie, z uwagi na toczące się przed Wojewodą postępowanie z wniosku G. J. i S. J. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...]. Wojewoda decyzją z dnia 22 listopada 2010 r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r., w związku z czym postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta podjął z urzędu zawieszone wznowione postępowanie administracyjne. Pełnomocnik E. M. w piśmie z dnia 4 lutego 2011 r., podniósł, iż wnioskodawczyni nie miała żadnych możliwości jako osoba bezpośrednio sąsiadująca z realizowaną inwestycją, wpływania na jej realizację i wobec tego zmuszona była znosić uciążliwe skutki jej prowadzenia. Według skarżącej decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 10 kpa oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późniejszymi zm.) i z tych przyczyn powinna ulec uchyleniu, a dalsza jej realizacja powinna zostać wstrzymana. Zdaniem strony wykonanie przedmiotowej inwestycji spowodowało naruszenie prawa własności wnioskodawczyni w zakresie określonym w art. 140 KC, gdyż doszło do uszkodzenia jej budynku a na terenie nieruchomości pojawiły się ogromne ilości krecich kopców. W decyzji o pozwoleniu na budowę brak jest szczegółowej analizy dotyczącej zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących w sąsiedztwie, która wymagana jest zgodnie z art. 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prezydent Miasta decyzją z dnia 2 marca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...]. Prezydent wyjaśnił, iż wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uznał E. M. za stronę postępowania. Prezydent wskazał również, iż zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza między innymi: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska (...), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...). Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, jeśli dokumentacja projektowa spełnia warunki wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust 1 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prezydent wskazał, iż w przedmiotowej sprawie inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie po dokonaniu szczegółowej analizy zacieniania projektowanych budynków stwierdzono, że w godzinach od 16 do 17 następuje częściowe zacienienie działki nr 62, to jednak zacienienie to w żaden sposób nie narusza przepisu § 60 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.690 z późniejszymi zmianami). Potwierdza to decyzja Wojewody z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. nr [...], w której uzasadnieniu napisano, iż "organ I instancji dokonał wymaganych w/w przepisem Prawa budowlanego, sprawdzeń i przy spełnieniu wymagań określonych w art. 32 ust. 4 wydał decyzję pozwolenia na budowę". Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 206 ust. 1 powołanego rozporządzenia, tylko w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego (...). Natomiast w niniejszej sprawie żaden z projektowanych elementów zagospodarowania działki nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie budynku na działce nr [...], a tym samym nie zachodziła potrzeba sporządzania ekspertyzy technicznej stanu istniejącego budynku. Odnosząc się do obaw dotyczących sposobu prowadzenia robót budowlanych organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane inwestor jest obowiązany zapewnić: objęcie kierownictwa budowy (...) oraz nadzór nad robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Ponadto 21a ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązuje kierownika budowy do sporządzenia, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Za ewentualne szkody powstałe w wyniku prowadzenia prac odpowiada inwestor i dlatego, w ocenie organu, firma "A" Sp. z o.o. wystąpiła do E. M. oraz do wszystkich pozostałych sąsiadów o możliwość monitorowania wpływu prowadzonych robót na sąsiednie nieruchomości. Większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem uciążliwości dla mieszkańców (np. hałas), jednak jest to sytuacja przejściowa i nie może prowadzić do zaprzestania inwestowania. Sprzeciw co do planowanej inwestycji sam w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Administracja publiczna jest w swoich działaniach związana prawem. Wydając decyzję administracyjną organy tej administracji muszą oprzeć ją na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno im przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 marca 2011 r. wniosła E. M., domagając się jej uchylenia i orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie odwołującej się decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 9 maja 2008 r., która wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 ust. 4 kpa, winna skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 2 pkt 2 kpa - tj. uchyleniem decyzji z dnia 9 maja 2008 r. i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. Odwołująca się podkreśliła, iż z uwagi na fakt, że organ I instancji odmawiając uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. nie odniósł się do istoty i przesłanek warunkujących podjęcie określonego rozstrzygnięcia w trybie wznowienia postępowania, uzasadniając swoja odmowę w sposób całkowicie lakoniczny i pozbawiony prawnego uzasadnienia, zasadnym było wniesienie niniejszego odwołania. Zdaniem odwołującej się organ nie odniósł się w żaden sposób do stwierdzonego faktu pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, a zatem nie ustosunkował się do rażącego naruszenia procedury administracyjnej. Ponadto, organ I instancji w sowim uzasadnieniu całkowicie pominął kwestię wydania pozwolenia na budowę z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, którym uprawnienie do udziału w tym postępowaniu przysługiwało. Wojewoda, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, decyzją z dnia 12 maja 2011 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 marca 2011 r. oraz stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. wydana została z naruszeniem art. 10 kpa, lecz nie uchyla się jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając wydaną decyzję Wojewoda wyjaśnił, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 kpa). W wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania organ administracji wydaje decyzję w trybie art. 151 § 1 kpa, to jest odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli brak jest podstaw do jej uchylenia lub uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 2 kpa). Nie uchyla się jednak decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo, stosownie do treści art. 149 § 1 kpa, wznowił w przedmiotowej sprawie postępowanie. Organ wojewódzki już w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę uznał, że E. M. winna zostać uznana za stronę tego postępowania, gdyż jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Ponadto, podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie 30 dni od daty, kiedy wnioskodawczyni dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdyż uruchomienie procedury nastąpiło już w piśmie wnioskodawczyni z dnia 29 czerwca 2009 r. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ stwierdził, iż Prezydent Miasta zastosował wadliwą podstawę prawną - art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Według Wojewody, w przeprowadzonym postępowaniu jako podstawę prawną organ winien zastosować art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, ponieważ w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu kwalifikuje do wznowienia postępowania, jednakże nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej. Stosownie do treści art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Natomiast, zgodnie z przepisami art. 151 § 2 kpa, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 10 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji przeanalizował i ustosunkował się do zarzutów wnioskującej złożonych w trakcie postępowania oraz umożliwił pominiętej stronie zapoznanie się z całym materiałem dowodowym w postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda ustalił, iż nieruchomość wnioskującej E. M. graniczy z działkami objętymi inwestycją i znajduje się w obszarze jej oddziaływania tylko w zakresie zacieniania nieruchomości. Załączona zaś do projektu budowlanego szczegółowa analiza zacieniania wskazuje, że częściowe zacienianie działki E. M. o numerze geodezyjnym [...] występuje w godzinach od 16 do 17, co nie narusza przepisu § 60 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Wojewoda wskazał również, iż przeprowadzona została kontrola przedmiotowego pozwolenia na budowę w postępowaniu z wniosku małżonków J. o stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...] i decyzją z dnia 22 listopada 2010 r. Nr [...] odmówiono stwierdzenia jej nieważności, gdyż nie dopatrzono się rażącego naruszenia prawa. W ocenie Wojewody zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu dzielnicy J. w G. oraz wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z 2002r. ze zm.). Planowana inwestycja budowy niskich budynków mieszkalnych nie będzie oddziaływała negatywnie na sąsiednie nieruchomości, szczególnie w zakresie zapewnienie naturalnego oświetlenia obiektów znajdujących się w sąsiedztwie. Z tych przyczyn zarzut odwołującej się, że zostało naruszone jej prawo własności jest niezasadny. Zaprojektowana niska zabudowa mieszkaniowa z parkingami podziemnymi nie wprowadza żadnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania jej nieruchomości. W szczególności dotyczy to ograniczeń mogących wynikać z norm określających wymogi w zakresie zacieniania i przesłaniania pomieszczeń zawartych w przepisach § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do uwag dotyczących prowadzenia robót budowlanych Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 42 ust 1 ustawy Prawo budowlane, inwestor jest zobowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy oraz nadzór nad robotami przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a art. 21a ust. 1 tej ustawy budowlane zobowiązuje kierownika budowy do sporządzenia, przed rozpoczęciem budowy, planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uwzględniając specyfikę obiektu budowlanego i warunki prowadzenia robót budowlanych. Organ architektoniczno - budowlany nie jest właściwym organem do ustalenia, czy roboty budowlane realizowane są zgodnie z obowiązującymi przepisami, albowiem właściwym organem w sprawach realizacji robót budowlanych jest organ nadzoru budowlanego stosownie do właściwości wynikającej z art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto, w ocenie Wojewody, zarzut dotyczący uciążliwości, typu hałas i ograniczenia ruchu, wywołanej projektowaną inwestycją jest zarzutem subiektywnym nie mającym odzwierciedlenia w przepisach prawa, bowiem planowana inwestycja znajduje się w terenie zabudowy miejskiej miasta G., gdzie na terenach budowlanych zachodzą procesy inwestycyjne, które często znacznie podwyższają wartości nieruchomości sąsiednich. Należy też zauważyć, że każda realizacja zadania inwestycyjnego wprowadza pewne uciążliwości, jest to jednak działanie krótkotrwałe nie mające znacznego wpływu na środowisko, które po zakończeniu budowy przestaje istnieć. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wskazując, iż postępowanie w niniejszej sprawie nie wymaga przeprowadzenia dodatkowych dowodów i ustaleń, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący, organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja z dnia 9 maja 2008 r. została wydana z naruszeniem art. 10 kpa – lecz nie uchyla się jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na decyzję Wojewody z dnia 12 maja 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła E. M., domagając się jej uchylenia w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: 1) art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, poprzez ich błędną wykładnię, gdyż w niniejszej sprawie nie powinny one mieć w ogóle zastosowania; 2) art. 10 kpa poprzez uznanie, iż mimo, że został naruszony, nie stanowi podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 146 § 1 pkt 4 kpa poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż stan faktyczny sprawy nie podlega subsumcji do tych norm prawnych. W ocenie pełnomocnik skarżącej organ orzekający w sprawie zobowiązany był do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa tj. do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. ze względu na stwierdzenie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W skardze podaje się, że E. M. – właścicielka działki nr [...] przy ul. J. [...] w G., na której usytuowany jest jednorodzinny budynek mieszkalny, z nieuzasadnionych i dotychczas niewyjaśnionych przez organy państwa polskiego podstaw, nie została uznana za stronę postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu "C. O. R. T. i Z. M.". W ocenie pełnomocnika oba organy uzasadniając wydane w sprawie decyzje odniosły się wybiórczo do ogromu kwestii podnoszonych przez wnioskodawczynię, jako uzasadniających jej interes prawny do udziału w toku postępowania. Organ II instancji nie przeprowadził właściwej analizy skutków naruszenia przepisów i zasad postępowania, stwierdzając wyłącznie, iż rzeczowa decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Organ II instancji, podobnie jak i organ I instancji, pomimo stwierdzenia wielu nieprawidłowości, jak chociażby częściowe zacienie działki skarżącej, czy możliwość wystąpienia szkód na jej nieruchomości w wyniku prac budowlanych prowadzonych na sąsiedniej działce, uznał, iż wszystko to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, pozostawiając wydaną w takich warunkach decyzję w obrocie prawnym W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 2 sierpnia 2011 r. uczestnik postępowania "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. poparła stanowisko prezentowane przez Wojewodę. W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż skarżąca w wyniku realizowanego przedsięwzięcia poniosła szkodę, o znacznej wartości, stwierdzoną przez uprawnionych rzeczoznawców. Szkoda odnosi się do budynku i zieleni znajdującej się na działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody, wydana na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu "C. O. R. T. i Z. M." i udzielającej "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pozwolenia na budowę I etapu zamierzenia budowlanego: budynków mieszkalnych AB, CD, i P wraz z infrastrukturą techniczną dla całej inwestycji: układem drogowym, siecią wodociągową z hydrantami, siecią kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej z przepompownią siecią kanalizacji deszczowej z przepompownią kanalizacją techniczną wraz z przyłączami do budynków AB, CD, i P oraz siecią oświetleniową na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...] przy ul. J. w G. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s. 230). Wznowienie postępowania, podobnie jak inny nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych, jakim jest stwierdzenie nieważności ostatecznego aktu administracyjnego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności orzeczeń administracyjnych wynikającej z art. 16 kpa i może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy orzeczenie dotknięte jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 kpa (w stanie prawnym z daty podjęcia zaskarżonej decyzji). Wznowienie postępowania może nastąpić zarówno z urzędu jak i na wniosek strony. Jednakże w odniesieniu do przesłanki wznowienia określonej w szczególności w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na żądanie strony (art. 147 kpa). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 kpa). Wniesienie przez stronę podania o wznowienie postępowania uruchamia postępowanie wstępne, którego celem jest ustalenie, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Jeżeli w trakcie postępowania wstępnego organ stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności wznowienia to wszczyna - w formie postanowienia - postępowanie w sprawie wznowienia (art. 149 § 1 kpa). Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 1987 r., sygn. akt I SA 1326/86, ONSA 1987, Nr 2, poz. 80). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1158/10 (dostępny w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że "nie budzi wątpliwości konstatacja, iż postanowienie o wznowieniu postępowania jest wyłącznie aktem wszczynającym postępowanie, co do przyczyn wznowienia postępowania (ustalenia, czy rzeczywiście występują) i co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem tego postanowienia jest niedpuszczalna". Tak więc po wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie rozpoznawcze, którego przedmiotem jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 kpa oraz, w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, wydanie 11., Warszawa 2011 r., s. 577). W konsekwencji wznowione postępowanie kończy się wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 151 § 1 i 2 kpa, to jest decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, decyzji uchylającej decyzję dotychczasową, bądź decyzji stwierdzającej wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa i wskazującej przyczyny, dla których organ nie uchylił tej decyzji. Te zaś przyczyny wymienia przepis art. 146 § 1 kpa, zgodnie z którym uchylenie decyzji nie może nastąpić z przyczyn przedawnienia, zaś według art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 kpa, zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się dotychczasowej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 kpa należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym (zob. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005). Zastosowanie przesłanki wynikającej z art. 146 § 2 kpa może zatem nastąpić tylko w sytuacji, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Tak więc dopuszczalność tego rozstrzygnięcia wynika z badania, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Organ zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż skarżąca ostatecznie po wyjaśnieniu swego stanowiska zażądała wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ I instancji, działając zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 kpa, postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r., wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, wskazując, iż przesłanką uzasadniająca wznowienie postępowania jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Pozostaje poza sporem, że E. M. bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, będąc jego stroną , a wniosek o wznowienie postępowania złożony został w ustawowym terminie. W następstwie wznowienia postępowania, decyzją z dnia 2 marca 2011 r. organ I instancji odmówił uchylania ostatecznej decyzji z dnia 9 maja 2008 r., pomimo, iż w uzasadnieniu stwierdził, że wnioskująca jako strona nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast Wojewoda, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją uchylił decyzję z dnia 2 marca 2011 r. oraz stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. została wydana z naruszeniem art. 10 kpa, lecz nie uchyla się jej, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu dopiero zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji, gdyż rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ nie odpowiada regulacji zawartej w art. 151 kpa. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił również, iż skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w toczącym się postępowaniu, a tym samym, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem Sądu Wojewoda również prawidłowo przeprowadził kontrolę decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r., zasadnie stwierdzając po zbadaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż zaistnienie przedmiotowej przesłanki wznowieniowej, a więc pozbawienie strony postępowania administracyjnego udziału w tym postępowaniu, przez co doszło do naruszenia art. 10 kpa, nie miało wpływu na legalność wydanej decyzji. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. stanowił przepis art. 28 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 tej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Niewątpliwie w świetle przytoczonych przepisów należy przyjąć, iż w sytuacji, gdy z przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, to dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Trafnie zatem w niniejszej sprawie organ wywiódł, iż stanowiąca własność skarżącej działka nr [...] przy ul. J. [...] w G. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2008 r. Działka ta, granicząca z terenem inwestycji, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie wynikającym z przeprowadzonej analizy zacienienia. Niemniej, jak wykazał organ na podstawie przeprowadzonej w sprawie szczegółowej analizy zacienienia (vide: analiza w aktach administracyjnych), częściowe zacienienie działki nr [...] występuje w godzinach od 16 do 17, co nie narusza przepisu § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo (ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2). Tak więc opisane wyżej ograniczenie dla nieruchomości skarżącej pozostaje w zgodzie z prawem i nie stanowi o wadliwości badanej decyzji z dnia 9 maja 2008 r. Ponadto, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). W ocenie Sądu, po dokonaniu przedmiotowego badania organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż zatwierdzony w przedmiotowej sprawie projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę spełnia wymagania określone art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przedstawiony projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu "C. O. R. T. i Z. M." jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu dzielnicy J. - rejon ulic J. i B. w mieście G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 28 września 2000 r. Zgodnie zobowiązującym planem teren objęty inwestycją znajduje się w strefie mieszanej usługowo - mieszkaniowej, gdzie zgodnie z zapisami zawartymi w karcie terenu nr [...] wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,7, dopuszczalna wysokość zabudowy do 13 m, procent pokrycia działki zabudową do 30%, powierzchnia biologicznie czynna min. 30%, wymagane dachy spadziste o kącie nachylenia 30 – 45 stopni lub mansardowe, wymagane pokrycie dachówką ceramiczną. Projekt zagospodarowania terenu wykonany dla przedmiotowej inwestycji przewiduje zaś, iż powierzchnia wszystkich działek wynosi 38.400 m2, z czego powierzchnia zabudowy wynosi 11.454 m2, co stanowi 29,8% powierzchni całkowitej, intensywność zabudowy według projektu wynosi 0,69, tereny zielone według projektu stanowią 31,3%. W projekcie budowlanym przewidziano tzw. niskie budynki mieszkalne o dwóch kondygnacjach plus poddasze użytkowe, gdzie wysokość budynków nie przekracza 13 m. Projekt przewiduje dachy spadziste i mansardowe o nachyleniu połaci dachowych 30 stopni, kryte dachówką ceramiczną zakładkową. Podzielić zatem należy stanowisko organu, iż zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trafne jest także stanowisko organu, iż wydane pozwolenie na budowę nie narusza wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja przewidująca budowę niskich budynków mieszkalnych nie będzie oddziaływała negatywnie na sąsiednie nieruchomości, szczególnie w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia obiektów znajdujących się w sąsiedztwie. Trafnie także organ przyjął, iż w kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia § 206 wskazanego rozporządzenia. W przepisie tym przyjęto, że w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego (§ 204 ust. 5) budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego. Niewątpliwie w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja polegająca na bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącej z którymkolwiek z obiektów inwestycji, zatem ekspertyza, o której mowa w § 206 rozporządzenia nie była obligatoryjna na etapie projektowania i zatwierdzania projektu budowlanego. Ponadto należy zauważyć, że przepis ten, mieszczący się w Dziale V rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odnoszącym się do bezpieczeństwa konstrukcji, znajduje zastosowanie zarówno w fazie projektowania jak i wykonywania budynków (vide: § 203 rozporządzenia). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1230/07 (Baza orzeczeń LEX nr 510759), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, "(...) warunki techniczne dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji powinny być uwzględnione zarówno na etapie projektowania oraz postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jak i na etapie wykonywania robót budowlanych, ponieważ w fazie projektowania nie jest możliwe rozstrzygnięcie wszystkich kwestii technicznych, a zwłaszcza tych, które mogą się ujawnić w toku wykonywania robót budowlanych". Sąd zauważa przy tym, iż w zatwierdzonym projekcie budowlanym (Część A Projekt zagospodarowania działki, str. 35-37) analizuje się wpływ inwestycji na otoczenie, w tym także na sąsiednią zabudowę mieszkalną. Przyjęte rozwiązania projektowe z uwagi na odległości od własnych granic, ograniczoną wysokość i rozproszoną w formie zabudowę a także zastosowane rozwiązania budowlano – techniczne nie miały wywierać ujemnego wpływu na tereny sąsiednie. Tym samym wykonanie ekspertyzy stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynku istniejącego, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, w konkretnych okolicznościach może stać się konieczne dopiero w fazie budowy. Kwestia ta może być przedmiotem ewentualnej oceny przez inne organy, niż rozstrzygające niniejszą sprawę (nadzór budowlany, w związku z wykonywaniem robót budowlanych). Tak więc zarzut powyższy nie ma rozstrzygającego znaczenia prawnego i nie wpływa na prawidłową ocenę odwoławczego organu architektoniczno – budowlanego co do braku konieczności przedmiotowej ekspertyzy w zatwierdzonym przedmiotowym projekcie budowlanym. Zasadnie przyjęto również, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wymagane dokumenty, opinie, uzgodnienia oraz zaświadczenia, wykazał się również posiadanym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedstawił ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Prawidłowa jest ocena, iż przedstawiony projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania przestrzennego jest kompletny. Ponadto, jak zasadnie zauważył organ, projekt został wykonany, a także sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż uchybienie, polegające na niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co stanowiło o naruszeniu przepisu postępowania (art. 10 kpa), nie miało wpływu na prawidłowość wydanej w sprawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a mimo wystąpienia tej wady postępowania, decyzja dotychczasowa wydana została zgodnie z prawem. Tym samym organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję wynikająca z art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa. Wymaga podkreślenia, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił przyczyny, dla których uznał, że brak udziału strony w postępowaniu zwykłym nie miał wpływu na materialną prawidłowość podjętego w tamtym postępowaniu rozstrzygnięcia. Trzeba również zauważyć, że we wznowionym postępowaniu umożliwiono skarżącej, działającej poprzez swego profesjonalnego pełnomocnika, zapoznanie się ze zgromadzonym w dotychczasowym postępowaniu materiałem dowodowym, zgłoszenie wniosków i zastrzeżeń, które następnie stały się przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewodę w sposób, który Sąd aprobuje. Ponadto wyjaśnia się stronie skarżącej, że stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa otwiera stronie uprawnienie do dochodzenia od organu administracji publicznej roszczeń odszkodowawczych, w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 417 § 1 Kc). Natomiast argumentacja skarżącej odnosząca się do szkód powstałych w wyniku realizacji inwestycji zatwierdzonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nie może podlegać badaniu przez organy architektoniczno – budowlane w postępowaniu wznowieniowym w sprawie pozwolenia na budowę, nie podlega także badaniu przez sąd administracyjny kontrolujący legalność wydanej w tym postępowaniu decyzji. Zarzuty w tym zakresie pozostają również w sferze uprawnień o charakterze cywilnoprawnym. Z powyższych względów zdaniem Sądu chybione są zarzuty skargi odnoszące się do niezastosowania przez organ przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa; naruszenie zaś art. 10 kpa nie miało miejsca we wznowionym postępowaniu, natomiast jego naruszenie w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 9 maja 2008 r. stało się podstawą dla stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa, stosownie do dyspozycji art. 151 § 2 kpa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.