II SA/Gd 595/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. M. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 10 czerwca 2014 r., nr [...], orzekającą o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie przepisów art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przeprowadzonych robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej w budynku położonym na działce [...] przy ul. G. w G. Jak wynika z akt, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2014 r. wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). W związku z pismem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 marca 2014 r. organ pierwszej instancji ustalił na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego (pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. G. w G. z dnia 10 stycznia 2008 r. i z dnia 11 października 2010 r.) oraz przeprowadzonych w dniu 30 maja 2012 r. oględzin, że instalacja klimatyzacji w przedmiotowym budynku została wykonana bez pozwolenia na budowę. Powiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie przeprowadzonych robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej w budynku przy ul. G. na działce nr [...]. Organ prowadził postępowanie w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, w kierunku ustalenia, czy przeprowadzone roboty budowlane polegające na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. wezwano inwestorów do dostarczenia w oznaczonym terminie oceny technicznej przeprowadzonych robót budowlanych. Inwestorzy złożyli "Ocenę techniczną wykonania robót budowlanych instalacji chłodzenia (klimatyzacji) w budynku przy ul. G. w G.", sporządzoną przez mgr inż. P. D., posiadającego uprawnienia budowlane [...] oraz Protokół nr [...] z pomiarów okresowych instalacji elektrycznej NN w przedmiotowym budynku, wykonany przez osoby uprawnione. Organ powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. W. M. zgłosił zastrzeżenia do oceny, jego pismo przesłano inwestorom A. i A. A., którzy złożyli do organu pismo z wyjaśnieniami opracowanymi przez autora oceny technicznej P. D. Organ uznał zastrzeżenia uczestnika postępowania za niemiarodajne, zawierające wyłącznie wątpliwości i domniemania. Niniejsze postępowanie dotyczy samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej, nie zaś podłączenia samego urządzenia, jakim jest klimatyzator, pozostającego poza reglamentacją ustawy Prawo budowlane. Organ przywołał treść oceny technicznej, w której w szczególności autor po wykonaniu pomiarów poziomu hałasu wskazał, że wartości emitowanego hałasu pomierzone na granicy działki mieszczą się w dopuszczalnych granicach zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Wskazał też, że wykonane roboty budowlane polegające na montażu urządzeń i instalacji chłodzenia (klimatyzacji) wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Urządzenia nie generują nadmiernych ilości zanieczyszczeń w postaci emisji ciepła i hałasu. Organ pierwszej instancji na podstawie opisanego materiału dowodowego uznał, że nie znajduje podstaw do wydania nakazu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. M. (właściciel nieruchomości sąsiedniej ul. G. nr [...]), domagając się jej uchylenia oraz wydania decyzji nakazującej likwidację klimatyzatorów zewnętrznych, które są źródłem emisji ponadnormatywnego hałasu i ciepła. Rozpatrujący odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 lipca 2014 r. na wstępie opisał przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Następnie przywołał treść art. 28 ustawy Prawo budowlane oraz wyjątki określone w art. 29-31 tej ustawy i odnosząc to do okoliczności niniejszej sprawy uznał organ odwoławczy, że jeżeli w obiekcie budowlanym, w którym ma być zainstalowany klimatyzator nie ma odpowiedniej instalacji klimatyzacyjnej, wówczas wykonanie takiej instalacji będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast wykonanie robót budowlanych polegających na montażu samego urządzenia klimatyzatora do istniejącej w obiekcie budowlanym instalacji klimatyzacyjnej nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Według ustaleń organu, przedmiotowa instalacja klimatyzacyjna wykonana została bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ przywołał treść art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane uznając, że w niniejszym przypadku miałby zastosowanie przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przy czym przedmiotowym postępowaniem objęte zostały tylko roboty budowlane polegające na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej wewnątrz budynku nr [...] (bez montażu klimatyzatorów na zewnątrz budynku). Organ odwoławczy powołał się na ocenę techniczną z dnia 14 maja 2014 r. i Protokół nr [...] z pomiarów okresowych instalacji elektrycznej NN wykazujące, że roboty budowlane polegające na montażu urządzeń i instalacji chłodzenia wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przytoczył wnioski oceny technicznej, w których autor stwierdza, że urządzenia nie generują nadmiernych ilości zanieczyszczeń w postaci emisji ciepła i hałasu, wartości emitowanego hałasu pomierzone na granicy działki mieszczą się w dopuszczalnych granicach w porze dziennej i nocnej, a wykonane roboty nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz nie powodują pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. WINB ocenił, że udzielano skarżącemu szczegółowych wyjaśnień, nadto odniesiono się do składanych przez w toku postępowania zastrzeżeń, co miało miejsce w piśmie z dnia 27 maja 2014 r. Wskazał, że jak wynika z treści tego pisma pomiary prowadzono w porze dziennej na granicy działki, dla najbardziej niekorzystnych warunków urządzeń, do pomiarów użyto sprzęt pierwszej klasy, ustalona wartość ciśnienia akustycznego oznaczona została na poziomie wartości dopuszczalnych nawet dla pory nocnej. W związku z powyższym organ drugiej instancji ocenił, że instalację klimatyzacyjną w budynku nr [...] wykonaną bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zrealizowano zgodnie ze sztuką budowlaną i nie powoduje ona niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Organ podkreślił powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że celem postępowania naprawczego jest w pierwszej kolejności podjąć czynności zmierzające do zachowania wykonanych robót budowlanych, wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakaz rozbiórki wydaje się tylko w przypadku, gdy wykonanych samowolnie robót nie da się doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutu odwołania ponownie podkreślił organ, że montaż samego klimatyzatora do istniejącej w obiekcie instalacji klimatyzacyjnej nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję ostateczną W. M. domaga się jej uchylenia jako naruszającej prawo, przekazania sprawy do organu nadzoru budowlanego do ponownego rozpatrzenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuca w skardze naruszenie art. 5 § 1 pkt 1 lit. "e" ustawy Prawo budowlane oraz § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., nr 75, poz. 690, ze zm.). W uzasadnieniu twierdzi, że przedmiotem sprawy jest samowola budowlana polegająca na wykonaniu bez pozwolenia na budowę instalacji klimatyzacyjnej w budynku jednorodzinnym przy ul. G. w G., z instalacją dwóch jednostek zewnętrznych tej instalacji na zewnątrz na ścianie północnej w odległości ok. 4 m od granicy sąsiedniej działki. Według skarżącego taka lokalizacja powoduje ponadnormatywną emisję hałasu w kierunku sąsiedniej działki z zabudową budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, którego jest właścicielem. Skarżący przedstawia przebieg postępowania ze swoim udziałem, z interwencją Rzecznika Praw Obywatelskich, której skutkiem było zobowiązanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Wskazuje się w skardze na wadę przeprowadzonego postępowania polegającą na braku przeprowadzenia pomiarów emisji hałasu przez podmiot uprawniony oraz brak uwzględnienia charakterystyki klimatyzatorów zewnętrznych w kartach katalogowych. Wskazuje skarżący, że według kart katalogowych poziom emitowanego hałasu w porze nocnej wynosi 50 i 51 dB, co przekracza dopuszczalna normę. Zarzuca organom jednostronność poprzez nieuwzględnienie jego zastrzeżeń do dowodów zleconych przez inwestora, brak wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę oraz brak uznania samowoli budowlanej jakim jest wykonanie instalacji klimatyzacyjnej, Według skarżącego miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 145 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na treść wydanego rozstrzygnięcia. Kontrolując legalność aktów wymienionych w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny stosuje przepis art. 134 § 1, według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych kryteriów sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem, a skarga nie podlega uwzględnieniu. Kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w trybie przepisów art. 50 ust. 1 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Jak prawidłowo ustaliły organy nadzoru budowlanego opierając się na dowodach z zatwierdzonego projektu budowlanego oraz oględzin obiektu, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. G. [...] w G. wykonano roboty budowlane polegające na wykonaniu instalacji klimatyzacyjnej, na które inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę. Oznacza to, jak słusznie wskazują oba organy nadzoru budowlanego, że mamy do czynienia w niniejszej sprawie z samowolą budowlaną w zakresie wykonania instalacji klimatyzacyjnej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...], czyli wykonania przedmiotowych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Następnie, zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Przedmiotowa samowola budowlana dotyczy robót budowlanych (instalacji klimatyzacyjnej) wykonanych w budynku mieszkalnym wybudowanym na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji zasadnie i prawidłowo zastosował organ nadzoru budowlanego tryb przewidziany w przepisie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotem ustaleń i oceny organów było zastosowanie postępowania naprawczego opartego na przesłance określonej w art. 50 ust. 1 pkt 1 (wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę). Zważywszy na zakres sporu w kontrolowanej sprawie administracyjnej, w której właściciel nieruchomości sąsiedniej zarzuca ponadnormatywną emisję hałasu i ciepła przez urządzenie klimatyzacyjne, przede wszystkim istotne było ustalenie, czy skutkiem wykonanych robót budowlanych powstają emisje powodujące pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Tym samym, jak prawidłowo przyjął organ, zastosowanie ma przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który uprawnia organ nadzoru budowlanego do nałożenia na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Jednocześnie, na podstawie art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Wymaga podkreślenia, że ideą postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania w tym przedmiocie organ nadzoru budowlanego winien ustalić, czy przeprowadzone roboty budowlane są zgodne z przepisami prawa oraz w razie potrzeby jakie czynności należy przedsięwziąć, aby zaistniały stan doprowadzić do zgodności z prawem. Postępowanie naprawcze nie ma charakteru represyjnego, nie jest prowadzone w celu ukarania inwestora, który naruszył normy prawa budowlanego. Z tego względu nawet niewątpliwe stwierdzenie, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej nie musi skutkować nałożeniem obowiązków, jeżeli w wyniku tej samowoli nie zaistniały okoliczności określane jako stan niezgodny z prawem. Celem tego postępowania jest bowiem zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danego obiektu oraz ochrona osób trzecich (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 204/12, LEX nr 1138482). Z drugiej strony natomiast, skutkiem postępowania naprawczego może być ingerencja w prawa podmiotowe stron, co wymaga od organów administracji w każdej sytuacji wykazania wyraźnej podstawy działania. Z tego względu postępowanie w sprawie doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem wymaga dokonania pełnej oceny stanu wykonanych robót budowlanych oraz ich następstw. Wymagania ciążące na organie nadzoru budowlanego dotyczą w szczególności postępowania dowodowego, tym bardziej, gdy prezentowana przez strony ocena robót budowlanych i ich skutków jest diametralnie różna. Wymagania te są niezależne od faktu, czy organ uzna że istnieje konieczność nałożenia obowiązku, czy też dojdzie do przeciwnego wniosku, gdyż w obu przypadkach rozważa się okoliczności mające istotne znaczenie dla prawnie chronionych i słusznych interesów stron, w szczególności zagwarantowane przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Stosownie bowiem do treści tego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe obejmuje podjęcie przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). W pojęciu "ustalenie stanu faktycznego" mieści się nie tylko ustalenie faktów, ale ich wszechstronne oświetlenie, tj. wyciągnięcie wniosków o faktach (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory i formularze, wyd. IV, Warszawa 1970, s. 153; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 381). Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Uznanie okoliczności sprawy za udowodnioną musi odbywać się na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Wykonanie tego obowiązku powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, w której, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uznanie danej okoliczności za udowodnioną winno odbywać się na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przedstawione rozważania na tle okoliczności niniejszej sprawy prowadzą do wniosku, że organy nadzoru budowlanego nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, procedując w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej. Istotnym dowodem pozyskanym w wyniku postanowienia z dnia 11 kwietnia 2014 r., wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, były "Ocena techniczna wykonania robót budowlanych instalacji chłodzenia (klimatyzacji) w budynku przy ul. G. [...] w G." sporządzona przez posiadającego uprawnienia budowlane mgr inż. P. D. oraz Protokół nr [...] z pomiarów okresowych instalacji elektrycznej NN, również wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Jak prawidłowo ustaliły rozstrzygające sprawę organy, z oceny technicznej wynika przede wszystkim, że wykonane roboty budowlane polegające na montażu urządzeń i instalacji chłodzenia (klimatyzacji) wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pomiary poziomu hałasu na granicy działki (str. 5 opinii) wykazały wartości dopuszczalne dla pory dziennej i nocnej. Do oceny dołączony został protokół pomiaru hałasu, w którym określono przyrząd pomiarowy (miernik hałasu), sposób wykonania pomiarów i wyniki pomiarów. Przedmiotem pomiarów był pomiar równoważnego poziomu dźwięków LAeq jednostek zewnętrznych. Jak wynika z tego protokołu, przedmiotem badań było działanie pojedynczego urządzenia zewnętrznego oraz obu urządzeń działających jednocześnie. Wynik pomiarów, przy opisie warunków, z których wynika, że budynek mieszkalny znajduje się przy ulicy, narażony na wahania poziomu hałasu tła zewnętrznego przekraczające 55 dB(A) oraz znajduje się na trasie podchodzenia do lądowania statków powietrznych, wykazał wartości nieprzekraczające wartości dopuszczalne (zob. tabela wyniku pomiarów) określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Do oceny technicznej, poza dokumentem określającym uprawnienia autora P. D. (budowlane, [...], w szczegółowo opisanej specjalności instalacyjnej) dołączono też świadectwo wzorcowania miernika poziomu dźwięku oraz karty katalogowe urządzeń klimatyzacyjnych zewnętrznych MU4M25 i MU5M30. Jak wynika z akt administracyjnych, zawiadomieniem z dnia 20 maja 2014 r. skarżący został powiadomiony o złożeniu oceny technicznej, z materiałem dowodowym zapoznał się w dniu 26 maja 2014 r. (zawiadomienie i notatka w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów co do oceny technicznej wypowiedzieli się inwestorzy, posługując się argumentami autora oceny P. D. Materiał dowodowy zatem znany był skarżącemu w toku postępowania administracyjnego, wobec czego jego zastrzeżenia i argumenty trafnie ocenione zostały przez organ odwoławczy jako niezasadne, chociaż organ niepotrzebnie koncentrował się głównie na montażu klimatyzatora wskazując, że pozostaje poza reglamentacją prawa budowlanego. Uwaga ta jest zbędna, skoro przedmiotem postępowania jest samowola budowlana polegająca na instalacji klimatyzacyjnej w budynku mieszkalnym, podłączonej do urządzeń zewnętrznych, których działanie właśnie emituje hałas, według skarżącego ponadnormatywny. Jak wynika z treści pism składanych przez W. M. w toku postępowania administracyjnego kwestionuje on uprawnienia autora oceny technicznej do badania natężenia hałasu, a wadliwość wykonania pomiarów opiera na nieoznaczonym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. Do wszystkich zastrzeżeń odniesiono się szczegółowo w piśmie z dnia 4 czerwca 2014 r. opracowanym przez P. D. (w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji), przywołanym w decyzjach organów obu instancji. W szczególności akcentowana przez skarżącego w odwołaniu wielkość emisji hałasu na 50 dB i 51 dB oparta na danych wynikających z kart katalogowych urządzeń zewnętrznych, jak wynika z treści przywołanego pisma, a wcześniej oceny technicznej nie została osiągnięta, mimo tego że pomiary dokonywane były dla całkowicie uruchomionych urządzeń na maksymalnej wydajności. Wyniki pomiarów ujęto w tabeli, zawierającej wielkości maksymalne dopuszczalnego poziomu dźwięku oraz wielkości osiągnięte dla poszczególnych urządzeń oraz dla obu urządzeń. W żadnym punkcie pomiarowym nieprzekroczono poziomu 45 dB(A). Jednocześnie autor oceny technicznej zwraca uwagę, że urządzenia chłodnicze w porze nocnej nie są w stanie pracować z maksymalną wydajnością z uwagi na znaczne ograniczenie zysków ciepła. Jak podkreśla tez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji opierając się na treści oceny technicznej, pomiary prowadzone były w porze dziennej na granicy działki i wskazywały na wartości ciśnienia akustycznego poniżej wartości dopuszczalnych nawet w porze nocnej, a do pomiarów użyto sprzętu pierwszej klasy. W kontekście przywołanych dowodów oraz wyjaśnień należy uznać trafność oceny dokonanej przez organ odwoławczy co do przekonywającej wartości dowodowej zebranego materiału. Z dowodów zaś tych wynika, jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy, że urządzenia klimatyzacyjne nie generują nadmiernych ilości zanieczyszczeń w postaci emisji ciepła i hałasu. Treść skargi stanowi generalnie polemikę z prawidłowymi ustaleniami, niepopartą żadnym przeciwdowodem, który mógłby ustalenia te podważyć. Niemniej należy wyjaśnić skarżącemu, że błędnie wywodzi swoje stanowisko odnośnie braku uprawnień autora oceny technicznej do dokonywania pomiarów oraz sposobu ich wykonywania z szeroko pojętych przepisów ochrony środowiska. Przede wszystkim w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest postępowanie naprawcze prowadzone na podstawie ustawy Prawo budowlane nie znajduje wprost zastosowania ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), ani też wydane na jej podstawie (art. 120a ust. 2 ustawy) przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 25 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących rejestru zawierającego informacje o stanie akustycznym środowiska (Dz. U. nr 82, poz. 500). Niniejsze postępowanie nie jest postępowaniem w sprawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, nie dotyczy podmiotu prowadzącego instalację w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska ani też podmiotu korzystającego ze środowiska w takim zakresie, w jakim korzystanie to wymaga pozwolenia. Trzeba zwrócić uwagę na treść art. 2 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, która wyłącza jej zastosowanie w zakresie hałasu powstającego w związku z powszechnym korzystaniem ze środowiska. Definicję powszechnego korzystania ze środowiska zawiera art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalając, że powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego (podkreślenie sądu), w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu. Generalnie prawo to przysługuje zatem podmiotom będącym osobom fizycznym, które korzystają ze środowiska dla potrzeb osobistych, prowadzenia gospodarstwa domowego bądź wypoczynku. Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do jej przedmiotu związanego z instalacją klimatyzacyjną w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Z kolei kompetencje organów nadzoru budowlanego określają przepisy art. 80 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Organy te nie są organami ochrony środowiska, nie posiadają kompetencji wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska (właściwość organów określa tytuł VII, dział I tej ustawy) i nie wydają decyzji administracyjnych na jej podstawie. W odniesieniu zatem do wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 2a w związku z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, kompetencja organu nadzoru budowlanego w zakresie wynikającym z przepisów ustawy Prawo budowlane pozwala na ocenę badania zachowania norm odnośnie poziomu hałasu emitowanego przez urządzenie klimatyzacyjne, zainstalowane dla potrzeb osobistych, czy też własnego gospodarstwa domowego. Wprawdzie dopuszczalny poziom hałasu w środowisku określa przywołane już rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., wydane na podstawie delegacji z art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, jednakże ani przepis stanowiący delegację ani rozporządzenie to nie normują kwestii związanych z uprawnieniami do pomiarów emisji hałasu, w zakresie postępowania, które nie odbywa się na podstawie przepisów tej ustawy. Już tylko dla porządku sąd zaznacza, że przywoływane przez skarżącego (prawdopodobnie) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 25 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących rejestru zawierającego informacje o stanie akustycznym środowiska, stanowi realizację kompetencji wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wynikających z art. 120a ustawy Prawo ochrony środowiska. Określa ono między innymi rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji, przy czym w ogóle nie dotyczy użytkowników, którzy nie są zobowiązani do wykonywania pomiarów. Wynika to zresztą wprost z załącznika do tego ostatniego rozporządzenia, który określa kategorie oddziaływania źródeł hałasów, nieobejmując użytkowników indywidualnych. W tym kontekście organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie w ramach kompetencji wynikających z ustawy Prawo budowlane prawidłowo przeprowadziły postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i nie naruszyły przepisów postępowania poprzez nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, na podstawie art. 81c ust. 2 tej ustawy. Stosownie do treści tego ostatniego przepisu organ nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego może nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. W niniejszej sprawie złożono zarówno ocenę techniczna jak i protokół z pomiarów okresowych instalacji elektrycznej NN, które podlegały ocenie przez rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego. Sąd nie dopatrzył się w zakresie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym zarzuty skargi są nietrafne. Zastrzeżenia skarżącego wynikające z jego subiektywnego odczucia przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu emitowanego z zewnętrznych urządzeń klimatyzacyjnych w sąsiednim budynku, niepoparte żadnymi dowodami, nie są miarodajne dla przyjęcia wadliwości przedmiotowej oceny technicznej. Natomiast kwestie pozostające w kompetencji właściwego organu architektoniczno-budowlanego, odnoszące się do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie podlegają kontroli w niniejszej sprawie administracyjnej prowadzonej przez inne organy. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.