II SA/Gd 595/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 3 stycznia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty planistycznej w związku ze zbyciem udziału we współwłasności nieruchomości gruntowej położonej w W., której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o jego uchylenie. Złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, jednak sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winna wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zasadność wstrzymania decyzji uzależniona od uprawdopodobnienia istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca tymczasem, w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, poprzestała jedynie na samym sformułowaniu tegoż wniosku bez jakiegokolwiek odwołania się do okoliczności, które uzasadniałyby jego wniesienie oraz bez powołania faktów wskazujących na istnienie ustawowych przesłanek, umożliwiających sądowi zastosowanie ochrony tymczasowej, jakiej domaga się skarżąca. Rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Wymieniony przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Możliwość udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej jest uzależniona od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie. Na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca, a na niej ciąży ten obowiązek, nie uprawdopodobniła, na czym - na tym etapie postępowania – polegać miałaby ewentualna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki, w związku ze wszczęciem i prowadzeniem niniejszego postępowania związanego z ustaleniem opłaty planistycznej. Należy mieć na uwadze, że "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" jest pojęciem wymagającym każdorazowo oceny odniesionej do statusu materialnego wnioskodawcy, a wobec braku informacji w tym przedmiocie ocena taka nie jest możliwa. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, w ocenie Sądu, w przypadku przedmiotowej sprawy, nie miałyby miejsca, bowiem realizacja decyzji ustalającej wysokość opłaty planistycznej nie ma charakteru nieodwracalnego. Zauważyć bowiem należy, że trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu powołanego przepisu, należy rozumieć jako skutki prawne, a nie faktyczne. Konkludując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia, w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć też należy, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądów administracyjnych nie można przyjąć, aby w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku tych przesłanek obowiązkiem sądu było poszukiwanie tych okoliczności z urzędu (zob. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.