II SA/Gd 610/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.B., J. B., T. B. i M. C. na postanowienie Wojewody z dnia 8 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. Starosta K. postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 19 czerwca 2009 r. Nr [...] w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową niezabudowaną, położoną w D. gm. K., oznaczoną w załączniku nr 3 do decyzji o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi "Małej obwodnicy dla Miasta K." jako działka nr [...] o pow. 0,3088ha na rzecz współwłaścicieli nieruchomości, obliczone proporcjonalnie do udziałów określonych w dziale drugim księgi wieczystej Nr KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. w sposób następujący: S. B. zamiast 109.743,00 zł kwotę poprawioną 109.802,00 zł; J. B. zamiast 21.948,00 zł kwotę poprawioną 21.959,00 zł; M. C. zamiast 21.948,00 zł kwotę poprawioną 21.959,00 zł; T. B. zamiast 21.948,00 zł kwotę poprawioną 21.959,00 zł. W punkcie 2 postanowienia odmówił sprostowania decyzji w części dotyczącej wniosku S. B., J. B., M. C. i T. B. o podwyższenie odszkodowania o 5%. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19 czerwca 2009 r. Starosta K. wydał decyzję ustalającą odszkodowanie za nieruchomość gruntową niezabudowaną położoną w D. gm. K. oznaczoną jako działka [...] przejętą przez Powiat K. pod realizację "Małej obwodnicy dla Miasta K.". Wysokość odszkodowania ustalono na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego na kwotę 175.587,00 zł, obliczoną jako suma kwoty 160.237,00 zł według operatu szacunkowego z dnia 5 czerwca 2009 r. i kwoty 15.350,00 zł wg ustaleń protokołu z rozprawy administracyjnej. Odszkodowanie ustalono na rzecz współwłaścicieli nieruchomości proporcjonalnie do ich udziałów. W dniu 6 lipca 2009 r. współwłaściciele nieruchomości złożyli pismo, że w operacie szacunkowym dotyczącym obliczenia ceny gruntu nastąpiła omyłka obliczeniowa. W zestawieniu cen nieruchomości podobnych w wyniku błędnego dzielenia uzyskano cenę jednostkową gruntu o wartości 49,02 zł/m2 zamiast 68,14 zł/m2. W wyniku ponownego przeliczenia przez rzeczoznawcę w opinii uzupełniającej do operatu szacunkowego wartość rynkowa gruntu działki [...] położonej w D. wynosi 160.329,00 zł a nie 160.237,00 zł. Kwotę należną skorygowano o wartość różnicy wynoszącej 92 zł i rozdzielono proporcjonalnie do udziałów. Natomiast w ocenie organu wniosek dotyczący podwyższenia odszkodowania o 5% nie stanowi podstawy do sprostowania i nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem tego typu zmiana stanowi merytoryczną ingerencję w treść decyzji i nie może być wprowadzona w drodze sprostowania. Ponadto zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), wysokość odszkodowania podlega podwyższeniu o 5% wartości nieruchomości w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel wyda tę nieruchomość w terminie 30 dni od daty kiedy decyzja na realizację inwestycji (a w tym przypadku zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji) stała się ostateczna. Termin 30 dni liczony od dnia 16 kwietnia 2009 r., w którym decyzja o ustaleniu warunków lokalizacji drogi stała się ostateczna upłynął 15 maja 2009r. Nieruchomość natomiast wydano po rozprawie administracyjnej, która odbyła się dnia 18 czerwca 2009r. Ponieważ zgodnie z art. 113 kpa sprostowanie oczywistej omyłki następuje na wniosek strony lub z urzędu, uwzględniając fakt błędu w wyliczeniach dokonanych w operacie a stanowiących podstawę odszkodowania, orzeczono jak w sentencji. S. B., M. C., T. B. oraz J. B. wnieśli zażalenie na w/w postanowienie Starosty K., domagając się podwyższenia odszkodowania o 5%. Wojewoda postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie Starosty K. Jak ustalił organ, przedmiotowa nieruchomość położona w D., Gmina K., oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3088 m2, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], została objęta decyzją Starosty K. z dnia 30 października 2007 r., nr [...], o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi "Małej Obwodnicy dla Miasta K.", łączącej drogę wojewódzką nr 521 K. -P. - S. - I. z drogą krajową nr [...] N. D. G. - S., wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Wojewoda decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 r., nr [...], wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 30 października 2007 r., nr [...]. Pismem nr [...] z dnia 22 kwietnia 2009 r. Starosta K. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejętą z mocy prawa na własność powiatu K. nieruchomość, położoną w przedmiotową nieruchomość. Na zlecenie Starosty K. rzeczoznawca majątkowy D. K. w dniu 5 czerwca 2009 r. sporządziła operat szacunkowy, w którym dokonała wyceny wartości nieruchomości na kwotę 160.237,00 zł. W dniu 18 czerwca 2009 r. odbyła się rozprawa administracyjna, podczas której na skutek wystąpienia przez J. B. z wnioskiem o "objęcie odszkodowaniem upraw jednorocznych: mieszanki zbóż - 5 arów, ziemniaków - 5 arów i marchwi - 15 arów" i obliczeniu przez rzeczoznawcę majątkowego - D. K. wartości szacunkowej tych upraw, ustalono wysokość odszkodowania za nieruchomość, będącą przedmiotem niniejszego postępowania na łączną kwotę 175.587,00 zł. Decyzją z dnia 19 czerwca 2009 r. nr [...] Starosta K. orzekł o ustaleniu oraz wypłacie odszkodowania na rzecz S. B., J.a B., M. C. oraz T. B., w łącznej kwocie 175.587,00 zł. W piśmie z dnia 6 lipca 2009 r. S. B., M. C., T. B. oraz J. B. wystąpili do Starosty K. o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej, zawartej w treści decyzji Starosty K. z dnia 19 czerwca 2009 r., nr [...], polegającej na przyjęciu do obliczeń nieprawidłowej, jednostkowej wartości nieruchomości, oraz o podwyższenie o 5 % wysokości odszkodowania, ustalonego decyzją Starosty K. z dnia 19 czerwca 2009 roku, nr [...]. Rozpatrując zażalenie Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Według organu katalog okoliczności, których zaistnienie uprawnia organ administracji publicznej do sprostowania wydanej decyzji, stanowi katalog zamknięty, zaś treść przepisu art. 113 § 1 kpa nie może być interpretowana w sposób rozszerzający (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1828/07). Wojewoda, za treścią v kolei wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 916/07, zaznaczył, iż sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, a więc niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Według organu odwoławczego kwestia podwyższenia odszkodowania za przejętą z mocy prawa na własność powiatu K. przedmiotową nieruchomość powinna zostać podniesiona przez stronę skarżącą podczas prowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, tak aby prowadzący postępowanie Starosta K. mógł w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy wydanie przedmiotowej nieruchomości przez poprzednich właścicieli nastąpiło w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody ego z dnia 16 kwietnia 2009 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia 30 października 2007 r., nr [...], o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi "Małej Obwodnicy dla Miasta K.", łączącej drogę wojewódzką nr 521 K. - P. - S. - I. z drogą krajową nr [...] N. D. G. - S., wraz z infrastrukturą towarzyszącą, stała się ostateczna. Niezłożenie natomiast przez stronę skarżącą odwołania od decyzji Starosty K. z dnia 19 czerwca 2009 r., nr [...], ustalającej odszkodowanie za przejętą z mocy prawa na własność powiatu K. przedmiotową nieruchomość, doprowadziło do sytuacji, iż decyzja ta z dniem 9 lipca 2009 r. stała się ostateczna. Zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa jedyną, przewidzianą prawem możliwość weryfikacji, poprzez ingerencję w treść rozstrzygnięcia, stanowi regulacja zawarta w treści art. 155, a nie przepis art. 113 § 1 kpa, regulujący kwestię prostowania przez organy administracji publicznej błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez wspomniane organy decyzjach administracyjnych. Na powyższe postanowienie S. B., M. C., T. B. oraz J. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia. Skarżący podnieśli szereg zarzutów dotyczących decyzji Starosty K. z dnia 19 czerwca 2009 r. nr [...]. Wskazali, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji wniosku o podwyższenia odszkodowania o 5%. Podali, iż wysokość odszkodowania podlega podwyższeniu o 5% wartości nieruchomości w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel wyda tę nieruchomość w terminie 30 dni od daty, kiedy decyzja na realizację inwestycji (a w tym przypadku zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji) stała się ostateczna. Termin 30 dni liczony od dnia 16 kwietnia 2009 r., w którym decyzja o ustaleniu warunków lokalizacji drogi stała się ostateczna upłynął 15 maja 2009 r. Nieruchomość natomiast wydano po rozprawie administracyjnej, która odbyła się dnia 18 czerwca 2009 r. Skarżący wskazali, iż kwestia ta była przez skarżących poruszana w trakcie rozprawy administracyjnej, tak jak sprawa dotycząca odszkodowania za utracone korzyści. Termin rozprawy administracyjnej ustalił z urzędu organ prowadzący sprawę, dlatego stwierdzenie, że skarżący przyczynili się do uchybienia 30 dniowego terminu wydania nieruchomości jest niezgodne z prawdą. Organ celowo przedłużył termin przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Skarżący zarzucili, iż postępowanie prowadzone przez organy obu instancji toczyło się z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Znajduje to odzwierciedlenie w tym, iż wszystkie podejmowane w sprawie decyzje były uchylane, do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę , względnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zarzucili również, iż Wojewoda prowadził w sposób przewlekły postępowanie administracyjne dotyczące odwołania skarżących na decyzję Nr [...] Zarządu Powiatu K. z dnia 30 października 2007 r. w sprawie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi "Małej obwodnicy dla Miasta K." łączącej drogę wojewódzką nr 521 K. -P.- S.- I. z drogą krajową nr [...] N. D. K. - S., wraz z infrastrukturą towarzyszącą położonej na działkach geodezyjnych obrębów w gminie K. i mieście K. - w części działki nr 18 położonej w D., w gminie K.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie podlegała uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne i prawidłowo zostały przez organ ustalone. W tak ustalonym stanie faktycznym kluczowe znaczenie ma treść pisma skarżących z dnia 6 lipca 2009 r., ono bowiem wyznaczało przedmiot kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zatem, jak wynika z treści tego pisma skierowanego do Starostwa Powiatowego w K.ie (vide: k. 17 akt administracyjnych I instancji), skarżący wskazując na oczywistą omyłkę matematyczną wynikającą z błędu w wyliczeniu kwoty odszkodowania oraz domagając się podwyższenia odszkodowania o 5 % na podstawie art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 154, poz. 958), wnoszą o sprostowanie decyzji organu I instancji "w formie postanowienia" lub "zmiany podjętej decyzji z urzędu". Jak stwierdza dalej strona skarżąca" "wnoszenie kolejnego odwołania od decyzji jest zbędne". Zdaniem Sądu żądanie sformułowane zostało jednoznacznie, a intencja strony nie budziła wątpliwości. W tym kontekście trafnie i nie naruszając zasad wynikających z przepisów art. 7 – 9 kpa organ I instancji zakwalifikował opisane pismo jako w pierwszej kolejności wniosek o sprostowanie decyzji tego organu, bez potrzeby zwracania się do strony o sprecyzowanie żądania, mimo iż przedmiotowe pismo złożone zostało w terminie otwartym dla wniesienia odwołania od decyzji Starosty K. z dnia 19 czerwca 2009 r. Jak to bowiem wynika z akt sprawy, decyzja ta doręczona została wszystkim skarżącym w dniu 24 czerwca 2009 r. Kwestia sposobu rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lipca 2009 r. nie stanowi w istocie zarzutu skargi, gdyż jak twierdzą sami skarżący postanowienie Starosty wydane zostało na ich wniosek (vide: skarga k. 3). Zarzuty zaś odnoszą się do merytorycznej treści decyzji z dnia 19 czerwca 2009 r. i postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę K. w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na własność przez powiat K. na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dz. U. z 2004 r., Nr 271, poz. 2603, z późn. zm.), w szczególności co do załatwienia wniosku o podwyższenie odszkodowania o 5 % na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgłoszonego przez stronę w piśmie złożonym na rozprawie administracyjnej. Jednakże, co wymaga podkreślenia, w postępowaniu incydentalnym, wywołanym wnioskiem o sprostowanie decyzji z dnia 19 czerwca 2009 r., merytoryczne zarzuty skierowane do prawidłowości rozstrzygnięcia o ustaleniu odszkodowania rozpatrzone być nie mogły. Zakres postępowania wyznaczony został treścią wniosku, a zatem sprawę sprostowania decyzji regulował przepis art. 113 § 1 kpa, stanowiący podstawę obu rozstrzygnięć. To zaś stanowi przedmiot rozstrzygnięcia i w granicach wyznaczonych tą sprawą orzeka Sąd, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. Na podstawie przepisu art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Określona w art. 113 § 1 kpa instytucja sprostowania służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek. Sprostowanie nie może zatem wykraczać poza granice określone tym przepisem i nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP z 1990 r., Nr 11-12, poz. 398, w którym stwierdzono, że: "Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (...), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego."; wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 1084/91 ONSA z 1991, Nr 3-4, poz. 93, w którym przyjęto, że: "Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 kpa", wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95 Prawo Gospodarcze z 1998 r. Nr 3 str. 33, zgodnie z którym: "tryb rektyfikacji decyzji administracyjnych, ustanowiony w art. 113 § 1 kpa, przewidziany jest dla nieistotnych wadliwości. Nie można z zastosowaniem tego przepisu zmienić takiego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie"; zob. również wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA z 2002 Nr 2 poz. 77, w którym stwierdzono, że: "Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania (art. 113 § 1 kpa) omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie"). Redakcja tego przepisu wskazuje również, że nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa błędy i omyłki istotne, czyli takie, które decydują o zgodności z prawem orzeczenia (vide także: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 206/2008 LexPolonica nr 1985779, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla zmiany treści decyzji administracyjnej, do czego zmierzali skarżący w piśmie z dnia 6 lipca 2009 r., ustawodawca przewidział w Kodeksie postępowania administracyjnego różne formy rozstrzygnięć. Może ona nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii, jest regulowana innymi przepisami i dokonuje się w innym trybie. Tryby te nie wykluczają się wzajemnie i nie są konkurencyjne względem siebie. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między zmianą decyzji a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (art. 104 § 2, art. 123 § 2 kpa) (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA 136/2002 Monitor Prawniczy z 2002 r., Nr 24 str. 1108). Mówiąc inaczej, przedmiotem sprostowania nie mogą być wadliwe czy niekompletne ustalenia faktyczne organu I instancji, a do tego zmierzają skarżący powołując się na swój wniosek zgłoszony w toku postępowania administracyjnego dotyczący podwyższenia odszkodowania o 5 % wobec zaistnienia ich zdaniem warunku określonego w art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Postanowienie podjęte w trybie art. 113 § 1 kpa może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu między innymi błędów rachunkowych, jak w zaskarżonym postanowieniu Starosty z dnia z dnia 13 lipca 2009 r. Nr [...] w punkcie pierwszym, co nie wpłynęło na merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia podjętego w prostowanej decyzji, natomiast w sytuacji, gdy decyzja dotknięta jest istotną wadą - zmiany organ dokonuje decyzją na podstawie art. 154-163 kpa. Trafne jest zatem w ocenie Sądu stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, a także wyjaśnienie stronie możliwego trybu załatwienia ich żądania w trybie przewidzianym w art. 155 kpa, rozstrzygającym w formie decyzji a nie postanowienia. Stosownie do treści art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W okolicznościach niniejszej sprawy decyzja z dnia 19 czerwca 2009 r. Nr [...] stała się ostateczna (nie była nią w dacie złożenia pisma z dnia 6 lipca 2009 r.) na skutek niewniesienia od niej odwołania, wobec czego skarżący mogą nadal zainicjować postępowanie w sprawie jej zmiany we wskazanym trybie nadzwyczajnym. Niejako na marginesie trzeba zauważyć, że postępowanie w trybie art. 155 kpa może być prowadzone tylko wtedy, jeżeli strona żąda zmiany bądź uchylenia decyzji niewadliwej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną, co oznacza, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 kpa może nastąpić wówczas, gdy brak jest podstaw do jej zmiany bądź uchylenia w trybie wznowienia postępowania lub do stwierdzenia jej nieważności. Sąd nie może odnieść się do zarzutów naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ ten przepis prawa materialnego nie miał zastosowania w sprawie sprostowania decyzji z dnia 19 czerwca 2009 r. Nr [...]. Wprawdzie organ I instancji naruszył przepis art. 107 § 3 kpa poprzez ocenę okoliczności faktycznych związanych z wnioskiem o podwyższenie odszkodowania o 5 % w postępowaniu dotyczącym sprostowania oczywistych błędów i omyłek (kończącym się postanowieniem), jednakże ta wadliwość nie miała wpływu na wynik sprawy, a nadto organ II instancji błędu tego nie powtórzył w zaskarżonej decyzji. Sąd nie może również uwzględnić zarzutów odnoszących się do przewlekłości postępowania organów w innych sprawach wskazanych w skardze, w szczególności w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody ego z dnia 16 kwietnia 2009 r. Nr WI-I/AK/7045-3/09 w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi "Małej obwodnicy dla miasta K.". Ostateczne decyzje administracyjne podejmowane przez różne organy w innych postępowaniach administracyjnych, nie pozostają w granicach niniejszej sprawy, mającej charakter incydentalny i kończącej się postanowieniem, nie mogą zatem być przedmiotem kontroli Sądu, stosownie do przywoływanego już wyżej art. 134 p.p.s.a. Przewlekłość zaś postępowania administracyjnego w aktualnym stanie prawnym w ogóle nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skarga przysługuje jedynie na bezczynność organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżonym postanowieniem organ nie naruszył prawa, w szczególności przepisu art. 113 § 1 kpa, wobec czego skargę należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.