II SA/Gd 620/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 30 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 maja 2010 r. Nr [...] nakazał W. i Z. W. rozbiórkę wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce 277/17, położonej w P. gmina K., obiektu budowlanego – przyczepy stacjonarnej o wymiarach 4,90 m x 3,70 m pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej, z tarasem o wymiarach 3,70 m x 1,44 m oraz pomieszczeniem gospodarczo - sanitarnym przylegającym do przyczepy, o wymiarach 1,37 m x 1,25 m, stanowiących całość konstrukcyjną i funkcjonalną z przyczepą stacjonarną. PINB w dniu 14 czerwca 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania na przedmiotowej działce, w warunkach samowoli budowlanej, obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 13 września 2006 r. Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ nakazał W. i Z. W. wstrzymanie robót budowlanych i przedłożenie, w terminie 90 dni licząc od daty otrzymania postanowienia następujących dokumentów: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu budowlanego i dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oznaczonym terminie zobowiązani nie wykonali obowiązku, tak więc organ I instancji, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia 22 grudnia 2006 r. nr [...] nakazał inwestorom rozbiórkę obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, decyzją z dnia 14 października 2009 r. Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 (Dz. U. z dnia 29 grudnia 2007 r.) uznał, że art. 48 ust. 2 pkt. 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponownie rozpatrując sprawę, PINB postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na W. W. i Z. W. obowiązek przedłożenia w terminie 150 dni licząc od daty otrzymania postanowienia wymienionych dokumentów: ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], projektu budowlanego i dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustalono, że dla działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości P. gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ strony zobowiązane nie przedłożyły żadnych dokumentów PINB decyzją z dnia 20 maja 2010 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. W. i Z. W. wnieśli odwołanie od tej decyzji zarzucając organowi I instancji niewłaściwą kwalifikację przyczepy jako obiektu budowlanego, na dowód czego przedłożyli czasowy dowód rejestracyjny przyczepy. Według stron przedmiotowy obiekt jest przyczepą specjalną (kempingową). Taras jest ułożony na dyszlu przyczepy i jest elementem demontowanym, wszelkie przyłącza są typu demontowalnego i połączone na rozłączne elementy. Natomiast pomieszczenie gospodarcze nie stanowi elementu konstrukcyjnego z przyczepą, jest tylko przystawione do boku przyczepy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt. f Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071) oraz 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm.). WINB ponowił ustalenia organu I instancji wskazując, że na działce nr [...] w P. został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiekt budowlany - przyczepa stacjonarna o wymiarach 4,90 m x 3,70 m pełniąca funkcję rekreacji indywidualnej, z dobudowanym z tarasem o wymiarach 3,70 m x 1,40 m i pomieszczeniem gospodarczo - sanitarnym o wymiarach 1,37 m x 1,25 m, stanowiących całość konstrukcyjną i funkcjonalną z przyczepą. Przyczepa posadowiona jest na stopach stalowych oraz kołach. Taras ustawiony jest na zaczepie oraz podpórkach z rur stalowych teleskopowych. Do przedmiotowego obiektu doprowadzona jest instalacja sanitarna, wodociągowa i elektryczna. Instalacja wodno-kanalizacyjna doprowadzona jest do pomieszczenia gospodarczo-sanitarnego. Z pisma Z. W. z dnia 31 lipca 2006 r. wynika, że przyczepa kempingowa typu karawan została postawiona w 1995 r. (dowód rejestracyjny [...] czasowego pozwolenia wydany przez Prezydenta Miasta). Następnie organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisów art. 29 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu o którym mowa w art. 30 ust. 1. Zgodnie z art. 3 pkt. 5 ustawy przez pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany" należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony do sprzedaży ulicznej wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Stosownie do przepisów art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Według WINB przyczepa kampingowa z dobudowanym tarasem i pomieszczeniem gospodarczo - sanitarnym stanowiących całość konstrukcyjną i funkcjonalną, z doprowadzeniem instalacji elektrycznej wodno – kanalizacyjnej, utraciła funkcję pojazdu mechanicznego. Dokonane przy udziale stron ustalenia faktyczne i sporządzone zdjęcia fotograficzne nie budzą żadnych wątpliwości, że przedmiotem tego postępowania jest tymczasowy obiekt budowlany o funkcji rekreacyjnej wymagający pozwolenia na budowę, a nie pojazd mechaniczny. Brak pozwolenia na budowę obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięć określonych w art. 48 ustawy. Stosownie do przepisów art. 48 ust. 2 i ust. 3 prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wstrzymał postanowieniem roboty budowlane i określił do wykonania czynności, które inwestor był zobowiązany wykonać w terminie 150 dni od daty otrzymania postanowienia. Postanowienie małżonkowie W. otrzymali w dniu 4 grudnia 2009 r. Zgodnie z przepisami art. 48 ust. 4 prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa wyżej, stosuje się przepisy art. 48 ust. 1, w myśl których właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy podniósł, że przyczepy campingowe skonstruowane zostały w celu uprawiania turystyki zmotoryzowanej, a ich miejsca postoju to np. pola kempingowe. Obiekt objęty niniejszym postępowaniem wprawdzie obecnie posiada tymczasowy dowód rejestracyjny przyczepy specjalnej, to jednak z racji jej "przystosowania" adaptacji poprzez dobudowanie tarasu, pomieszczenia gospodarczo-sanitarnego i podłączenia instalacji utracił cechy pojazdu drogowego, a zatem należy go uznać za tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ustawy Prawo budowlane. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję WINB, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego organ II instancji oceniając, czy przyczepa posiadająca ważne dokumenty rejestracyjne jest pojazdem czy nie, przekroczył swoje uprawnienia. Skarżący oświadczył, że obiekt usytuowany na działce nr [...] położonej w P. jest przyczepą specjalną (kempingową) typu SAM, zarejestrowaną, o numerze rejestracyjnym [...], nietrwale powiązany z gruntem - nie jest podłączona do przyłączy wody, kanalizacji i energii elektrycznej. W pomieszczeniu gospodarczym niepołączonym trwale z gruntem ani z przyczepą znajduje się WC chemiczne, butla gazowa oraz narzędzia ogrodowe, pomieszczenie to posiada tylko 3 ściany postawione luzem na gruncie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie jest przy tym związany, w granicach sprawy, zarzutami i wnioskami skargi, stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję WINB Sąd stwierdza, iż nie narusza ona prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 kpa, ocena zebranych dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organu i poczyniony na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, jest niesporny. Opis obiektów, ich lokalizacja, w tym data usytuowania (rok 1995) i stan własności nie budzi wątpliwości, przedstawione wyżej elementy stanu faktycznego nie są przez stronę skarżącą kwestionowane. Zarówno w skardze jak i w odwołaniu podnoszone są argumenty zmierzające do wykazania braku podstaw do zastosowania przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji braku kompetencji organów nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu zarzuty strony zmierzające do wyłączenia spornej przyczepy specjalnej typu SAM, posiadającej czasową rejestrację jako pojazd (art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, publ. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) z dyspozycji norm będących podstawą zaskarżonej decyzji i wynikających z ustawy Prawo budowlane, nie są jednak uzasadnione w okolicznościach kontrolowanej sprawy. Stosownie do treści art. 2 (zawierającego definicje legalne) pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym _@KON@_"przyczepa" stanowi pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem. W toku postępowania, do odwołania od decyzji organu I instancji, wniesionego w dniu 15 czerwca 2010 r., skarżący przedstawił fotokopię pozwolenia czasowego wystawionego przez Prezydenta Miasta (vide: odwołanie wraz z załącznikiem w aktach administracyjnych II instancji). Porównując daty usytuowania przyczepy "specjalnej" na przedmiotowej działce (1995 r.) oraz uzyskania czasowego dowodu rejestracyjnego (2010 r.), strona dopiero w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej zdecydowała o złożeniu wniosku o zarejestrowanie tej przyczepy jako pojazdu, przy czym uzyskała jedynie pozwolenie czasowe. W aktach administracyjnych znajduje się także Ocena techniczna nr 1283/GDL/06 z dnia 28 października 2006 r., sporządzona na zlecenie N. S., dotycząca trzech przyczep wykonanych w roku 1995 i znajdujących się na nieruchomości w P. gmina K. (vide: ocena techniczna w aktach administracyjnych II instancji), która według skarżącego odnosi się również do jego przyczepy. Na stronie drugiej tego dokumentu znajduje się stwierdzenie, że "opisane powyżej pojazdy, przystosowane do czasowego zamieszkania w nich osób, są pod względem konstrukcyjnym przyczepami specjalnymi o przeznaczeniu kempingowe przeznaczonymi do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny". Według autora opinii (rzeczoznawcy samochodowego z listy ministra właściwego do spraw transportu [...]) "przyczepy takie nie podlegają rejestracji w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym". Powyższy dokument dołączony został do odwołania strony od decyzji PINB z dnia 22 grudnia 2006 r. Nr [...], uchylonej następnie w postępowaniu odwoławczym decyzją WINB z dnia 14 października 2009 r. Nr [...]. Opisane wyżej dokumenty znane były zatem organowi odwoławczemu w dacie zaskarżonej decyzji i uwzględnione jako element stanu faktycznego. Jak trafnie w związku z powyższym zauważył organ II instancji, "przyczepy kempingowe zostały skonstruowane w celu uprawiania turystyki zmotoryzowanej, a ich miejsca postoju to np. pola kempingowe". Niewątpliwie przyczepa opisana w Ocenie technicznej nr 1283/GDL/06 nie może służyć do celów turystyki zmotoryzowanej, skoro przystosowany do jej ciągnięcia jest tylko ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny. Nadto, jak stwierdza się w tym dokumencie, "w przedstawionym do oceny stanie, przyczepy nie mogą być dopuszczone do ruchu po drogach publicznych ze względu na niespełnienie części warunków technicznych określonych w art. 66 ustawy". Brak jest dowodu w niniejszej sprawie, że przedmiotowa przyczepa spełnia warunki dopuszczenia do ruchu po drogach publicznych. Na marginesie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 66a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym _@POCZ@_s_@KOtarosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu (pkt 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM". W niniejszej sprawie przedstawiony został przez stronę organowi jedynie tymczasowy dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe), którego termin określa przepis art. 74 ustawy Prawo o ruchu drogowym – ust. 3 przewidujący, że czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, wyjątkowo może być przedłużona o dalsze 14 dni. Nie jest to przedmiotem kontroli ani oceny Sądu, ale trzeba zauważyć, że czasowa rejestracja pojazdu jest w szczególności możliwa po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. Z "Instrukcji w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu", stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury szczegółowych dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968, z późn. zm.) wynika, że po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący prowadzi postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku (jak niniejszy) pojazdu, którego markę określa się jako "SAM", weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, z przeprowadzonego badania co do zgodności z warunkami technicznymi, oraz dokument identyfikacyjny pojazdu marki "SAM" lub w zaświadczeniu z przeprowadzonego badania technicznego pojazdu. Innego pozwolenia niż czasowe strona organowi nie przedstawiła. Należy dalej stwierdzić, że przedmiotowa przyczepa została dostarczona na działkę w P. w sposób opisany w oświadczeniu strony ("przyczepa kempingowa typu karawan została wykonana w G. i jesienią r. 1995 przewieziona na lawecie i postawiona na działce nr 277/17 w Przytarni", vide: pismo strony w aktach administracyjnych I instancji) i od 1995 r. w tym samym miejscu, jak to wynika z okoliczności sprawy, służy do celów mieszkalnych - rekreacyjnych. Niespornie również dobudowano do niej taras oraz pomieszczenie sanitarno – gospodarcze, a opis ten potwierdzony dokumentacją zdjęciową (vide: zdjęcia w aktach administracyjnych I instancji) wskazuje na rekreacyjny charakter obiektu. Należy podkreślić, że przedmiotowa przyczepa była zakupiona przez skarżącego bez dowodu rejestracyjnego oraz nie służyła do podróżowania. Niezależnie od powyższego strona nie dysponowała aktualnymi badaniami technicznymi dopuszczającymi przyczepę do ruchu drogowego. Niewątpliwie zatem powyższa przyczepa służy do zaspokojenia celów rekreacyjno – wypoczynkowych (co dodatkowo potwierdza dobudowanie do niej tarasu i pomieszczenia sanitarno – gospodarczego) w jednym i tym samym miejscu – na działce skarżącego w P. W przedstawionym stanie faktycznym, prawidłowo ustalonym przez organ, uprawnione było zatem, w ocenie Sądu, stanowisko, że przedmiotowa przyczepa wraz z tarasem i pomieszczeniem gospodarczym, niezarejestrowana jako "pojazd" czy też "przyczepa specjalna" od roku 1995, przy czym na dzień orzekania przez organ II instancji strona dysponowała jedynie pozwoleniem czasowym, bez ważnej oceny technicznej, w istocie stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Przepis ten, stanowiąc legalną definicję tymczasowego obiektu budowlanego przewiduje, że jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, katalog obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem jest otwarty, tak więc sporna przyczepa typu SAM, w ocenie Sądu zbliżona charakterem do barakowozu, może w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Przepisy ustawy Prawo budowlane ustanawiają generalną zasadę wykonywania robót budowlanych po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1), z wyjątkami określonym w art. 29 i 30 tej ustawy. Trafnie organ zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako wymagający pozwolenia na budowę, w świetle treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, przewidującego, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tak więc usytuowanie przedmiotowej przyczepy nietrwale połączonej z gruntem oraz dobudowanie do niej tarasu i pomieszczenia gospodarczego, co miało miejsce na okres dłuższy niż 120 dni (w niniejszej sprawie 15 lat liczonych do daty zaskarżonego rozstrzygnięcia), nie podlega wyjątkowi przewidzianemu w przytoczonym wyżej przepisie, a tym samym wymagało pozwolenia na budowę. W kontekście powyższych rozważań prawidłowo także organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wydanie nakazu rozbiórki stosownie do dalszych postanowień tego przepisu, musi być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, którego skutkiem może być prawna aprobata dla samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia określonych ustawowych wymogów. Nakaz rozbiórki orzeczony decyzją PINB z dnia 20 maja 2010 r. Nr [...] poprzedzony został opisanym wyżej postanowieniem tego organu z dnia 25 listopada 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844). Opisane postanowienie PINB zostało poprzedzone ustaleniem, iż na terenie obejmującym przedmiotową działkę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc zasadnie nałożono na stronę obowiązek przedstawienia w szczególności ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, którą można uzyskać również w trakcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Termin dla złożenia dokumentów opisanych w postanowieniu PINB z dnia 25 listopada 2009 r. (150 dni liczonych od daty doręczenia postanowienia, t,j. od dnia 4 grudnia 2009 r.) pozwalał stronie na podjęcie właściwych czynności zmierzających w szczególności do wykazania zgodności samowolnej zabudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi o tym przepis art. 48 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b)ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W świetle przytoczonej wyżej regulacji zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, Baza orzeczeń LEX nr 478287). Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych opisanym wyżej postanowieniem PINB z dnia 25 listopada 2009 r., przedstawione okoliczności sprawy nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania wobec W. i Z. W. nakazu rozbiórki obiektu znajdującego się na działce nr [...] w P. W rezultacie powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do charakteru obiektu podlegającego rozbiórce jak i to, że zasadnicze warunki legalizacji określone w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009 r. nie zostały spełnione, co uzasadniało w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nakaz rozbiórki. Zauważyć trzeba przy tym, że o skutkach niedopełnienia wyznaczonych obowiązków inwestorzy zostali pouczeni w opisanym wyżej postanowieniu organu I instancji. W tym kontekście, co szerzej zostało uzasadnione powyżej, Sąd uznaje za niezasadne zarzuty skarżącego odnoszące się do tego, że przedmiotowa przyczepa stanowi w istocie zarejestrowany pojazd. Jednocześnie zwraca się uwagę, że dopuszcza się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbiórkę przyczepy kempingowej pełniącej funkcję rekreacyjną, niezarejestrowanej i bez ważnej oceny technicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7.05.2007 r., sygn. akt II SA/Po 503/07, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22.10.2008 r., sygn. akt II SA/GL 224/08, wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym ostatnim wyroku NSA stwierdza między innymi, że "jeżeli przyczepa campingowa została ustawiona przez na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego (brak dowodu rejestracyjnego, jak i aktualnych badań technicznych), a ponadto, została do niej doprowadzona energia elektryczna jak i nad nią wybudowane zostało zadaszenie, zaś obok jest taras na który prowadzi bezpośrednio wyjście z przyczepy campingowej, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym, czyli w żadnym przypadku nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 cyt. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.)". Opis obiektu w niniejszej sprawie odpowiada opisowi obiektu w sprawie rozpoznawanej przez NSA, nie ma na dzień zaskarżonego rozstrzygnięcia dowodu aktualnego badania technicznego, ocena techniczna złożona przez stronę wskazuje na brak możliwości zarejestrowania i dopuszczenia do ruchu przyczepy w stanie, który podlegał badaniu, wreszcie strona dysponowała jedynie czasową rejestracją, co oznacza według Sadu prawidłową kwalifikacje przyczepy z dobudowanymi elementami jako obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.