II SA/Gd 617/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. i A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę. Wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 170/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2012 r., na mocy którego uchylone zostało postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 29 listopada 2011 r. opiniujące pozytywnie zgodność proponowanego podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki nr [...] [...], położonej w C. przy ul. Ż., z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a postępowanie zostało umorzone. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd zważył, że przedmiot postępowania stanowi wydanie opinii o wstępnym projekcie podziału ww. nieruchomości będących własnością M. i A. S. w celu zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, w wyniku którego zostaną wydzielone grunty pod poszerzenie drogi miejskiej - ulicy Ż. w C. Dla tego terenu brak jest planu zagospodarowania przestrzennego a wniosek o podział podlegał zaopiniowaniu w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta z dnia 17 sierpnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu, wbrew ustaleniom organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie niezbędnym jest przeprowadzenie postępowania dotyczącego badania zgodności proponowanego podziału w trybie określonym w art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Przepis ten stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania terenu nastąpiło w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w cyt. przepisie art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Sąd stwierdził, że opinia powinna dotyczyć spełnienia warunków określonych w decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu przepis art. 95 pkt 6 u.g.n. nie ma w sprawie zastosowania. W pierwszej kolejności z tej przyczyny, że w sprawie istnieje decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji opiniując wstępnie projekt podziału ustalił jego zgodność z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem powyższe nakładało na organ II instancji dokonanie prawidłowości tej oceny. Przepis art. 93 ust. 4 u.g.n. stanowiący o braku obowiązku opiniowania podziału w sytuacji określonej w powołanym przepisie w zw. z art. 95 ust. 6 nie ma w sprawie zastosowania, gdyż w swojej istocie dotyczy on lokalizowania dróg publicznych niezależnie od planów miejscowych i decyzji lokalizacyjnych wydawanych na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktem prawnym umożliwiającym realizację inwestycji drogowych w taki sposób jest ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 11f pkt 5 tej ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Zatem realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych w oparciu o powyższą ustawę nie wymaga opinii, gdy jest realizowana niezależnie od planu, jak i decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu organ II instancji przy rozpoznaniu sprawy naruszył przepisy prawa materialnego i z tych przyczyn wydane w sprawie postanowienie podlega uchyleniu, gdyż nie było podstaw do jego umorzenia, na tej podstawie, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Organ powinien sprawę ponownie rozpoznać mając na uwadze, że w sprawie niezbędna jest opina dotycząca wstępnego projektu podziału nieruchomości oraz mając na uwadze aktualny stan faktyczny sprawy. Sąd podkreślił przy tym, że niewypłacenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości nie ma wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 29 listopada 2011 r. opiniujące pozytywnie zgodność proponowanego podziału nieruchomości z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało, że na terenie, którego dotyczy wstępny projekt podziału nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sposób zagospodarowania terenu został określony w decyzji Burmistrza Miasta z dnia 17 sierpnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie ul. Ż. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały określone w załączniku graficznym, stanowiącym integralną cześć ww. decyzji. Przebieg linii podziału określony we wstępnym projekcie podziału jest zgodny z przebiegiem linii rozgraniczającej teren inwestycji od zabudowy mieszkalno-usługowej w sąsiedztwie. Wynika z tego, że opinie wstępnego projektu podziału, z której wynika zgodność proponowanego podziału z ustaleniami ww. decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. nie narusza prawa. Przedmiot rozpatrywanej sprawy nie przewiduje konieczności wyrażania przez strony zgody na projektowany podział, ani nie uzależnia jego dokonania od wypłacenia odszkodowania za inne przejęte nieruchomości. W skardze na powyższe postanowienie M. i A. S. podnieśli, że nie zgadzają się na proponowany podział przedmiotowej nieruchomości. Podnieśli, że swoją zgodę uzależniają od wypłacenia im należności związanych ze scaleniem i wymianą gruntu. Przedstawili ponadto okoliczności dotyczące sporu toczącego się pomiędzy nimi a osobami pełniącymi funkcje publiczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. skarżący, popierając skargę, oświadczył że jego działki o numerach [...] i [...] nie mają nic wspólnego ze zwężeniem ulicy Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem postępowania było wydanie opinii o wstępnym projekcie podziału nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] w C. przy ul. Ż., będącej własnością skarżących, w celu zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, w wyniku którego zostaną wydzielone grunty pod poszerzenie drogi miejskiej. Dla tego terenu brak jest planu zagospodarowania przestrzennego a wniosek o podział podlegał zaopiniowaniu w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta z dnia 17 sierpnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ulicy Ż. w C. wraz z urządzeniami budowlanymi z tym związanymi. Zgodnie z art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opina dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. W przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczyło proponowanego projektu podziału nieruchomości dla której nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w przypadku braku planu miejscowego, jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, podział nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego - rozumie się decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta stanowi decyzję, o której mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n., zatem opinia o projekcie podziału nieruchomości winna odnosić się warunków tej decyzji. W rozpatrywanej sprawie opinia wyrażona postanowieniem organu I instancji odnosiła się do warunków określonych w decyzji Burmistrza Miasta z dnia 17 sierpnia 2009 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ I instancji opiniując pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości prawidłowo ustalił jego zgodność z warunkami określonymi w tejże decyzji. Z porównania załączników graficznych decyzji z dnia 17 sierpnia 2009 r. oraz postanowienia organu I instancji wynika jednoznacznie, że linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z liniami podziału nieruchomości uwidocznionymi w projekcie podziału nieruchomości. Oznacza to, że zachodziła zgodność projektu podziału z warunkami ustalonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym spełnione zostały warunki z art. 94 ust.1 pkt 2 u.g.n. Słusznie zatem organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Reasumując decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego i nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego oraz są zgodne z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 170/12. Podkreślić w tym miejscu należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku, zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012.270 j.t. ) wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wbrew twierdzeniom skargi, z żadnych przepisów nie wynika, aby wydanie postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału było uzależnione od uzyskania zgody stron postępowania. W pozostałym zakresie skarga nie zawierała merytorycznych zarzutów odnoszących się do zaskarżonego postanowienia. Podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym wyrażenia opinii o zgodności wstępnego projektu podziału nieruchomości z decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest dopuszczalne kwestionowanie ustaleń tej decyzji, albowiem odmienne są podstawy prawne tych dwóch rozstrzygnięć. Ponadto nie mogą mieć znaczenia dla rozpatrywanej sprawy okoliczności rozliczeń z innych tytułów, czy też sporów pomiędzy skarżącymi a organami administracji publicznej sprawującymi władzę w C. lub innymi osobami.. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.