II SA/Gd 569/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 4 lipca 2013 r. D. G. wniosła skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 21 listopada 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty planistycznej w związku ze sprzedażą udziałów w nieruchomości stanowiącej dotychczasową własność skarżącej. Opłata ta została wymierzona w kwocie 2064,10 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie wskazała jaką szkodę poniesienie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedstawiła ani wysokości osiąganych dochodów, ani wysokości ponoszonych niezbędnych wydatków, co umożliwiłoby weryfikację twierdzenia o powstaniu, w razie wykonania zaskarżonej decyzji, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza uiszczenie na rzecz organu pierwszej instancji ustalonej kwoty. Nie sposób przyjąć by uiszczenie przez skarżącą przedmiotowej opłaty mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki, skoro należność ta, w sytuacji wydania korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. To z kolei będzie prowadzić do przywrócenia stanu poprzedniego. Należy podkreślić, że uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma charakter pieniężny, a zatem skutki wykonania takiego zobowiązania są odwracalne. Mając zatem na uwadze, że skarżąca nie wykazała, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.