II SA/Gd 63/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 20 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 20 listopada 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 7 lipca 2017 r. M. P. reprezentowanej przez adwokata M. S. od decyzji Starosty z dnia 29 maja 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. G. i G. W. pozwolenia na budowę budynku usługowego – warsztatu samochodowego na terenie działki nr [..] położonej w P., gmina K., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 7 marca 2017 r. inwestorzy T. G. i G. W., wspólnicy A. spółki cywilnej, złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenie na budowę budynku usługowego - warsztatu samochodowego na terenie działki nr [..] położonej w P. Pismem z dnia 14 marca 2017 r. Starosta wezwał, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie doprowadzenia do zgodności nazwy inwestora określonej w projekcie i wniosku z zapisami w ewidencji gruntów dla działki nr [..] - spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej, zatem pozwolenie na budowę może być wydane jedynie na współwłaścicieli działki będących właścicielami firmy A., prawidłowego wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - tj. prawidłowego określenia tytułu z którego wynika to prawo oraz wniesienia prawidłowej opłaty za udzielone pełnomocnictwo. Następnie postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o: klauzulę ostateczności decyzji Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz co do wpisów do izby części projektantów Po dokonaniu przedmiotowych uzupełnień Starosta decyzją z dnia 29 maja 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. G. i G.W. pozwolenia na budowę budynku usługowego - warsztatu samochodowego na terenie działki nr [..] położonej w P., obręb ewid. [..]. Od tej decyzji odwołanie złożyła M. P., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odwołaniu zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 10 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 i 4 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 3 ust. 1 i 6 uchwały Rady Gminy z dnia 25 września 1997 r. nr X/69/97 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [..] i [..] i części działki nr [..] i [..] w P. – gmina K. (zmiany do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. i uszczegółowienie). Zarzuty koncentrują się na błędnym przyjęciu przez organ pierwszej instancji zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oraz błędnej wykładni pojęcia "usług uciążliwych". Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania wydał w dniu 20 listopada 2017 r. decyzję zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji powołał przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, w szczególności art. 33 i art. 35 i dokonał ich wykładni. Odnosząc się do projektowanego zamierzenia inwestycyjnego ustalił, że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono: oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione, projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami, w tym pozwoleniami. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że zamiar inwestycyjny dotyczy budynku usługowego - warsztatu samochodowego z czterema stanowiskami (zgodnie z opisem technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego). Budynek zaprojektowano w odległości: 6,10 m od granicy działki nr [..], 8,02 m od granicy działki nr [..] ul. P., 23,03 m od granicy działki nr [..] ul. H. i 7,6 m od granicy działki nr [..] ul. W. Wojewoda wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwały rady Gminy z dnia 25 września 1997 r., nr X/69/97, działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2U przeznaczonym pod usługi nieuciążliwe, jak np. usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, biura i inne. Dopuszcza się zlokalizowanie w części obiektu funkcji mieszkaniowej dla właściciela. Nadto obowiązują ustalenia ust. 6 pkt. 1. Zgodnie z zawartymi w tym punkcie uwarunkowaniami zasięg ewentualnego szkodliwego i uciążliwego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi projektowanych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność gospodarczą nie może wykraczać poza granice terenów zajmowanych przez te jednostki, zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem (Dz. U. nr 15 poz. 92). Spełnienie powyższego warunku powinno być udokumentowane przez inwestora oceną oddziaływania na środowisko, sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę. Jak ustalono, w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2017 r. umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie budynku usługowego warsztatu samochodowego" na działce nr [..] obręb P. gm. K. przy ul. W. Wojewoda wskazał na podstawie przytoczonych zapisów planu miejscowego, że zabudowa usługowa na działce nr ew. [..] jest możliwa, plan przewiduje bowiem takie przeznaczenie na tym terenie. Projektowany obiekt zaprojektowano z zachowaniem ustaleń planu (dotyczących m. in. maksymalnej wysokości - budynek zaprojektowano jako jednokondygnacyjny (część usługowa) oraz dwukondygnacyjną częścią biurowo-socjalną (plan dopuszcza dwie kondygnacje) oraz z uwzględnienie linii zabudowy. Ponadto, tego rodzaju inwestycja (warsztat samochodowy), nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w szczególności nie stanowi przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 43 (tj. miejsca przetwarzania pojazdów innego niż wymienione w pkt 42, a więc innego niż stacja demontażu w rozumieniu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji). Zamierzona inwestycja nie mieści się bowiem w kategorii wskazanych czynności "przetwarzania pojazdów", a wobec tego nie musi być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; w konsekwencji - uciążliwości wskazywane przez skarżących, związane z charakterem projektowanej inwestycji, w żaden sposób nie mogą stanowić o wadliwości wydanej w sprawie decyzji w kontekście przepisów środowiskowych. Organ drugiej instancji podał również, że pojęcie usług nieuciążliwych nie zostało zdefiniowane w uchwale nr X/69/97 Rady Gminy z dnia 25 września 1997 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zostało też wyjaśnione w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Pojęcie to według organu ma związek z ochroną środowiska, której wymogi, zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny być uwzględnione przy stanowieniu planów zagospodarowania przestrzennego. Jednakże również przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska jak i wydane na jej podstawie rozporządzenia nie odnoszą się do pojęcia usług uciążliwych, a jedynie określają przedsięwzięcia, których działalność może znacznie oddziaływać na środowisko, używając jak widać innej terminologii. Dlatego też w przedmiotowej sprawie istotnym było to, że została wydana przez Wójta Gminy decyzja z dnia 14 lutego 2017 r. umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Fakt ten upoważnia do zakwalifikowania planowanej inwestycji do usług nieuciążliwych. Organ drugiej instancji podkreślił, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest ostateczna i póki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, obowiązuje i brak jest podstaw do kwestionowania jej treści, w przedmiotowym postępowaniu. Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r., działający w imieniu skarżącej M. P. zawodowy pełnomocnik procesowy wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia 20 listopada 2017 r. domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 3 ust. 1 i 6 uchwały Rady Gminy nr X/69/97 z dnia 25 września 1997 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [..] i [..] i części działek nr [..] i [..] w P. - gmina K. (zmiana do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. i uszczegółowienie) poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo tego, że w aktach sprawy brak jest wymaganej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego udokumentowanej przez inwestora oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę, co oznacza, że organ architektoniczno-budowlany nie dokonał w sposób należyty sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uciążliwości bądź nieuciążliwości usług mających być świadczonych w ramach inwestycji, od czego zależało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, które to naruszenie stanowi przyczynę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 3 ust. 1 uchwały Rady Gminy nr X/69/97 z dnia 25 września 1997 r. poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo tego, że nie dokonano prawidłowego ustalenia, że usługi, jakie mają być świadczone w ramach przedmiotowej inwestycji mają mieć charakter "usług nieuciążliwych" w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że organ architektoniczno-budowlany nie dokonał w sposób należyty sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uciążliwości bądź nieuciążliwości usług mających być świadczonych w ramach inwestycji, od czego zależało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, które to naruszenie stanowi przyczynę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 3) naruszenie przepisu art. 7 w związku z art. 8, art 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokonania prawidłowych ustaleń w przedmiocie rodzaju usług, jakie mają być świadczone w warsztacie samochodowym, w tym brak jakiejkolwiek inicjatywy mającej na celu zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na przeprowadzenie oceny, czy usługi, które mają być świadczone w warsztacie samochodowym mają charakter "usług uciążliwych" w rozumieniu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) naruszenie przepisu art. 7 w związku z art. 8, art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 86 art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin miejsca planowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na sąsiednie działki, a także nieprzeprowadzenie rozprawy, na której doszłoby do przesłuchania stron i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, co mogłoby się przyczynić do zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego stanowiącego należytą podstawę do wydania decyzji, w tym poczynienia ustaleń w zakresie tego, czy świadczone usługi mogą być uznane za "usługi nieuciążliwe" w rozumieniu obowiązującego miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego; 5) naruszenie przepisu art. 8 w związku z art. 11, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że w ramach planowanej inwestycji będą świadczone "usługi nieuciążliwe" w rozumieniu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto, że decyzja Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2017 r. nr [..] umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia świadczy o tym, że usługi świadczone w ramach inwestycji w postaci warsztatu samochodowego będą miały charakter usług nieuciążliwych, a w konsekwencji stwierdzenie, że do czasu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego jej treść upoważnia do zakwalifikowania planowanej inwestycji do usług nieuciążliwych; 6) naruszenie przepisu art. 8 w związku z art. 10 § i art. 40 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie w osobie M. P. czynnego udziału w każdym stadium postępowania z uwagi na fakt, iż przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, gdyż nie zawiadomiono o tym w sposób prawidłowy należycie umocowanego pełnomocnika strony. W uzasadnieniu skargi szerzej rozwinięto postawione zarzuty, odpowiadające w istocie zarzutom postawionym uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania T. G. i G. W. wnieśli o oddalenie skargi, przy czym T. G. zajął swoje stanowisko w obszernym piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2018 r. (karta 79 i nast.), powtarzając też argumentację przywołaną wcześniej w toku postępowania odwoławczego. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie akt sprawy, z daty wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze się pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez sąd wojewódzki w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontrolowanej sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją ostateczną był wniosek uczestników postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego – warsztatu samochodowego na terenie działki [..] położonej w P., obręb ewidencyjny [..]. Zatem, wobec treści wydanych w sprawie decyzji, zasadnicze znaczenie miały w nich przepisy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. 1332 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej: ustawa Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Zasadnicze znaczenia ma w tym zakresie art. 35 ust. 4 cyt. ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast organ stwierdzi naruszenia, w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Istotne jest też, że zgodność projektu budowlanego z prawem oraz jego kompletność oceniać należy w kontekście przepisów art. 32-34 ustawy Prawo budowlane. I tak, stosownie do treści art. 33 ust. 2 tej ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego. W niniejszej sprawie organy obu instancji zbadały przedłożony przez inwestorów projekt budowlany, stosownie do treści cyt. wyżej art. 35 ustawy Prawo budowlanego. Prawidłowo ustalono, że do wniosku o pozwolenie na budową załączono projekt budowlany w 4 egzemplarzach, do projektu dołączono decyzję z dnia 30 stycznia 2017 r. Starosty w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzenie do ziemi wód opadowych z połaci dachowych i podczyszczonych ścieków opadowych i roztopowych pochodzących z powierzchni utwardzonych oraz wykonanie urządzenia wodnego w postaci zespołu skrzynek retencyjno-rozsączających na działce nr [..]. Projekt budowlany został również uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych i nie zgłoszono zastrzeżeń w tym zakresie. Prawidłowo też ustalono, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające właściwe uprawnienia budowlane. Tym samym uprawniona była ocena, że projekt odpowiada warunkom określonym w art. 35 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie istota sporu, akcentowana już na etapie postępowania odwoławczego oraz prezentowana w skardze, sprowadza się do tego, czy projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Należy przypomnieć, że przepis ten statuuje wymóg zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Według prawidłowych ustaleń organów architektoniczno-budowlanych działka inwestycyjna nr [..] znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [..] i [..] i części działek nr [..] i [..] w P. – gmina K. (zmiana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uszczegółowienie) – opublikowanym w Dz. Urz. Woj. Pom. z 1997 r. nr 56, poz. 184. Zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały Rady Gminy nr X/69/97 z dnia 25 września 1997 r. – "szczegółowe ustalenia przeznaczenia dla terenów wydzielonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi", na terenie oznaczonym symbolem 2U o powierzchni ok. 0,19 ha wskazano, że przeznacza się go pod usługi nieuciążliwe, jak np. usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, biura i inne, przy czym dopuszczono zlokalizowanie w części obiektu funkcji mieszkaniowej dla właściciela. Ilość kondygnacji ograniczono do dwóch oraz wskazano, że obowiązują ustalenia ust. 6 pkt 1 tego paragrafu. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 6 pkt 1 tej uchwały – "uwarunkowania inne" zasięg ewentualnego szkodliwego i uciążliwego oddziaływania na środowisko i zdrowi ludzi projektowanych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność gospodarczą nie może wykraczać poza granice terenów zajmowanych przez te jednostki, zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem (Dz. U. Nr 15, poz. 92). Spełnienie powyższego warunku powinno być udokumentowane przez inwestora oceną oddziaływania na środowisko, sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę. Jest w sprawie bezsporne, że niniejszy plan miejscowy nie zawiera definicji "usług nieuciążliwych", wskazując jedynie na otwarty katalog, do których wyraźnie zalicza usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, biura i inne. Przedmiotowy katalog usług nieuciążliwych ma jedynie charakter przykładowy. Zaliczenie usług w postaci warsztatu samochodowego do "usług nieuciążliwych" pozostaje zatem kwestią organu, który winien zbadać charakter uciążliwości usług planowych na danej inwestycji, biorąc pod uwagę zwłaszcza wskazówkę interpretacyjną zawartą w samym planie, zgodnie z którą "zasięg ewentualnego szkodliwego i uciążliwego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi projektowanych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność gospodarczą nie może wykraczać poza granice terenów zajmowanych przez te jednostki". Z opisu technicznego do projektu architektonicznego budynku usługowego – warsztatu samochodowego wynika, że projektowany budynek pełnić będzie funkcję usługową – jako obiekt naprawy pojazdów jednokondygnacyjny – czterostanowiskowy warsztat samochodowy, w którym świadczona będzie praca jednozmianowa przez 6 pracowników: 2 pracowników obsługi i 4 pracowników warsztatu. Z opisu tegoż wynika również, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę nr [..] w P., uwzględniając wszelkie ograniczenia wynikające z zagospodarowania terenu. Ponadto z projektu tego wynika, że podstawowe wyposażenie planowanego warsztatu to podnośnik ręczny pneumatyczny, podnośniki kolumnowe (3 sztuki), kanał techniczny, szafki warsztatowe, szafki metalowe z pojemnikami, pneumatyczna zlewarka oleju, zestaw kluczy naprawczych oraz elektronarzędzia, mobilny kompresor sprężonego powietrza, pojemniki i zbiorniki na wytworzone odpady, wyciąg spalin, urządzenie do obsługi urządzeń klimatyzacyjnych, elektroniczne urządzenie diagnostyczne. Dalej jak wynika z ustaleń organu i przedłożonego projektu budowlanego, budynek zaprojektowano w odległości: 6,10 m od granicy działki nr [..], 8,02 m od granicy działki nr [..] - ul. P., 23,03 m od granicy działki nr [..] - ul. H. i 7,6 m od granicy działki nr [..] - ul. W. Prawidłowo też ustalono, że są to odległości zgodne z określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Z opisu technicznego do projektu architektonicznego budynku usługowego – warsztat samochodowy wynika również, że budynek i urządzenia z nim związane zaprojektowane zostały tak, aby poziom hałasu nie stanowił zagrożenia dla zdrowia użytkowników budynków mieszkalnych. Wskazano, że obiekt usytuowano w taki sposób, że od wschodu zabudowanej budynkami ulicy P. usytuowano część biurowo-socjalną niepowodującą żadnych hałasów. Część warsztatową obudowano płytami warstwowymi, okna w części warsztatowej o podwyższonej wartości akustycznej, wszelkie przegrody zewnętrzne spełniają normy akustyczne. Jak zatem opisuje projekt budowlany w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia mają być świadczone usługi polegające przede wszystkim na sprawdzaniu stanu technicznego pojazdu i wykonaniu ewentualnych napraw, polegających na wymianie niesprawnych lub zużytych części samochodowych, umożliwiających kontynuację poruszania się po drogach publicznych - usługi elektryczne i elektroniczne, mechaniczne i wulkanizacyjne. Wskazać należy, że usługi te zostały sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Działalności wg kodu 45.20.Z, tj. "konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli". W ramach przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się budowy stanowiska testowania silników, jak również tego rodzaju usług. Takie usługi są sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Działalności wg kodu 71.20.Z ("badania i analizy techniczne") i obejmują wykonywanie fizycznych, chemicznych i innych rodzajów badań, pomiarów i analiz wszystkich typów materiałów i wyrobów, włączając badania silników pojazdów samochodowych, wydawanie atestów dla pojazdów silnikowych. Działalność inwestorów w postaci naprawy silników diesla i benzynowych jest usługą elektroniczno-mechaniczną polegającą na wymianie uszkodzonych/ zużytych elementów silnika i zastąpieniu ich nowymi za pomocą urządzenia diagnostycznego i nie wiąże się z działalnością w postaci testowania silnika. Zgodzić się w tym wypadku należy z ustaleniem organu pierwszej instancji, że projektowany budynek usługowy znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, a graniczy z terenem o funkcji zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej. Nie jest zatem prawdziwe stanowisko strony skarżącej co do tego, że planowana inwestycja - warsztat samochodowy będzie pierwszą tego typu inwestycją na wskazanym terenie. Należy zauważyć, że już sam plan miejscowy zakłada dla terenu oznaczonego symbolem 3 U, MN (bezpośrednio sąsiadującym z terenem pod planowaną inwestycję) przeznaczenie pod usługi (funkcja główna) i budynek mieszkalny jednorodzinny (funkcja uzupełniająca), przeznaczony obecnie pod warsztat samochodowy i budynek jednorodzinny. Z kolei na teren oznaczony symbolem UH,KP, sąsiadujący z działką inwestorów od strony południowej zgodnie z planem miejscowym przeznaczony jest pod usługi handlu (supermarket) z parkingiem – obecnie według oświadczenia inwestorów znajduje się na nim punkt handlowy w postaci materiałów budowlanych. Następnie wypada zauważyć, że zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem (Dz. U. z 1990 r. nr 15, poz. 92), na które powołuje się przepis § 3 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego, wielkość dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających powietrze dla obszarów specjalnie chronionych i pozostałych obszarów określa załącznik nr 1 (ust. 1). Wielkości dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających powietrze określone w załączniku nr 1 nie dotyczą terenów zajmowanych przez jednostki organizacyjne prowadzące działalność gospodarczą powodującą zanieczyszczenie powietrza (ust. 2). Rozporządzenie to, obowiązujące na datę podjęcia uchwały o planie, utraciło moc z dniem z dniem 21 maja 1998 r. W istocie prawne kwestie związane z ochroną środowiska, w tym z ochroną powietrza, zostały kompletnie zmienione i przebudowane w związku z uchwaleniem ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 779) i przepisów wykonawczych uchwalonych na podstawie zawartych w niej delegacji oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Tym samym za prawidłowe należało uznać, że inwestorzy ubiegając się o udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji wystąpili do właściwego organu o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż w istocie celem uchwałodawcy w planie z 1997 r. było określenie "uciążliwości usług" pod kątem przepisów dotyczących ochrony powietrza, ze wskazaniem konieczności zamknięcia uciążliwości w granicach danej działki. Jednocześnie zaś oceny oddziaływania na środowisko nie dokonuje uprawniony rzeczoznawca, jak mowa jest o tym w § 3 ust. 6 uchwały o planie, lecz organ właściwy dla przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Jak trafnie w rezultacie przywołały organy, w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wójta Gminy z dnia 14 lutego 2017 r. umarzająca postępowanie administracyjne o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie budynku usługowego warsztatu samochodowego", prowadzone z wniosku inwestorów. Decyzja ta została wydana w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W sytuacji uchylenia powołanego w uchwale o planie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 lutego 1990 r., ustalenia poczynione w decyzji środowiskowej, zwłaszcza w zakresie dopuszczalnej emisji pyłów i gazów do powietrza i zamykaniu się uciążliwości zarówno hałasowych jak i pyłowych w granicach inwestowanej działki, mogą stanowić podstawę ustaleń organu architektoniczno-budowlanego co do zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym. Innymi słowy, może dać organowi wskazówkę do stwierdzenia, czy zasięg ewentualnego szkodliwego i uciążliwego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi projektowanej jednostki organizacyjnej wykracza poza granice tych terenów. Jak zatem wynika z uzasadnienia decyzji umarzającej postępowanie środowiskowe, przywołano ocenę oddziaływania na środowisko zakładu na etapie realizacji inwestycji i docelowego jej funkcjonowania również w kontekście możliwych emisji powodujących zanieczyszczenie powietrza. Jak wynika następnie z ustaleń organu środowiskowego opartych na raporcie i karcie przedsięwzięcia na etapie realizacji inwestycji uciążliwości (głównie akustyczne oraz emisje do powietrza) wystąpią, ale będzie to zjawisko krótkotrwałe i przemijające. Natomiast na etapie użytkowania zakład będzie źródłem emisji przede wszystkim hałasu oraz zanieczyszczeń pyłowych i gazowych z ww. procesów technologicznych. Jak jednak ustalono, przy obecnym sposobie zagospodarowania terenów przyległych będzie to emisja normatywna. Tym samym trafne jest stanowisko organów architektoniczno-budowlanych obu instancji, że usługi w zakresie planowanej inwestycji – warsztatu samochodowego mają charakter nieuciążliwy w rozumieniu § 3 ust. 1 dla jednostki planistycznej oznaczonej 2U, w związku z ust. 6 pkt 1 uchwały Rady Gminy nr X/69/97 z dnia 25 września 1997 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek nr [..] i [..] w P. Ustalono bowiem usługi pozostające w ramach planowanej inwestycji, w postaci napraw polegające przede wszystkim na sprawdzaniu stanu technicznego pojazdu i wykonaniu ewentualnych napraw, polegających na wymianie niesprawnych lub zużytych części samochodowych, umożliwiających kontynuację poruszania się po drogach publicznych. Zamiarem inwestorów będzie wykonywanie usług elektrycznych i elektronicznych, mechanicznych i wulkanizacyjnych, a żadna z tych usług nie została sklasyfikowania jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., jak o tym była mowa w decyzji umarzającej postępowanie środowiskowe. Jednak zasadnicze znaczenie dla takiej oceny ma to, że projektowany warsztat w zakresie planowanych usług nie będzie dostarczał ponadnormatywnych emisji hałasu i zanieczyszczeń pyłowych czy gazowych, a uciążliwości zamkną się w granicach inwestowanej działki. Zachowane są również warunki odpowiednich odległości budynków oraz zacienienia. Niemniej zgodzić się trzeba z uczestnikami postępowania, że istotne znaczenie dla oceny nieuciążliwości tych usług w rozumieniu planu ma również fakt planowanego usytuowania warsztatu na terenie przeznaczonym wyłącznie pod zabudowę usługową oraz graniczenie bezpośrednie i pośrednie z terenami o charakterze mieszanym, usługowo-mieszkaniowym, wykorzystywanymi pod takie cele jak skład budowlany, czy warsztat samochodowy. Sąd dodatkowo zauważa, że jak też wynika z treści uchwały (§ 3 ust. 6 pkt 2) teren objęty planem leży w strefie hałasów od lotniska wojskowego w Babich Dołach, w związku z czym uchwałodawca ustalił dopuszczalny poziom hałasu na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed hałasem i wibracjami (Dz. U. nr 24, poz. 90). Z przywołanych przez organy przepisów uchwały należy zatem wnioskować, że "usługi nieuciążliwe" w jej rozumieniu (§ 3 ust. 1 i ust. 6 pkt 1) są to usługi nienaruszające ponadnormatywnie warunków wynikających z ochrony powietrza w postaci odprowadzania pyłów i zasadniczo zamknięcia się uciążliwości w granicach danej działki. Gdyby zamiarem uchwałodawcy było ograniczenie usług nieuciążliwych do drobnych usług w postaci fryzjera, zegarmistrza, rodzinnego sklepu spożywczego, i.t.p. nie odwoływałby się w § 3 ust. 1 do ust. 6 pkt 1 uchwały, gdyż byłoby to zbędne. Natomiast takie odniesienie wskazuje, że uchwałodawca przewidział jako nieuciążliwe także usługi, które wywołują konieczność oceny oddziaływania na środowisko, w tym przypadku szczególnie ochronę powietrza, skoro normy hałasowe dla tego terenu muszą uwzględniać uwarunkowania wynikające z jego położenia w strefie hałasów od lotniska. Sąd zatem aprobuje taka wykładnię planu przeprowadzoną przez organy, zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie stanowi usługi nieuciążliwe w rozumieniu tej uchwały. W toku postępowania przed sądem wojewódzkim pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o zawieszenia postępowania, w związku z postępowaniem toczącym się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia z dnia 14 lutego 2017 r. Sąd wniosek ten oddalił na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W takim przypadku sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać należy, że zainicjowane wnioskiem skarżącej postępowanie nadzwyczajne dotyczy ostatecznej decyzji Wójta Gminy w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Nie ma ono charakteru prejudycjalnego dla niniejszego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tzw. decyzja środowiskowa, w tym przypadku umarzająca, ma znaczenie dowodowe, w kontekście dokonania przez organy architektoniczno-budowlane oceny stwierdzenia zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie braku uciążliwości projektowanych usług w rozumieniu tej uchwały. Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi jako niezasadne, postępowanie zostało przeprowadzone przez organy w zgodzie z przepisami postępowania, organy nie naruszyły również przepisów prawa materialnego - przywołanych przepisów ustawy Prawo budowlane. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez organ pierwszej instancji pełnomocnika skarżącej nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w sytuacji powiadomienia w tym trybie osobiście skarżącej, jak również niewątpliwie aktywnego uczestnictwa w niniejszym postępowaniu zarówno przez stronę jak i jej pełnomocnika. Nie może też umknąć sądowi konstatacja, że zarówno treść odwołania jak i skargi w istocie się pokrywają, tak więc pełnomocnik skarżącej posiadał niezbędne gwarancje procesowe jak i pełną wiedzę o zgromadzonych dowodach. Podkreślić przy tym trzeba, że Wojewoda powiadomił stronę skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, co też pełnomocnik uczynił w piśmie z dnia 12 października 2017 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie powołał się przy tym na jakiekolwiek nowe okoliczności, konsekwentnie zakres sporu wyznacza ocena pojęcia "usług nieuciążliwych" w rozumieniu uchwały o planie, a zdaniem strony skarżącej przedmiotowy warsztat samochodowy taką usługą nie jest. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.