II SA/Gd 591/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. i R. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2006r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę K. B. Rada Miasta podjęła w dniu 27 stycznia 2006r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części pasa przykolejowego w mieście S. Skarżący K. B. i R. B. w dniu 11 września 2012r. wnieśli skargę na powyższą uchwałę dotyczącą planu miejscowego wnosząc o wykreślenie z treści § 3 pkt 10 precyzującego definicję reklamy, ograniczenia czasowego ich stosowania "na okres do 3 lat" . W uzasadnieniu skargi skarżący powołali się na wezwanie z dnia 4 września 2009r., w którym wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wywołanego ww. uchwałą. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi podnosząc w szczególności, że skarżący K. B. wezwał Radę Miasta o usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą wezwaniem z dnia 21 marca 2012r. Rada Miasta nie zajęła stanowiska w sprawie tego wezwania. Tym samym termin na wniesienie skargi wynosił 60 dni licząc od dnia bezskutecznego wezwania. Skarżący w tym terminie nie wnieśli skargi. Natomiast w dniu 4 września 2012r. skarżący ponownie wnieśli o usuniecie naruszenia prawa wywołanego ww. uchwałą. Powołując się na powyższe i naruszenie terminu na wniesienie skargi Rada wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną dla złożenia skargi na uchwałę Rady Miasta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3 art. 101). Zgodnie z art. 52 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) w przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 4, skargę wnosi się do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, powołane w uzasadnieniu skargi z dnia 4 września 2009r. jest drugim wezwaniem, jakie zostało skierowane przez K. B. do Rady Miasta w związku z uchwaleniem wyżej opisanego planu miejscowego. Pierwsze wezwanie K. B., tożsame z wezwaniem z dnia 4 września 2012r. wpłynęło do Rady Miasta w dniu 23 marca 2012r. Na wezwanie to Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi. Zatem stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga winna być wniesiona w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to jest najpóźniej w dniu 13 czerwca 2012r. Przedmiotowa skarga została wniesiona do Sądu dopiero w dniu 10 września 2012r.,a więc po upływie terminu do jej wniesienia, co skutkuje jej odrzuceniem w stosunku do K. B. Podkreślić należy, że wezwanie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, następne wezwania pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu cyt. art. 101ust. 1. Powyższe wynika z uznania, że wezwanie to jest surogatem środka odwoławczego i nie ma podstaw aby traktować je inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt II OPS 2/07). Tak więc skarga K. B. wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzucił skargę Krzysztofa Bomby.