II SA/Gd 615/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P. i A. S. – P. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę, 2. oddala wniosek L. W. o zasądzenie kosztów postępowania. A. S. P. i B. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2010r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 lutego 2010r. nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu L. W. pozwolenia na budowę dot. przebudowy i rozbudowy od frontu i zaplecza segmentu mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. D. w G.-W.( dz. nr [...], Obr.[...]) Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym: W dniu 7 lipca 2009r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek L. W. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy u. D. 57 w G., dz. nr [...]. Decyzją z dnia 9 września 2009r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. W. pozwolenia na budowę zgodnie z jego wnioskiem. Na skutek odwołania od powyższej decyzji wniesionej przez skarżących Wojewoda decyzją z dnia 11 grudnia 2009r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2009r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w szczególności, że organ I instancji nie ustalił czy zostały spełnione wszystkie wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia w wyznaczonym terminie przedłożonej dokumentacji poprzez przedstawienie elewacji w układzie z zabudową na sąsiednich działkach z pokazaniem całych budynków sąsiednich oraz zachowanie max wysokości zabudowy jak dla segmentu 59. Po uzupełnieniu braków Prezydent Miasta ww. decyzją z dnia 4 lutego 2010r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestor złożył uzupełniony i poprawiony wniosek o pozwolenie na budowę, do którego załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Do przedłożonego projektu uwagi wnieśli A. S. – P. oraz B. P., właściciele sąsiedniej działki przy ul. D. 55, kwestionując zakres rozbudowy budynku od zaplecza. Organ I instancji wskazał, że stosownie do wymogów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdził zgodność projektu z decyzja o warunkach zabudowy z dnia 16 marca 2009r., zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ustalił, że projekt został wykonany przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia i legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedstawiony do zatwierdzenia projekt spełnia wymogi przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za niezasadny organ uznał zarzut braku zgodności projektu z ww. rozporządzeniem, gdyż zarzuty oparte są na nowej regulacji zawartej ww. rozporządzeniu obowiązującej od 8 lipca 2009r., w sytuacji gdy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 7 lipca 2009r. Organ I instancji wskazał również, że autor projektu wykazał, przedstawiając stosowną analizę, że spełnione zostały warunki wynikające z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dot. przesłaniania, przy jednoczesnym spełnieniu wymogów § 60 dot. zacieniania. W ocenie organu zostały również spełnione warunki wynikające z pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca uzupełnił projekt, przedstawiając elewację przedmiotowego segmentu po przebudowie w zestawieniu z sąsiadującymi segmentami. Z opracowania wynika, że geometria dachu rozbudowy nawiązuje do sąsiedniego segmentu nr 55, a wysokość jest taka jak sąsiadujących segmentów oraz całej pierzei. Pierwotny kształt analizowanego zespołu zabudowy został już w znacznym stopniu zmieniony poprzez różnego rodzaju rozbudowy poszczególnych segmentów zarówno frontu, jak i zaplecza. Rozbudowany został również segment nr 55, nie można zatem mówić o deprecjacji całego zespołu w przypadku wnioskowanej rozbudowy. Nie ma uzasadnienia zarzut dot. braku uzgodnienia inwestycji przez służby ochrony zabytków. Wymóg taki istniał w czasie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. D., w którym funkcjonowała strefa "A" ochrony konserwatorskiej. Wraz z wygaśnięciem planu w 2003r. taki obowiązek nie spoczywa na organie. Ponadto teren, na którym jest zlokalizowana planowana inwestycja, jak również sam obiekt, nie jest wpisany do rejestru zabytków. W związku z tym nie zachodzi obowiązek uzgadniania w myśl ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący wnieśli odwołanie od decyzji z dnia 4 lutego 2010r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej: - rażące naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez nie załączenie do projektu budowlanego ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego bezpieczeństwo i przydatność do użytkowania, uwzględniającego oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku (§ 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.) - nie poszanowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - rażące naruszenie wymogów wynikających z pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 marca 2009r. - nie uwzględnienie w projekcie i decyzji faktu, że istniejące budynki nr 57 i 55 są zespolone konstrukcyjnie poprzez fundamenty i ściany oraz posiadają wspólną ścianę (kominową), której parametry techniczne i usytuowanie definiuje ja jako współwłasność w rozumieniu przepisów k.c., - zastosowanie w decyzji przepisów z różnych okresów ich obowiązywania. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawili szczegółowe uzasadnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu. W szczególności powołali się na pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy, stanowiący że planowaną inwestycję należy realizować w sposób nie powodujący deprecjacji całego zespołu budynków. Powyższy wymóg nie został spełniony przy wydawaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wskazano, że organ I instancji nie opisał w uzasadnieniu decyzji proponowanej bryły rozbudowy, dopuszczając do zaprojektowania dowolnej wizualnie i wymiarowo bryły zabudowy. Warunek zawarty w decyzji o warunkach zabudowy nie został zachowany przez projektanta, a zaprojektowana bryła w sposób rażący deprecjonuje architektonicznie całą istniejącą zabudowę. Projekt rozbudowy budynku nr 57 od zaplecza spowoduje zdecydowaną deprecjację architektoniczną całego zespołu 33 budynków (jednorodna zabudowa szeregowa-rok bud. 1930) usytuowanych przy ul. D. nr 1-65, z których 19 zostało już rozbudowanych od zaplecza wg dotychczasowych wymagań dopuszczających rozbudowę, o około 3 m w głąb ogrodu, przyziemia i parteru z tarasem tych budynków oraz nadbudowę strychu ale w granicach starej zabudowy. Natomiast projekt rozbudowy budynku nr 57 przewiduje dodatkowo rozbudowę budynku od ogrodu także w poziomie 2 i 3 kondygnacji na szerokość 2m. Powstanie wówczas, jak zarzucili skarżący, bryła wtręt o wymiarach 2x6x5m wystająca poza lico dotychczasowej zabudowy, ustawiona tępymi ścianami do przestrzeni użytkowej sąsiadów. Zaprojektowana rozbudowa na tle dotychczas zrealizowanych powoduje w sposób oczywisty deprecjację istniejącej już zabudowy. Nadto skarżący zarzucili, że inwestor złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, iż w pełni dysponuje przedmiotową nieruchomością, albowiem ściana szczytowa (kominowa) budynków nr 55 i 57 jest w równym stopniu ściana budynku nr 55, co i budynku nr 57, a fundamenty tej ściany w równym stopniu leżą na działce nr [...], jak i na działce nr [...], a więc stanowi to współwłasność. Skarżący nie przekazali projektantowi żadnych upoważnień wynikających z tej współwłasności, które mogłyby być potraktowane jak zgoda na realizację projektu rozbudowy budynku nr 57 od zaplecza. Skarżący podnieśli, że jako współwłaściciele wspólnej ściany między budynkami nr 55 i 57 nie zgadają się na realizację projektu rozbudowy od zaplecza bud. Nr 57 dotyczącą rozbudowy pierwszego i drugiego piętra z uwagi na bezpośrednią ingerencję konstrukcyjną we wspólną ścianę przez osadzenie w tej ścianie konstrukcji stalowej przenoszącej obciążenie więźby dachowej i dachu i pośrednią ingerencję konstrukcyjną polegającą na posadowieniu w narożu tej ściany (poziom stropu parteru i piętra) na 40cm filarze stalowych nadproży, które po wyburzeniu istniejących ścian, przenosząc obciążenie tych stropów, będą oddziaływać na nią konstrukcyjnie. Powyższa okoliczność nie została sprawdzona przez organ I instancji. Skarżący podnieśli, że przywołane błędy w ocenie stanu faktycznego i prawnego powodują, że decyzja jest nieprawidłowa, a projektowana rozbudowa spowoduje zdecydowaną i nieodwracalną deprecjację całej zabudowy ulicy oraz spowoduje pogorszenie warunków mieszkaniowych i standardu zamieszkiwania w sąsiedztwie bud. nr 57 ze względu na zwiększone zacienienie, ograniczenie nasłonecznienia i pogorszenie widoczności od strony ogrodu. Skarżący wyjaśnili nadto, że rozbudowę swojego budynku przy ul. D. nr 55 wykonali wg standardu zdefiniowanego przez Urząd Miejski i za pisemną zgodą (stanowiącą zał. do projektu) ówczesnych właścicieli budynków sąsiednich nr 53 i 57 oraz oświadczyli, że wnioskują tylko o ograniczenie rozbudowy domu nr 57 od ogrodu, do dotychczas obowiązującego standardu, tj. rozbudowy tylko jego przyziemia i parteru. Nadto skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja narusza prawo poprzez błędne stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002r. (§ 12 ust. 3 pkt 2). Wojewoda, zaskarżoną decyzją z dnia 2 czerwca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji ustalił, że analiza projektu budowlanego wykazała, że zostały spełnione warunki i wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy (nieprzekraczalna linia zabudowy, wskaźnik wielkości zabudowy do powierzchni działki, lukarny wiatrołapy równe szerokości działki od frontu, dachy jednospoadpowe w kierunku ulicy o nachyleniu analogicznym jak dachy wiatrołapów i lukarn sąsiednich segmentów i inne wymienione w decyzji i opisane przez organ odwoławczy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, że wbrew zarzutom, projektowana zabudowa nie powoduje deprecjacji całego zespołu. Pierwotny kształt analizowanego zespołu zabudowy został już w znacznym stopniu zmieniony poprzez różnego rodzaju rozbudowy poszczególnych segmentów, od frontu, jak też zaplecza m.in. sąsiadującej zabudowy nr 55. Organ I instancji w decyzji o warunkach zabudowy określił szczegółowo warunki, zasady i wymagania dla inwestycji, nie ograniczając jej rozbudowy od zaplecza jedynie do parteru. Znajdująca się w aktach analiza nasłonecznienia budynków sąsiadujących wykazała, że wpływ projektowanej inwestycji na zacienianie i przesłanianie sąsiadującej zabudowy mieści się w granicach dopuszczalnych przez przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu bezpośredniej ingerencji konstrukcyjnej we wspólną ścianę poprzez osadzenie w tej ścianie konstrukcji stalowej przenoszącej obciążenia więźby dachowej i dachu i pośrednią ingerencję konstrukcyjną poprzez posadowienie w narożu ściany (poziom stropu parteru i piętra) na 40 cm filarze stalowych nadproży organ odwoławczy wskazał, że w przypadku zabudowy szeregowej linia podziału pionowego budynków na poszczególne segmenty(według płaszczyzny przebiegającej od fundamentu do dachu) przebiega przez ścianę dzielącą budynek na samodzielne części (segmenty). Ściana ta nie jest rzeczą wspólną właścicieli sąsiednich nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego i z reguły w równych częściach jest przedmiotem wyłącznej własności jej właścicieli, którzy w granicach określonych przez prawo mogą korzystać z własnej części ściany bez potrzeby uzyskania zgody właściciela pozostałej części. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007r., II OSK 203/06, w którym Sąd stwierdził, że powyższe oznacza, że zamierzenia inwestycyjne nie wymagają uzyskania zgody w zakresie w jakim planowane roboty budowlane wykonywane będą na części ściany wspólnej dla ich budynków, lecz stanowiącej wyłączną własność inwestora, i w sposób nie naruszający władztwa sąsiada. Planowana rozbudowa i nadbudowa domu jest zatem dopuszczalna, gdy w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej wynika wyraźnie, że planowane roboty nie będą stanowiły ingerencji w część ściany, stanowiącej wyłączną własność sąsiada, jak również, że prowadzone roboty nie będą tworzyć zagrożenia dla konstrukcji budynku i nie wpłyną negatywnie na sposób jego użytkowania. W rozpoznawanej sprawie, jak to ustalił organ II instancji, przyjęte w projekcie rozwiązania belek stalowych podtrzymujących krokwie dachowe i opierające się na ścianach wydzielających poszczególne budynki (segmenty o szerokości w osi 500cm) wykonane są z profili stalowych typu HEB o wysokości 160mm. Z rzutu poddasza – stan istniejący, rysunek I-04- wynika, że grubość ścian wspólnych na poddaszu do osi budynku wynosi ok. 12 cm. Zatem projektowana belka nie ingeruje w części ściany stanowiącą wyłączną własność sąsiada. Ponadto projektowana rozbudowa nie ingeruje we wspólną ścianę na granicy działek nr 57 i 55. Projektowane ściany rozbudowy są usytuowane na działce inwestora z zastosowaniem dylatacji między ścianami istniejącymi a projektowanymi. Natomiast oparcie projektowanych belek na parterze i piętrze jest zaprojektowane na filarkach 40cm usytuowanych prostopadle do ściany wspólnej. W takiej sytuacji prowadzone przez inwestora roboty nie będą tworzyć zagrożenia dla konstrukcji budynku i nie wpłyną negatywnie na sposób jego użytkowania. Organ II instancji wskazał, że przepisy § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 73, poz. 690 ze zm.) dotyczą wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, natomiast przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku. W myśl § 206 ust. 2 ww. rozporządzenia rozbudowa, nadbudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego- inwestor wywiązał się z powyższego obowiązku. Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że jest zobligowany do badania poprawności postępowania administracyjnego i wydanej decyzji pod katem jej zgodności z prawem obowiązującymi na dzień złożenia wniosku. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U. nr 56 z 2009r., poz. 461) przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. S. – P. i B. P., zaskarżonej decyzji zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w sprawie: - przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 199kc, poprzez uznanie, że ściana nośna objęta przedmiotowym projektem budowlanym nie stanowi współwłasności L. W. i skarżących, projektowana budowa nie wymaga zgody skarżących na objęcie pracami budowlanymi ściany nośnej i przyjęcie, że L. W. posiada tytuł prany do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - wymogów pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 marca 2009r. wskutek tego, że projektowana zabudowa spowoduje deprecjację całego zespołu budynków; - § 204 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku - na skutek uznania , że orzeczenie techniczne z czerwca 2009r. wykonane przez mgr inż. arch. R. D. jest ekspertyzą techniczną, zaś przedmiotowa inwestycja w całości stanowi wyłącznie rozbudowę istniejącego budynku; 2. naruszenie zasad postępowania , które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie , tj. art. 7,art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wskutek nieprawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy spowodowane w szczególności: - dowolnym uznaniem- wobec nie rozważenia całości zgromadzonego materiału dowodowego- że projektowana zabudowa nie spowoduje deprecjacji całego zespołu budynków; - pominięciem zgłoszonego dowodu z dokumentacji przedłożonej przez skarżących z dnia 24 września 2010r. i 29 września 2009r. i nie przeprowadzenie dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości; - nie odniesieniem się w rzetelny sposób do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 lutego 2010r. Nadto wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej z dnia 29 czerwca 2010r. Z. S. na okoliczność wpływu projektowanej inwestycji na bezpieczeństwo konstrukcji budynku skarżących, którą załączyli do skargi. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Inwestor L. W. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podnosząc, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i przedstawiając swoje stanowisko dotyczące poszczególnych zarzutów skargi. Do skargi skarżący załączył oświadczenie projektanta z dnia 21 lipca 2010r. podnosząc, że zarzuty zawarte w skardze są chybione i nieuzasadnione, nadto przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2010r. inwestor przedłożył pismo będące odpowiedzią na opinię techniczną Z. S. załączoną do skargi. Skarżący przy piśmie procesowym z dnia 21 września 2010r. złożyli nadto opinię H. P. na okoliczność niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy i innych, w ocenie skarżących, rażących uchybień normom prawa budowlanego oraz wpływu projektowanej konstrukcji na bezpieczeństwo budynków sąsiednich. Uczestnik postępowania P. N. w odpowiedzi na skargę podniósł, że zatwierdzona dokumentacja jest niekompletna i zawiera szereg braków zgłoszonych już w skardze. Dodatkowo w odniesieniu do budynku nr 59 uczestnik zarzucił brak w projekcie analizy zacienienia i nasłonecznienia zgodnie z §13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz brak zgody na prace konstrukcyjne ingerujące w ścianę wspólną między budynkami nr 57 i 59, która stanowi współwłasność w rozumieniu kc., wskazał również na zagrożenia budynku wynikające z kontynuacji rozbudowy budynku nr 57. W pismach procesowych z dnia 9 grudnia 2010r. i 27 stycznia 2011r.skarżacy podnieśli, że roboty budowlane prowadzone przez skarżącego prowadzą do dewastacji i niszczenia budynku skarżących oraz pogłębiania się powstałych już stanów awaryjnych konstrukcji tych budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 34 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t .j. Dz. z 2006, nr 156, poz. 1118) – zw. dalej ustawą- stanowi, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 i 3 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Badając w świetle powyższych regulacji prawnych zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy uznać, że organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom skargi w sprawie zostały spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy. W sprawie niespornym jest, że inwestor L. W. jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], na której usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej. Zatem inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością, na której może realizować roboty budowlane. Planowane roboty budowlane polegające na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej są dopuszczalne, gdyż co wyjaśniły organy administracji, nie stanowią ingerencji w część ściany stanowiącej własność skarżących. Projektowane ściany rozbudowy zostały usytuowane na działce inwestora, jako niezależny obiekt, posadowiony na studniach, z zastosowaniem dylatacji między ścianami istniejącymi a projektowanymi. Nadto jak to ustalił organ odwoławczy rozwiązania belek stalowych podtrzymujących krokwie dachowe i opierające się na ścianach wydzielających poszczególne budynki (segmenty o szerokości 500cm) nie ingerują w część ściany stanowiącą wyłączną własność skarżących na granicy działek nr 55 i 57 (jak to określił projektant strefa podparcia belek nie przekracza i nie styka się z osią ściany wydzielającej), również oparcie projektowanych belek na parterze i piętrze zostało zaprojektowane na filarkach 40cm usytuowanych prostopadle do ściany wspólnej. Z akt sprawy wynika, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor poza oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączył projekt budowlany (wykonany przez osobę uprawnioną), jak również decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 marca 2009r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie od frontu i zaplecza segmentu mieszkalnego w zabudowie szeregowej na terenie położonym przy ul. D. 57 w Gdańsku. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji dokonał w sposób szczegółowy takiego sprawdzenia ustalając, że analiza projektu budowlanego wykazała, że zostały spełnione warunki, zasady i wymagania kształtowania ładu przestrzennego zawarte w ww. decyzji. Skarżący w szczególności zarzucali, że zaprojektowanie dodatkowej rozbudowy budynku od ogrodu w poziomie 2 i 3 kondygnacji na szerokość 2m spowoduje powstanie bryły wystającej poza lico dotychczasowej zabudowy. Zaprojektowana bryła w sposób rażący zdeprecjonuje architektonicznie całą istniejącą zabudowę, tym samym naruszone zostaną postanowienia pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy stanowiące, że planowana inwestycję należy zrealizować w sposób nie powodujący deprecjacji całego zespołu budynków. Wskazać należy, że ww. decyzja o warunkach zabudowy zawiera postanowienia dotyczące wysokości dopuszczalnej zabudowy (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej –dla wiatrołapu max 4m, dopuszczalna wysokość zabudowy- dla wiatrołapu dopuszcza się dwie kondygnacje- max wysokość jak dla segmentu nr 59). Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy przesądziły zatem o wysokości kwestionowanej przez skarżących wysokości zabudowy, natomiast ustalony ww. decyzji wskaźnik zabudowy do powierzchni działki wynoszący 0,47 (w projekcie wyniósł 0,44) umożliwił zaprojektowanie zabudowy działki inwestora w ramach ww. wskaźnika powierzchni zabudowy od zaplecza działki w głąb ogrodu do wartości wskaźnika ustalonego ww. decyzją. W takim stanie rzeczy, skoro decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ architektoniczno- budowlany, zarzuty skarżących dotyczące deprecjacji zespołu budynków na skutek rozbudowy segmentu przy ul. D. 57 w głąb zaplecza działki do wysokości pierwszej i drugiej kondygnacji nie mogą zostać uwzględnione, w sytuacji gdy są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Nadto jak to prawidłowo ustalił organ w zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutu deprecjacji zabudowy, projektowana zabudowa nawiązuje do zabudowy istniejącej, albowiem geometria dachu nawiązuje do segmentów sąsiednich, a wysokość zabudowy jest taka jak pozostałych segmentów w całej pierzei ulicy. Nadto powyższe postanowienie, wobec zawarcia w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, nie może zmieniać wymienionych w decyzji warunków, a postanowienie to odnosi się do fazy realizacji zabudowy, w szczególności, jak wynika z jego treści, dotyczy materiałów budowlanych, które winny być dostosowane do istniejącej już zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd zważył że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania §204 i 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 204 rozporządzenia dotyczy bezpieczeństwa konstrukcji, w tym § 204 ust. 5 stanowi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania.. Zgodnie z § 206 ust. 1 w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Natomiast zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. W rozpoznawanej sprawie co prawidłowo ustaliły organy przedmiotem pozwolenia na budowę, nie jest wzniesienie nowego budynku, o którym mowa w § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust.1. Przedmiotem pozwolenia na budowę i projektu budowlanego jest rozbudowa i nadbudowa istniejącego już budynku. W tym zakresie do projektu budowlanego została załączona dokumentacja o warunkach gruntowo-wodnych podłoża terenu przy ul. D. 57 w G. z maja 2009r., nadto do projektu zostało załączone orzeczenie techniczne projektanta dot. rozbudowy i przebudowy obiektu dotyczące oceny stanu istniejącego oraz oceny technicznej elementów konstrukcyjnych oraz elementów wyposażenia instalacji wraz z wnioskami. Nadto do projektu zgodnie z wymogiem art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy została załączona informacja dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu. Odnosząc się w dalszym ciągu do wymienionych w cyt. wyżej art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków organu w zakresie dotyczącym sprawdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi, to wskazać należy, że organ dokonał takiego sprawdzenia w świetle postanowień § 13 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2002r. w zakresie dotyczącym zapewnienia oświetlenia dziennego dla budynku położonego przy ul. D. nr 55- do projektu budowlanego została załączona analiza zacieniania i przesłaniania wraz z wnioskami. Taka analiza nie została sporządzona dla budynku przy ul. D. nr 59, co zarzucił jego właściciel, jednakże jak wynika z przedłożonej analizy wykonanie nadbudowy budynku nr 57 nie ma żadnego wpływu na zacienianie bądź przesłanianie budynku nr 59. Odnośnie stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, że przepisy tego rozporządzenia, w tym § 12 dotyczący usytuowania budynku, zostały zmienione rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009r. (Dz. U. nr 56, poz. 4610), które obowiązuje od 8 lipca 2009r. Przy czym na mocy przepisów przejściowych zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 marca 2009r. jego przepisów nie stosuje się , jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wraz z projektem budowlanym został wniesiony do organu architektoniczno- budowlanego w dniu 7 lipca 2009r. a zatem przed dniem wejścia w życie zmian zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 marca 2009r. Tym samym organy administracji prawidłowo powołały się na przepisy rozporządzenia obowiązujące przed dniem 12 marca 2009r. ,w tym §12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2002r. Podkreślenia wymaga , że organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada przy tym uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektant i osoba sporządzająca projekt (art. 20 ustawy). Uprawnienia kontrolne organu, który prowadzi postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie projektu budowlanego poprzez badanie jego zgodności z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1ustawy). Natomiast sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowanymi zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy). W świetle powyższych ustaleń uznać należy, że wobec spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy i art. 32 ust.2 pkt 4 decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę nie narusza prawa. W trakcie prowadzonego postępowania wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły powołanych w skardze przepisów postępowania, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, skarżący posiadali zapewniony udział w postępowaniu przed organami obu instancji. Natomiast zgłaszane przez skarżących argumenty dotyczące, jak to wskazano w pismach procesowych stanu awaryjnego ich budynku, dotyczą sposobu realizacji robót budowlanych spowodowanego wykonywaniem robót przez inwestora, i nie podlegają ocenie przez organ architektoniczno- budowlany, lecz organy nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Nadto Sąd oddalił wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W okolicznościach niniejszej sprawy, na skutek wyroku oddalającego skargę, ww. przepis znajduje zastosowanie, a zatem wszystkie strony postępowania ponoszą samodzielnie koszty związane ze swoim udziałem i swoimi czynnościami, w tym związanymi z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika procesowego.