II SA/Gd 600/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor sądowy WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 5/2025 w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę. B. Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w przedmiocie urzędowego zatrzymania produktów pochodzenia zwierzęcego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 4 lutego 2025 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Gdyni (dalej jako: "PLW", "organ I instancji") dokonał urzędowego zatrzymania produktów pochodzenia zwierzęcego, znajdujących się w budynku przy ul. R. [...] w S., nakazując ich magazynowanie w miejscu urzędowego zamknięcia i zakazując poddawania ich jakiejkolwiek manipulacji, w tym przemieszczaniu do czasu ustalenia identyfikowalności i przeznaczenia towaru, a także zakazał ich wprowadzania do obrotu jako żywności, czyli produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że B. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "strona", "skarżąca") pomimo prowadzenia działalności podlegającej nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, działalności tej nie zgłosiła właściwemu miejscowo organowi tj. PLW w Gdyni oraz Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Sopocie. Ustalono, że Spółka jest zarejestrowana przez PLW w Gdyni pod weterynaryjnym numerem identyfikacyjnym WNI [..] do prowadzenia działalności polegającej wyłącznie na pośrednictwie w obrocie produktami pochodzenia zwierzęcego. Podmiot ten nie składał żadnych innych wniosków. W toku niezapowiedzianej, doraźnej kontroli urzędowej ustalono, że w zakładzie w S. przy ul. R. [...] prowadzona była działalność potencjalnie podlegająca nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, polegająca na zakupie od producenta pakowanego jednostkowo świeżego mięsa wołowego, jego porcjowaniu/krojeniu i/lub dojrzewaniu, a następnie dostarczaniu do zakładów handlu detalicznego. W trakcie kontroli na regale chłodni znajdowało się nieopakowane mięso - jeden element z zasadniczego rozbioru tuszy oraz kolejny podzielony na dwie mniejsze sztuki mięsa - masywne elementy typowe dla tuszy wołowej. Mięso to uznano za wołowinę dojrzewającą na sucho, wobec charakterystycznych cech, które zostały opisane w uzasadnieniu decyzji. Organ I instancji zwrócił jednocześnie uwagę, że z urzędu jest mu wiadomym, że w poprzednim roku w zakładzie Spółka prowadziła nielegalną działalność - przetwórstwo polegające na dojrzewaniu wołowiny. Mięso nie było w żaden sposób oznaczone, a sam zakład nie spełniał wymagań przewidzianych dla pomieszczeń żywnościowych. Przedstawiając obszerne uzasadnienie prawne, PLW uznał przedmiotowe produkty pochodzenia zwierzęcego za środki spożywcze szkodliwe dla zdrowia i nienadające się do spożycia przez ludzi, a tym samym środki spożywcze niebezpieczne, które nie mogą być wprowadzone do obrotu jako żywność. Organ wyjaśnił również prawne podstawy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej jako: "PWLW", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że podziela stanowisko PLW co do podjętych w sprawie środków. Niekwestionowaną w sprawie okolicznością jest stwierdzenie w dniu 3 lutego 2025 r. przechowywania w chłodni przy ul. R. [...] w S. 59,55 kg mięsa wołowego nieopakowanego, na terenie nieruchomości, której - w dniu kontroli - najemcą była Spółka, bez spełnienia podstawowych wymogów sanitarno-weterynaryjnych. Mięso było przechowywane na otwartych półkach regału chłodni w warunkach niespełniających wymagań higienicznych (m. in. brak umywalek, pojemników na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, brak bieżącej wody i kanalizacji). Nie zapewniono również właściwej identyfikacji towaru (brak opakowania, zerwane etykiety, brak możliwości jednoznacznej identyfikacji produktu). W dalszej kolejności PWLW wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, który podmiot był odpowiedzialny za towar, którego obecność stwierdzono w budynku przy ul. R.[...] w S. w toku kontroli doraźnej. Przedstawiając swoje stanowisko w powyższej kwestii PWLW wyjaśnił, że nie podziela argumentacji Spółki, że podmiotem odpowiedzialnym za mięso był A. W., a nie Spółka. W ocenie organu odwoławczego twierdzenia Spółki nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w materiale zgromadzonym w toku postępowania uzupełniającego. W dołączonym do odwołania Handlowym dokumencie identyfikacyjnym z dnia 8 stycznia 2025 r. wskazano, że podmiotem kupującym jest Spółka, a miejsce przeznaczenia zostało wskazane jako ul. R. [...], S. Zgodnie z zeznaniami strony z dnia 23 maja 2025 r. zamówione mięso było przeładowywane bezpośrednio do samochodu i nie było przechowywane w chłodni. Z kolei A. W. wskazał, że sporadycznie zdarzało się przechowywanie mięsa w chłodni, np. gdy samochód trzeba było oddać do serwisu lub go umyć. Podczas przesłuchania strona wskazała natomiast, że prowadzenie całej działalności Spółki powierzyła A.W., który z tego tytułu otrzymywał wysokie wynagrodzenie, a sam Prezes Spółki nie zajmuje się już bezpośrednio tą działalnością. PWLW podkreślił, że w rozumieniu art. 3 ust 2 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 2002.31 ze zm.; dalej jako: "Rozporządzenie 178/2002") to Spółka stanowi "przedsiębiorstwo spożywcze", prowadząc działalność podlagającą nadzorowi właściwego PLW w zakresie pośrednictwa w obrocie środkami spożywczymi, bez przechowywania. W ocenie PWLW współpraca pomiędzy A. W. a Spółką nie ograniczała się jedynie do dokonywania sprzedaży towaru pomiędzy podmiotami. Na podstawie dokumentu zatytułowanego "Rozporządzenie" z dnia 1 września 2024 r. A.W. powierzono bowiem wszelkie obowiązki wynikające z obsługi Spółki, co dotyczyło zwłaszcza organizacji zamówień, ich realizacji, przepływu dokumentów, towaru płatności oraz dbałości o towar oraz mienie powierzone, zaś dystrybucja i sprzedaż miała być dokonywana z powierzonego samochodu [...]. Treść dokumentu wskazuje zatem na podporządkowanie A. W., uczynienie go "pełnomocnikiem" czy nawet pracownikiem Spółki, pomimo że czynności te wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale wykonywał te czynności z wykorzystaniem mienia powierzonego przez Spółkę, zaś zamówienia miały być realizowane w imieniu B. Z przesłuchania strony, jak i z zeznań świadka wynika, że czynności podejmowane przez A. W. wykonywane były w imieniu i na rzecz Spółki. Dla A. W. współpraca ze Spółką jest jedynym źródłem utrzymania i nie prowadzi on we własnym imieniu sprzedaży na rzecz podmiotów trzecich. Dystrybucja dokonywana przez A. W. zawsze odbywa się w imieniu Spółki. W dalszej kolejności, dokonując oceny dokumentu "Protokół przekazania" z dnia 17 stycznia 2025 r. PWLW podniósł, że zgodnie z przekazanym handlowym dokumentem identyfikacyjnym, termin przydatności do spożycia przekazanego towaru upływał w dniu 17 stycznia 2025 r. Spółka wskazała w odwołaniu, że A. W. nabył przedmiotowe mięso na potrzeby własnej działalności gospodarczej polegającej na pośredniczeniu w dostawie artykułów spożywczych. Takie samo wyjaśnienie znalazło się w piśmie pełnomocnika A. W. z dnia 10 marca 2025 r. składanym do organu I instancji. Tymczasem składając zeznania w dniu 23 maja 2025 r. zarówno A. W., jak i M. G. (Prezes Zarządu Spółki) wskazali, że A. W. kupował mięso, któremu kończył się termin przydatności do spożycia. A. W. miał tak działać, żeby wszystko sprzedać, a jeśli się mu to nie udało, miał on przeterminowany produkt zagospodarować dalej. Powyższe zeznania stoją w sprzeczności z dokumentami dostarczonymi przez pełnomocnika M. G., który do pisma z dnia 7 marca 2025 r. dołączył faktury nr [...] z 20 stycznia 2025 r. oraz [...] dotyczące zbycia "Elementów mięsa wołowego na kości oraz mięsa mielonego do utylizacji" bezpośrednio z podmiotu Spółki. PWLW podkreślił, że pomijając fakt, iż dokonano zbycia produktów, ubocznych pochodzenia zwierzęcego (PUPZ) do nieuprawnionego podmiotu (nabywca wskazany na fakturze nie działa pod nadzorem właściwego Powiatowego Lekarza Weterynarii), zbywanego PUPZ nie zaopatrzono w wymagany prawem Dokument Handlowy (identyfikacja), załączone dokumenty księgowe potwierdzają zagospodarowywanie środków spożywczych nie sprzedanych odbiorcom w inny sposób, nie poprzez nabycie przez A. W. W zeznaniu z dnia 23 maja 2025 r. A. W. wskazał, że w ramach swojej działalności nigdy nie dokonuje sprzedaży na rzecz podmiotów trzecich, tylko czyni to w imieniu Spółki. W rezultacie, z uwagi na fakt, że w sprawie pojawiają się sprzeczne informacje, zarówno po stronie Spółki, jak i po stronie świadka organ odwoławczy uznał, że wyjaśnieniom tym nie można dać wiary. PWLW zwrócił także uwagę, że sprzedaży pomiędzy Spółką a A. W., jeżeli by do niej dochodziło, powinien towarzyszyć dokument zawierający informacje rzetelnie identyfikujące przedmiot sprzedaży (tzw. Handlowy dokument identyfikacyjny). Protokół przekazania i faktura nie są dostatecznymi dokumentami z punktu widzenia wymagań prawa żywnościowego i nie zapewniają pełnej identyfikowalności mięsa, określonej w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 931/2011 z dnia 19 września 2011 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego. Organ podkreślił jednocześnie, że w przypadku zakwestionowanego, przechowywanego bez jakiegokolwiek oznakowania mięsa nie można w potwierdzić jego pochodzenia, gdyż niemożliwe jest wskazanie powiązania z partiami mięsa zakupionego w dniu 8 stycznia 2025 r. oraz z asortymentem przekazanym /sprzedanym w dniu 17 stycznia 2025 r. (różne nazewnictwo i waga netto elementów mięsnych). Także w wyjaśnieniach strony co do identyfikowalności występują znaczące rozbieżności, co dodatkowo dyskwalifikuje takie mięso jako środek spożywczy. Niezależnie od powyższego PWLW zauważył, że faktura sprzedaży wskazuje jako datę sprzedaży 31 stycznia 2025 r., co stoi w sprzeczności z protokołem przekazania (17 stycznia 2025), a nadto w dniu 31 stycznia 2025 r. z całą pewnością kwestionowany towar był już przeterminowany. Strona nie potrafiła jednoznacznie wyjaśnić tej sytuacji i kierowała się wyłącznie przypuszczeniami, gdyż za cały proces przekazania/sprzedaży kwestionowanych elementów mięsnych był odpowiedzialny w imieniu Spółki A. W. Zdaniem organu odwoławczego zarówno przedstawione dokumenty, jak i wyjaśnienia strony stoją również w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z dnia 3 lutego 2025 r., w którym wskazano, że "podczas kontroli na miejscu w zakładzie obecny był A. W. i D. K. Starszy inspektor weterynaryjny ds. bezpieczeństwa żywności PIW Gdynia skontaktował się telefonicznie z M. G., który oświadczył że w tym momencie nie był w stanie pojawić się w zakładzie ani przysłać osoby upoważnionej do jego reprezentowania, ale wyraził zgodę, aby A. W. był obecny na miejscu i wystąpił w roli świadka kontroli." Zeznając w dniu 23 maja 2025 r. świadek A. W. wyjaśnił, że w dniu kontroli wybrał numer do M. G. i przekazał słuchawkę kontrolującemu, który rozmawiał bezpośrednio z Prezesem Spółki. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie PWLW za niewiarygodne należy uznać wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, że A. W. udostępnił samowolnie i samodzielnie lokal do kontroli. Ponadto zeznając w dniu 23 maja 2025 r. M. G. wskazał, że świadek poinformował go o kontroli już po jej zakończeniu, a pracownik PIW nie informował go o tej kontroli. W tym zakresie organ dał wiarę zeznaniom A. W., gdyż fakt rozmowy telefonicznej Inspektora z M. G. znajduje odzwierciedlenie również w protokole kontroli, a ponadto M.G. odpowiadając na kolejne pytanie wskazał, że upoważnił A. W. do obecności przy kontroli, a zatem nie mógł dowiedzieć się o kontroli już po jej odbyciu. Zarówno M. G., jak i A. W. w dniu 3 lutego 2025 r. nie przekazali w żaden sposób Inspektorowi Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Gdyni informacji, że towar przy ul. R.[...] w S. należy do A. W. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienie, że na skutek stresu związanego z kontrolą zapomniano o tym fakcie jest niewiarygodne, skoro podmiot profesjonalnie zajmuje się tego typu działalnością. Szczególnie, że własnoręcznie wystawił w imieniu Spółki fakturę na ten towar na swoje dane, jako odbiorcy, dwa dni wcześniej. Podczas przesłuchania w dniu 23 maja 2025 r. M. G. wielokrotnie podkreślał, że we wrześniu 2024 r. wydał rozporządzenie, w którym miał zabronić korzystania z chłodni przy ul. R. [...] w S., wobec czego niewiarygodnym jest, że w momencie, w którym dowiedział się o kontroli w tej lokalizacji nie przekazał kontrolującemu żadnych informacji, że Spółka nie przechowuje tam mięsa. W dalszej kolejności, odnosząc się do wyjaśnień A. W. złożonych w piśmie z dnia 10 marca 2025 r. kierowanym do organu I instancji PWLW uznał, że są one nielogiczne i nie pokrywają się z pozostałą dokumentacją. Z oświadczenia wynika, że mięso o łącznej masie 55,95 kg A.W. nabył w dniach 12 i 17 stycznia 2025 r., co zgodnie z oświadczeniem znajduje potwierdzenie w fakturze [...] z 31 stycznia 2025 r., przy czym dokument ten (faktura) jako datę sprzedaży wskazuje 31 stycznia 2025 r. zaś protokół przekazania wskazuje jedną datę przekazania całego towaru tj. 17 stycznia 2025 r. Organ zauważył jednocześnie, że treść powyższych wyjaśnień odbiega całkowicie od wyjaśnień złożonych w toku zeznań w dniu 23 maja 2025 r. W ocenie organu zakup przez Spółkę w dniu 8 stycznia 2025 r. oraz sprzedaż na rzecz A. W. według zeznań datowana na dzień 17 stycznia 2025 r. wskazują na konieczność przechowywania w warunkach kontrolowanej temperatury w okresie pomiędzy tymi datami. Taka działalność wykracza poza zakres działalności zarejestrowanej przez PLW tj. pośrednictwo w obrocie. Ponadto podczas kontroli ujawniono pojedyncze elementy mięsa wołowego bez etykiet i opakowań jednostkowych. Fakt ten świadczy o wykonanym konfekcjonowaniu, usunięciu opakowania oraz etykiet producenta i manipulacji mięsem nieopakowanym, co powinno odbywać się w kontrolowanych warunkach, w pomieszczeniach spełniających wymagania żywnościowe (np. zatwierdzony zakład przepakowywania) i wykracza poza zakres zgłoszonej do PLW działalności, czyli pośrednictwa w obrocie polegającej wyłącznie na zakupie środków spożywczych od zatwierdzonych producentów i dostaw do odbiorców. Już sama manipulacja, usunięcie opakowania oryginalnego w podmiocie nieuprawnionym, w niekontrolowanych warunkach spowodowało, że przedmiotowy środek spożywczy stał się ubocznym produktem pochodzenia zwierzęcego, a takie mięso, zgodnie z deklaracją, miało być przedmiotem przekazania/ odsprzedaży przed upływem terminu przydatności. Z pisemnego wyjaśnienia A.W. wynika, że nabył towar w związku z potrzebą realizacji zamówienia złożonego przez jego kontrahenta, a klient ten finalnie tego towaru nie odebrał. Zdaniem PWLW złożone wyjaśnienie miałoby sens, gdyby nie fakt, że w dniu 17 stycznia 2025 r. (protokół przekazania) kończył się termin przydatności do spożycia, a tym bardziej 31 stycznia (jak na fakturze) towar był przeterminowany, zgodnie z dokumentem HDI dołączonym do odwołania. Niemniej jednak na przesłuchaniu w dniu 23 maja 2025 r. A. W. zeznał, że nie ma innych kontrahentów niż Spółka, a mięso jak jest prawie przeterminowane z uwagi na jego nieodsprzedanie musi sam kupić na własne potrzeby lub je zutylizować. Uwagę organu odwoławczego zwróciło również twierdzenie A. W., że potwierdza prawdziwość i autentyczność dokumentów przedłożonych do postępowania przez Spółkę. Z uwagi na fakt, że wyjaśniający nie dysponuje oryginałem rozporządzenia, protokołem przekazania ani fakturą nr [...] z dnia 31 stycznia 2025 r. wniósł o zaliczenie dokumentów przedłożonych przez Spółkę na poczet postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu już samo poświadczenie autentyczności i prawdziwości dokumentów, których się nie widziało budzi wątpliwości, czy oświadczenie jest zgodne ze stanem faktycznym. Za niewiarygodne uznał ponadto organ twierdzenie, że A. W. nie ma dostępu do faktury, za którą musiał zapłacić Spółce i zaksięgować ją u siebie, jako koszt podatkowy, wpływający na wysokość zobowiązań podatkowych. Reasumując PWLW uznał, że wskazane powyżej okoliczności powodują, że wyjaśnienia strony należy uznać za niewiarygodne, stworzone na potrzeby postępowania administracyjnego i w konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do meritum sprawy, która dotyczy zabezpieczenia produktu w miejscu jego przechowywania do czasu ustalenia jego identyfikowalności oraz zakazie wprowadzania go do obrotu jako środka spożywczego, PWLW wskazał, że kwestia własności towaru nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W dniu kontroli mięso znajdowało się na terenie nieruchomości, która wynajmowana była przez Spółkę, która jest podmiotem nadzorowanym przez Inspekcję Weterynaryjną i nie ma zarejestrowanej działalności pod adresem w S., a zatem przechowywanie mięsa w tej lokalizacji było niezgodne z przepisami weterynaryjnymi. Kwestie ułożenia stosunków Spółki z pracownikiem, któremu powierzono całość obsługi podmiotu pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia niniejszej sprawy. Podmiot prowadzący działalność pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej zobowiązany jest bowiem zapewnić bezpieczeństwo żywności poprzez spełnienie wszystkich wymogów weterynaryjnych, co zostało wprost określone w art. 3 ust. 3 Rozporządzenia 178/2002, tj. "podmiot działający na rynku spożywczym" oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą". Fakt zawarcia umowy ustnej, na podstawie której A. W. powierzono prowadzenie działalności Spółki w zasadzie we wszystkich aspektach nie zwalnia podmiotu z odpowiedzialności za towar. W ocenie PWLW ustalenia pomiędzy Spółką a A. W., że musi zakupić towar od Spółki tuż przed upływem terminu przydatności do spożycia, o czym w dniu 23 maja 2025 r. zeznawał zarówno świadek, jak i strona postępowania, stanowiłoby obejście wymogów weterynaryjnych przez podmiot nadzorowany przez Inspekcję Weterynaryjną (B.), który zgodnie z przepisami ma obowiązek pozyskiwania, przechowywania i zbywania w odpowiedni sposób, określony zapisami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) żywności po terminie przydatności do spożycia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej jako: "k.p.a."), poprzez dowolne i powierzchowne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez całkowite pominiecie i zignorowanie kluczowych okoliczności, że w dniu kontroli skarżąca nie była ani właścicielem, ani faktycznym posiadaczem mięsa, które znajdowało się na terenie wynajmowanego przez nią lokalu, a także, że przedmiotowy towar był przeznaczony do utylizacji, a nie do wprowadzenia do obrotu. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 7a i art. 8 k.p.a., w związku z art 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, co manifestuje się w przyjęciu przez organ odwoławczy z góry założonej tezy o przynależności mięsa do skarżącej, pomimo jednoznacznych twierdzeń stron i świadków wskazujących na A. W. jako rzeczywistego właściciela i posiadacza, które to działania organu świadczą o prowadzeniu postępowania z ukierunkowana intencją ukarania skarżącej, zamiast rzetelnego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego, co podważa zaufanie do bezstronności administracji publicznej. Wskazała także na naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe określenie strony postępowania i skierowanie decyzji do Spółki, w sytuacji gdy skarżąca nie posiadała żadnej legitymacji do bycia stroną w niniejszej sprawie. Skarżąca nie była właścicielem ani faktycznym posiadaczem przedmiotowego mięsa, które znajdowało się na terenie wynajmowanego przez nią lokalu. W jej ocenie organ rażąco naruszył przepisy proceduralne, nie kierując decyzji do podmiotu rzeczywiście odpowiedzialnego – A. W., prowadzącego niezależną działalność gospodarczą w G., z którym skarżąca nie pozostaje w żadnym stosunku pracy. Końcowo wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust 2 pkt 1) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn.: Dz. U. 2024 r., poz. 12 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do skarżącej, w sytuacji gdy brak było podstaw prawnych do obciążenia jej odpowiedzialnością za stan i przeznaczenie towaru, którego nie była właścicielem ani posiadaczem w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i administracyjnego. Organ nie wykazał, aby skarżąca miała jakikolwiek wpływ lub kontrolę nad przedmiotowym mięsem, co jest warunkiem sine qua non do zastosowania normy obarczającej odpowiedzialnością. Dodatkowo skarżąca wniosła o wezwanie do udziału w sprawie i przesłuchanie A. W. oraz M. G. na okoliczność tego, kto rzeczywiście był w posiadaniu i własności przedmiotowej partii mięsa na jaką okoliczność, a także o przeprowadzenie dowodu z znajdujących się w aktach organu dokumentów: decyzji z dnia 30 października 2024 r., rozporządzenia Spółki z dnia 1 września 2024 r., handlowego dokumentu indentyfikacyjnego, protokołu przekazania towaru z dnia 17 stycznia 2025 r. oraz faktury VAT z dnia 31 stycznia 2025 r. Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli zaś podczas tej kontroli sąd nie dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sądowej kontroli poddano decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: "PWLW", "organ odwoławczy") Wojewody, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Gdyni (dalej: "PLW", "organ I instancji") w sprawie nakazu magazynowania wskazanych w decyzji elementów mięsa wołowego o łącznej masie 59,55 kg netto w miejscu ich urzędowego zamknięcia i zakazu poddawania ich jakiejkolwiek manipulacji, w tym przemieszczaniu do czasu ustalenia ich identyfikowalności i przeznaczenia przedmiotowego towaru oraz zakazu wprowadzania uch do obrotu jako żywności, czyli produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji stanowiły powołane w postawie prawnej decyzji organu I instancji przepisy aktów prawa krajowego oraz wymienione Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/625 z 15 marca 2017 r. i Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z 28 stycznia 2002 r. W poddanej kontroli Sądu sprawie nie są sporne ustalenia faktyczne oparte o kontrolę przeprowadzoną 3 lutego 2025 r. w chłodni najmowanej przez B. sp. z o.o. przy ul. R. [....] w S. W jej trakcie stwierdzono przechowywanie 59,55 kg mięsa wołowego nieopakowanego, bez spełnienia podstawowych wymogów sanitarno-weterynaryjnych. Mięso było przechowywane na otwartych półkach regału chłodni w warunkach niespełniających wymagań higienicznych (m. in. brak umywalek, pojemników na uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, brak bieżącej wody i kanalizacji). Nie zapewniono również właściwej identyfikacji towaru (brak opakowania, zerwane etykiety, brak możliwości jednoznacznej identyfikacji produktu). Ustalając podmiot odpowiedzialny za towar PWLW nie podzielił argumentacji Spółki, że jest nim A. W., a nie sama Spółka. Powołując się na treść art. 3 ust 2 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 2002.31 ze zm.; dalej jako: "Rozporządzenie 178/2002") organ odwoławczy uznał, że Spółka stanowi "przedsiębiorstwo spożywcze", prowadząc działalność podlagającą nadzorowi właściwego PLW w zakresie pośrednictwa w obrocie środkami spożywczymi, bez przechowywania. W ocenie Sądu, przyjęta kwalifikacja jest trafna, a przeprowadzone przed organami administracji postępowanie nie dało podstaw by ją zakwestionować. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego PWLW ustalił, że to B. sp. z o.o. zakupiła mięso, a jako miejsce przeznaczenia wskazano adres: R. [...], S. (Handlowy dokument identyfikacyjny z 8 stycznia 2025 r.). Zamówione mięso było przeładowywane bezpośrednio do samochodu i nie było przechowywane w chłodni (zeznania strony z 23 maja 2025 – w aktach administracyjnych). Z zeznań świadka – A. W. jednoznacznie wynika, że mięso było przechowywane w chłodni sporadycznie, w sytuacji awarii samochodu lub konieczności umycia go. PWLW ustalił także, że współpraca między B. sp. z o.o. a A. W. nie ograniczała się jedynie do sprzedaży towaru, ale powierzono mu obowiązki wynikające z działalności skarżącej, a dotyczące organizacji zamówień, ich realizacji, przepływu dokumentów, towarów, płatności oraz dbałości o towar i mienie powierzone. Dystrybucja i sprzedaż miały być dokonywane z powierzonego samochodu [...]. Dodatkowo, dla A. W. współpraca z B. sp. z o.o. była jedynym źródłem utrzymania i nie prowadził on we własnym imieniu sprzedaży na rzecz podmiotów trzecich. Te ustalenia stanowiły podstawę wniosku, że niezależnie od przyjętej formy organizacyjnoprawnej A. W. działał w imieniu i na rzecz skarżącej. W dalszej części uzasadnienia PWLW ocenił zeznania złożone w imieniu spółki oraz przez A.W. uznając, że wobec ich sprzeczności nie może dać im wiary (s. 6 uzasadnienia decyzji), a także odniósł się do twierdzeń zawartych w odwołaniu dotyczących samowolnego udostępnienia przez A. W. lokalu, w którym przeprowadzono kontrolę. Trafnie organ administracji zwrócił uwagę, że wyjaśnienia A. W. złożone w piśmie z 10 marca 2025 r. adresowanym do PWL w Gdyni są nielogiczne i nie pokrywają się ze zgromadzonymi w sprawie dowodami (s. 8 zaskarżonej decyzji). Z oświadczenia świadka wynika, że mięso o łącznej masie 55,95 kg nabył on w dniach 12 i 17 stycznia 2025 r., czego dowodem ma być fakturze [...] z 31 stycznia 2025 r. W treści tej faktury jako datę sprzedaży wskazano 31 stycznia 2025 r., a protokół przekazania jako jedną datę przekazania całego towaru wskazuje dzień 17 stycznia 2025 r. Słusznie też organ zauważył, że treść powyższych wyjaśnień odbiega całkowicie od wyjaśnień złożonych w toku zeznań w dniu 23 maja 2025 r. Zakup mięsa przez spółkę w dniu 8 stycznia 2025 r. oraz jego sprzedaż na rzecz A. W. według zeznań datowana na dzień 17 stycznia 2025 r. wskazują na konieczność przechowywania w warunkach kontrolowanej temperatury w okresie pomiędzy tymi datami. Taka działalność wykracza poza zakres działalności zarejestrowanej przez PLW tj. pośrednictwo w obrocie. Dodatkowo ujawnione w trakcie kontroli pojedyncze elementy mięsa wołowego bez etykiet i opakowań jednostkowych świadczą o wykonywaniu konfekcjonowania, usunięciu opakowania i etykiet producenta oraz manipulacji mięsem nieopakowanym. Tego rodzaju czynności, jak słusznie zauważył PWLW, powinny odbywać się w kontrolowanych warunkach, w pomieszczeniach spełniających wymagania żywnościowe (np. zatwierdzony zakład przepakowywania) i wykraczają poza zakres zgłoszonej do PLW działalności, czyli pośrednictwa w obrocie polegającej wyłącznie na zakupie środków spożywczych od zatwierdzonych producentów i dostaw do odbiorców. Jak uznał organ administracji już sama manipulacja, usunięcie opakowania oryginalnego w podmiocie nieuprawnionym, w niekontrolowanych warunkach spowodowało, że przedmiotowy środek spożywczy stał się ubocznym produktem pochodzenia zwierzęcego, a takie mięso, zgodnie z deklaracją, miało być przedmiotem przekazania/odsprzedaży przed upływem terminu przydatności. Z wyjaśnień świadka – A. W. wynika, że nabył towar w związku z potrzebą realizacji zamówienia złożonego przez jego kontrahenta, ale klient finalnie tego towaru nie odebrał. Wiarygodności przedstawionych twierdzeń przeczy jednak, zdaniem PWLW, okoliczność upływu terminu przydatności mięsa do spożycia (w dniu 17 stycznia 2025 r. - protokół przekazania). Ewentualne sprzedaż w dniu 31 stycznia (jak na fakturze) oznacza, że towar był przeterminowany, zgodnie z dokumentem HDI dołączonym do odwołania. Jednocześnie na przesłuchaniu w dniu 23 maja 2025 r. A. W. zeznał, że nie ma innych kontrahentów niż Spółka, a mięso jak jest prawie przeterminowane z uwagi na jego nieodsprzedanie musi sam kupić na własne potrzeby lub je zutylizować. Zdaniem Sądu, przedstawione rozbieżności w przedstawianym przez stronę stanie faktycznym uzasadniają przyjęcie stanowiska, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W poddanej sądowej kontroli sprawie nie budzi wątpliwości, że w budynku na terenie wynajmowanym przez B. sp. z o.o. przechowywano produkty pochodzenia zwierzęcego w postaci nieopakowanego mięsa wołowego o łącznej masie 59,55 kg netto z naruszeniem wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. Podmiotem odpowiedzialnym za to działanie była B. sp. z o.o., a powoływana w trakcie postępowania okoliczność zawarcie ustnej umowy z A. W. na prowadzenie działalności Spółki nie zwalnia jej z odpowiedzialności za towar. Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. U. UE. L. 2002.31.1; dalej jako: "rozporządzenie 178/2002") żaden niebezpieczny środek spożywczy nie może być wprowadzany na rynek. Środek spożywczy jest uznawany za niebezpieczny, jeżeli uważa się, że: a) jest szkodliwy dla zdrowia, b) nie nadaje się do spożycia przez ludzi (art. 14 ust. 2 rozporządzenia 178/2002). Podczas podejmowania decyzji, że dany środek spożywczy jest niebezpieczny, należy mieć na względzie: a) zwykłe warunki korzystania z żywności przez konsumenta oraz wykorzystywania jej na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji oraz b) informacje przeznaczone dla konsumenta, z uwzględnieniem informacji na etykiecie oraz inne informacje zwykle dostępne dla konsumenta dotyczące unikania konkretnych negatywnych skutków dla zdrowia związanych z daną żywnością lub rodzajem żywności (art. 14 ust. 3 rozporządzenia 178/2002). Kwalifikacja środka spożywczego jako szkodliwego dla zdrowia wymaga uwzględnienia nie tylko prawdopodobnych natychmiastowych i/lub krótkotrwałych i/lub długofalowych skutków tej żywności dla zdrowia spożywającej jej osoby, ale także dla następnych pokoleń; ewentualne skutki skumulowania toksyczności oraz szczególną wrażliwość zdrowotną określonej kategorii konsumentów, jeżeli środek spożywczy jest przeznaczony dla tej kategorii konsumentów (art. 14 ust. 4 rozporządzenia 178/2002). Przy kwalifikacji środka spożywczego jako nie nadającego się do spożycia przez ludzi należy mieć na względzie, czy środek spożywczy nie może być spożywany przez ludzi stosownie z jego przeznaczeniem z powodu zanieczyszczenia, zarówno przez czynniki obce jak i w inny sposób, czy też z powodu gnicia, psucia się lub rozkładu (art. 14 ust. 5 rozporządzenia 178/2002). Zgodnie z art. 14 ust. 7 w zw. z ust. 9 rozporządzenia 178/2002 żywność zgodna ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo żywności jest uważana za bezpieczna pod względem czynników objętych szczegółowymi przepisami Wspólnoty, a z braku szczegółowych przepisów wspólnotowych, żywność jest uważana za bezpieczną, jeżeli jest zgodna ze szczegółowymi przepisami krajowego prawa żywnościowego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest ona wprowadzana do obrotu, jeżeli takie przepisy były sporządzone i stosowane bez uszczerbku dla postanowień Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Z przywołanych przepisów wynika, że żywność niezgodna ze szczegółowymi przepisami wspólnotowymi regulującymi bezpieczeństwo żywności jest uważana za niebezpieczną pod względem czynników objętych szczegółowymi przepisami Wspólnoty, a w przypadku braku przepisów wspólnotowych, żywność jest uważana za niebezpieczną, jeżeli jest niezgodna ze szczegółowymi przepisami krajowego prawa żywnościowego Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest ona wprowadzana do obrotu. Jednocześnie też zgodność żywności ze szczegółowymi przepisami mającymi do niego zastosowanie nie powinna powstrzymać właściwych władz przed podjęciem stosownych środków w celu nałożenia ograniczeń dotyczących wprowadzenia jej na rynek lub zażądania wycofania go z rynku, jeżeli istnieją podstawy, aby podejrzewać, iż pomimo takiej zgodności, ten środek spożywczy jest niebezpieczny (art. 14 ust. 8 rozporządzenia 178/2002). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy administracji uznały cała wyprodukowana przez B. w zakładzie na terenie dzierżawionym przez Spółkę żywność pochodzenia zwierzęcego potencjalnie podlegająca nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej nie jest zgodna z prawodawstwem weterynaryjnym, w tym prawem żywnościowym. Tym samym została ona uznana za żywność niebezpieczną. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęte ustalenia. Został on zgromadzony i oceniony zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., a w przeprowadzonym postępowaniu strona miała zagwarantowaną możliwość realizacji przysługujących jej uprawnień w ramach zasady czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Argumentacja podnoszona przez Spółkę na etapie postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu, wniosku tego nie podważa. Należy też zaznaczyć, że zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia 178/2002 jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna. Jak stanowi art. 3 ust. 2 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1448 ze zm.; dalej jako: "u.b.ż.") produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność. W tym stanie faktycznym i prawnym przyjęta przez organy administracji kwalifikacja produktów pochodzenia zwierzęcego potencjalnie podlegających nadzorowi Inspekcji Weterynaryjnej, urzędowo zamkniętych w zakładzie w Sopocie, uznające je za środki spożywcze szkodliwe dla zdrowia i nienadające się do spożycia dla ludzi, a tym samym za środki spożywcze niebezpieczne, które nie mogą zostać wprowadzone do obrotu jako żywność jest prawidłowa. Podstawę materialnoprawną podjętych rozstrzygnięć stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych; dalej jako: "rozporządzenie 2017/625"). Zgodnie z art. 137 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia w razie konieczności, działanie podejmowane prze właściwe organy (powiatowych lekarzy weterynarii) w przypadku podejrzenia niezgodności i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu potwierdzenia lub wyeliminowania takiego podejrzenia obejmują w stosownych przypadkach urzędowe zatrzymanie. Art. 138 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/625 stanowi, że w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. Jak stanowi art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 podejmowane środki muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Według art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 12 ze zm.) urzędowe zatrzymanie, o którym mowa w art. 137 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2017/625, następuje w drodze decyzji administracyjnej określającej sposób postępowania z zatrzymanymi zwierzętami lub towarami oraz termin, do którego te zwierzęta lub towary zostały zatrzymane. Decyzja taka podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 18b ust. 2 ustawy). Z przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 872 ze zm.) wynika, że powiatowy lekarz weterynarii jest właściwym organem w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia 2017/625 w zakresie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych dotyczących: a) produktów pochodzenia zwierzęcego, b) żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, chyba że prawodawstwo weterynaryjne lub przepisy dotyczące bezpieczeństwa żywności stanowią inaczej (art. 6 ust. 1 pkt 2 tej ustawy), a także organem upoważnionym do wydawania decyzji lub wykonywanie czynności w celu realizacji zadań wynikających m. in. z przepisów rozporządzenia 2017/625 lub z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że organy administracji działały w sprawie w graniach swoich kompetencji, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w ramach którego zgromadzono dowody wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola tego postępowania nie wykazała żadnych uchybień czy braków, a dokonana przez organy administracji ocena materiału dowodowego została przeprowadzona z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, że istotą rozstrzygnięcia było zapobieżenie wprowadzenia do obrotu prawnego mięsa wołowego o nieznanym pochodzeniu, przechowywanego w warunkach niespełniających minimalnych warunków produkcji żywności oraz poddanego manipulacji/obróbce przez podmiot do tego nieuprawniony. Zaistniały zatem przewidziane w przepisach prawa warunki aktualizujące kompetencję organów administracji do podjęcia działań o charakterze sankcyjnym. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w zakresie wadliwego ustalenia stanu faktycznego i naruszenia zasad praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy w kontekście "z góry przyjętej tezy o przynależności mięsa do Skarżącej" Sąd wskazuje, że ich nie podziela. Na poparcie swojej argumentacji strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, a przyjęte stanowisko ogranicza się do negowania i polemiki z ustaleniami organów administracji. Ustalenia te oparte są jednak o kompleksowo zebrany materiał dowodowy i wnikliwą jego ocenę. Organ odwoławczy opisał zgromadzone w sprawie dowody, wyjaśnił na jakich dowodach się oparł, a jakim odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadniając swoje stanowisko. Prezentowany w skardze i w toku postępowania administracyjnego pogląd, że skarżąca nie była właścicielem mięsa jest sprzeczny z ustaleniami wynikającymi ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mimo twierdzeń Spółki, że podmiotem tym był A. W. zgormadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż działał on w imieniu i na rzecz Spółki. Forma organizacyjnoprawna w jakiej miało to miejsce nie może – zdaniem organów administracji, które Sąd orzekający w sprawie podziela – stanowić elementu decydującego skoro brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że faktycznie prowadził on odrębną, samodzielną działalność gospodarczą. Z tych samych powodów Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 28 k.p.a. przez wadliwe określenie strony postępowania i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o inspekcji Weterynaryjnej przez błędne jego zastosowanie do skarżącej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób oczywisty przeczy tym twierdzeniom. W odniesieniu do zawartych w skardze wniosków o "wezwanie do udziału w sprawie A. W. (...) na okoliczność tego, kto rzeczywiście był w posiadaniu i własności przedmiotowej partii mięsa na jaką okoliczność" oraz o przesłuchanie A. W. i M.G. na stwierdzenie tego, kto rzeczywiście był w posiadaniu przedmiotowej partii mięsa Sąd wyjaśnia, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka czy zeznań strony (zob. art. 106 § 3 P.p.s.a.). Jednocześnie, ze względu na kontrolny charakter postępowania przed sądem i orzekanie na podstawie akt sprawy nie przeprowadza się odrębnego dowodu z dokumentów zawartych w aktach sprawy. Stanowią one podstawę dla przeprowadzenia sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Sąd orzekał w sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym albowiem wniosek o zastosowanie tego trybu złożył Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.