II SA/Gd 614/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2011r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Gminie ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpis w kwocie 100 zł (sto złotych). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 5 listopada 2010r. i ustaliło opłatę adiacencką w wysokości 720 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej – kanalizacji sanitarnej. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina zarzucając naruszenie art. 148 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, gdyż Wójt Gminy był organem wydającym decyzję w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z art. 50 § 1 tej ustawy wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi ( § 2). Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niniejsza sprawa dotyczy opłaty adiacenckiej, a więc świadczenia pieniężnego, które stanowi należność gminy. Zgodnie bowiem z art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika jednakże interes prawny gminy. Wręcz przeciwnie, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie gmina ma jedynie interes faktyczny w ustaleniu przedmiotowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości. Uznać zatem należy, że gmina nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego, dotyczącą opłaty adiacenckiej. Nadto w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że w postępowaniu administracyjnym w I instancji orzekał Wójt Gminy. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem jednolicie, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.02.2005r. OSK 1017/04 LEX 171164, wyroku z dnia 15.02.2005r. OSK 460/05 LEX 193976, wyroku z dnia 7.12.2005r. OSK 521/05, LEX 189858). Również organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma interesu we wniesieniu skargi. W takim przypadku zachodzi brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności. Brak jest bowiem podstaw do przyznania organowi administracji publicznej legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, w której temu organowi powierzone zostało orzekanie. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04, LEX 171164, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 30.09.2005r. I SA/Wa 1432/04, LEX 192934). Wskazać przy tym należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 (Dz.U.RP 2009/187/1456, LEX nr 523793) orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 są zgodne z wymienionym przepisem konstytucyjnym również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga Gminy jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 tejże ustawy sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Skarżąca uiściła w niniejszej sprawie tytułem wpisu sądowego kwotę 100 zł. W związku z tym Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu sądowego na podstawie cytowanego wyżej art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.