II SA/Gd 631/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi I. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącej I. P. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia 30 czerwca 2009 roku Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego we fragmencie miasta dla działki nr [...]. obr.15, przy ul. Sobieskiego w W., którego granice stanowią: od północy - działka nr [...], od wschodu - działki nr: [...] oraz [...], od południa - działka nr [...] a od zachodu - działka nr [...]. W planie tym część działki nr [...] o powierzchni 0,0150 ha przeznaczono pod teren zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowej - zabudowy śródmiejskiej, ustalając jednocześnie, że partery budynków przeznacza się pod usługi. W informacjach i zleceniach nie będących podstawą do wydania decyzji administracyjnych zalecono realizację zabudowy wspólnie z zabudową i zagospodarowaniem działki nr [...], położonej poza północną granicą planu. Pozostałą część działki nr [...] o powierzchni 0,0120 ha przeznaczono pod publiczny plac miejski, skwer z akcentem przestrzennym w formie obiektu małej architektury – fontanny lub pomnika lub w formie pojedynczego drzewa. Wprowadzono zakaz zabudowy za wyjątkiem niekubaturowych obiektów małej architektury, publicznych toalet pod poziomem posadzki urządzonego placu miejskiego lub skweru. W uzasadnieniu podjętej uchwały Rada Miasta wskazała, iż projekt planu sporządzono zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2007r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we fragmencie miasta dla działki nr [...] obr. 15 przy ul. Sobieskiego w W. oraz zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001r., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 21 czerwca 2005r. i Nr [...] Rady Miasta z dnia 1 kwietnia 2008r. Na obszarze działki nr [...] nie obowiązuje aktualnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 listopada 2006r. (sygn. akt II SA/Gd 561/05, prawomocnym od dnia 2 lutego 2007r.) stwierdził w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla działki nr [...] nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2001r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. - Śródmieście - część północna (opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego nr 10 z dnia 11 lutego 2002r., poz. 154), który obejmował obszar ograniczony ulicami: Sienkiewicza, Sobieskiego, Wałową, Św. Jana, w tym również działkę nr [...] z podziałem na części od 1 do 9. W związku z tym procedurę sporządzenia projektu planu przeprowadzono w oparciu o ustawę z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada stwierdziła, że przewidziane w niniejszym planie ustalenia pozwolą na taki sposób zagospodarowania fragmentu przestrzeni miejskiej, który uwzględnia nade wszystko walory historyczne, lokalizacyjne i wysoką rangę publicznej przestrzeni Śródmieścia Wejherowa, zapewniając jednocześnie poszanowanie interesów właściciela nieruchomości objętej planem oraz nieruchomości przyległych. Istotną zaletą planu jest to, że wpisuje się on i uzupełnia realizowany przez Gminę Miasta W. projekt "rewitalizacji północnej części Śródmieścia W. w kwartale ulic Sienkiewicza, Sobieskiego, 12 Marca, Judyckiego, Rzeźnickiej, Św. Jana w W.". Projekt planu w przedstawionym kształcie został pozytywnie uzgodniony przez Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku postanowieniem nr [...] z dnia 19.12.2008r. W celu wypracowania właściwego rozwiązania projektowanego planu rozważono kilka wariantów, z których wybrano wersję najlepiej uzasadnioną historycznie i przestrzennie, kreującą czytelnie przestrzeń publiczną w formie "bramy miejskiej". Rada wskazała, że działka nr [...] nie stanowi działki ukształtowanej historycznie, gdyż powstała na mocy postanowień Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 28 października 1997r., [...] oraz z dnia 12 marca 1999r. [...], w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości przez I. i B. P., z jednoczesnym ustaleniem sądowego podziału działki nr [...] na 9 działek - w tym przedmiotową działkę nr [...]. Do chwili dokonania podziału geodezyjnego działka nr [...] w całości stanowiła fragment przedpola ekspozycji miasta lokacyjnego w jego historycznych granicach, w związku z czym zaprojektowanie w planie miejskiego placu przy ulicy Sobieskiego, od którego rozpoczyna się pierzeja zabudowy wzdłuż traktu pieszego prowadzącego do Placu Jakuba Wejhera, z możliwością zlokalizowania na nim obiektu małej architektury (np. w formie pomnika lub fontanny) pokazuje granicę historycznego zasięgu miasta. Jest to realizacja postulatu zaakcentowania historycznej "bramy miejskiej" zawartego w "Opinii urbanistyczno-konserwatorskiej dot. istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] i jej otoczenia przy ulicy Sobieskiego w W. oraz Studium urbanistyczno konserwatorskiego rewaloryzacji tego fragmentu zabytkowego układu urbanistycznego miasta W." autorstwa dr inż. arch. A. K. z 1999r. Rozwiązaniem skrajnym, wynikającym z faktu, iż działka nr [...] w ujęciu historycznym stanowiła niezabudowane przedpole ekspozycji miasta lokacyjnego, była całkowita rezygnacja z zabudowy działki nr [...], lecz taki wariant planu odrzucono. Przedstawione rozwiązanie jest też kontynuacją ustaleń zawartych w planach miejscowych, które obowiązywały wcześniej, ponadto plan ustala konieczność uzgodnienia projektu budowlanego z właściwym konserwatorem zabytków, po uprzednim wykonaniu studium krajobrazowo-architektonicznego, którego zadaniem będzie uzasadnienie projektowanej koncepcji urbanistyczno-architektonicznej przestrzeni publicznej oraz projektowanej zabudowy w kontekście krajobrazu otoczenia, położonego w strefie restauracji urbanistycznej układu urbanistyczno - krajobrazowego miasta W., wpisanego do rejestru zabytków województwa pomorskiego decyzją z dnia 26.02.1979r. pod numerem 957 (dawny numer rejestru 818). Sposób przeprowadzenia linii rozgraniczającej pomiędzy terenem 1.M/U a 2.KPX pokazany na rysunku planu stanowi kompozycyjną kontynuację granic na zasadzie przedłużenia linii granicy geodezyjnej pomiędzy działkami nr [...] i [...] w kierunku działki nr [...]. W zakresie zagospodarowania kubaturowego dopuszczającego w północnej części obszaru planu realizację nowej zabudowy na działce nr [...], powtórzono ideę polegającą na przedłużeniu linii pierzei zabytkowego budynku dawnego Szpitala Augusty z końca XIXw., (dzisiaj budynku ZUS) oraz budynku mieszkalno-usługowego przy ul. Sobieskiego 292A, wytyczając tym samym obowiązujące w planie linie zabudowy. W planie nie wykluczono realizacji kondygnacji podziemnych, w których też można realizować różnego rodzaju usługi - dopuszczone planem. Planowana zabudowa mieszkaniowa oraz zabudowa usługowa powinna mieć charakter zabudowy śródmiejskiej. W celu uniknięcia realizacji zabudowy o charakterze substandardowym lub nieharmonizującej z gabarytami sąsiadujących budynków, w planie wprowadzono wymóg realizacji zabudowy wg minimalnych gabarytów. Oznacza to, że nie można zrealizować np. zabudowy o wysokości jednej kondygnacji (wysokość ustalono na 9-12m i 2-3 kondygnacje nadziemne z dopuszczeniem piwnic), zaś minimalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wynosi 40%. Minimalną intensywność zabudowy terenu ustalono na 0,8. W terenie położonym w strefie restauracji urbanistycznej stosuje się zatem zasady kształtowania struktury przestrzennej polegające na wprowadzeniu ustalonych precyzyjnie rygorów wynikających z zasad ochrony dziedzictwa kulturowego, które przyczynią się do jak najwyższych standardów dla przestrzeni miejskiej o charakterze prestiżowym (w przeciwieństwie do stanu istniejącego). Ustalone kształty dachów w przedziale 20-30 stopni oraz wysokość zabudowy - dwie lub trzy kondygnacje, nawiązują do pierzei zabudowy ulicy biegnącej wzdłuż dłuższego boku działki nr [...] i w ulicy Sobieskiego. Podsumowując stwierdzono, że za realizacją przedstawionego do uchwalenia projektu planu przemawia możliwość realizacji zabudowy na części działki [...], a planowane zagospodarowanie w formie skweru będzie stanowić uzupełnienie publicznej przestrzeni Śródmieścia, z jednoczesnym "domknięciem" narożnika kwartału zabudowy - pożądanym ze względów urbanistycznych, akceptowanym jednocześnie ze stanowiska konserwatorskiego. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we fragmencie miasta dla działki nr [...], obr. 15 przy ul. Sobieskiego w Wejherowie został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 6 do 26 maja 2009r., ponadto w dniu 22 maja 2009r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu. Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uwagi do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu można było składać na piśmie w terminie wyznaczonym przez Prezydenta Miasta, to jest do dnia 9 czerwca 2009r. W terminie tym wpłynęły dwa pisma zawierające uwagi do projektu planu. I. P. w piśmie z dnia 18.05.2009r. zakwestionowała podstawę prawną sporządzenia wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we fragmencie miasta dla działki nr [...] obr. 15 przy ul. Sobieskiego w W., twierdząc, iż sporządzanie planu powinno być kontynuowane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i uchwałę Rady Miasta stanowiącą podstawę do sporządzenia planu unieważnionego w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla działki nr [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Gd 561/05. Z tym stwierdzeniem Rada Miasta się nie zgodziła, gdyż procedura sporządzania planu na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 1995.11.21 została zakończona z chwilą podjęcia przez Radę Miasta Uchwały nr [...] z dnia 26.06.2007r. w sprawie uchylenia uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 21 listopada 1995 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Śródmieścia w części dotyczącej fragmentu działki nr [...], obr. 15 (obecnie działki nr [...], obr.15.). W dalszej kolejności Rada Miasta podjęła - już na podstawie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późno zm.), uchwałę Nr [...] z dnia 26 czerwca 2007r., stanowiącą podstawę prawną sporządzania niniejszego planu. Uchwała ta została sprawdzona przez Wojewodę Pomorskiego pod względem zgodności z przepisami prawnymi i nie została zaskarżona przez I. P. Załączone przez I. P. wyroki sądów administracyjnych nie dotyczą procedury sporządzania niniejszego planu, tym niemniej załączone znane tut. organowi orzeczenia wzięto pod uwagę w zakresie niezbędnym do sporządzenia planu. Ponadto I. P. nie wyraziła zgody na rozbiórkę istniejącego na działce nr [...] parterowego pawilonu handlowego wnioskując o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o które wystąpiła do Prezydenta Miasta oddzielnym wnioskiem. Rada stwierdziła, że przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie również ustalenia niniejszego planu, nie nakładają na właścicieli poszczególnych nieruchomości obowiązku realizacji inwestycji przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (lub dokonywania rozbiórki obiektów przewidzianych w planie do rozebrania) z chwilą wejścia w życie uchwalonego planu. Oznacza to, że istniejący pawilon handlowy można utrzymywać do czasu, gdy właściciel nieruchomości lub też gmina realizująca cele publiczne, postanowią przystąpić do realizacji nowych inwestycji przewidzianych w planie. Realizacja nowych zamiarów inwestycyjnych będzie mogła nastąpić pod warunkiem zachowania zgodności z ustaleniami planu, będzie również podlegała na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego kontroli zgodności zamiarów inwestycyjnych z przepisami ustawy z dnia 07.07. 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). W planie ustalono możliwość realizacji publicznego placu miejskiego, skweru, na obszarze 2.KPX, czyli na tej części działki nr [...], która jest aktualnie zabudowana istniejącym pawilonem. Zgodnie z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Rada Miejska nie uwzględniła uwag I. P. w projekcie uchwały, a stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcie Rady Miasta o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu zawarte jest w załączniku nr 2 do niniejszej uchwały. Uwagi do projektu planu złożył także J. M. pismem z dnia 20.05.2009r. Stwierdził on, że ustalenia planu naruszają jego prawo własności jako właściciela działki nr [...], obr. 15, przy ul. Sobieskiego w W. poprzez dopuszczenie możliwości zabudowy sąsiedniej działki nr [...]. Ustalenia projektowanego planu przekraczają granice władztwa planistycznego, którym dysponuje gmina na podstawie przepisów planistycznych. Nadto projekt planu nie jest zgodny z przepisami dot. prawa budowlanego. Przedstawiony do publicznego wglądu projekt planu został sporządzony na obszarze obejmującym jedynie działkę nr [...] obr. 15 i nie obejmuje sąsiednich nieruchomości. Rada wskazała, że wbrew twierdzeniu J. M. ustalenia projektowanego planu uwzględniają również stan faktyczny zabudowy działki nr [...] (zabudowę zrealizowano na podstawie uchylonej decyzji o pozwoleniu na budowę), szczególnie fakt, iż budynek zrealizowano z oknami usytuowanymi w granicy z działką nr [...]. W sytuacji, gdy w planie założono możliwość realizacji nowej zabudowy na północnym fragmencie działki nr [...], przeznaczając jednocześnie południową część tej działki na publiczny plac miejski, bez możliwości realizacji zabudowy kubaturowej, stwarza to możliwość niepogorszenia walorów użytkowych istniejącego budynku. Stwierdzono jednak, że podstawowym powodem nieuwzględnienia tej uwagi jest to, że na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, polegającego na ustaleniu w planie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, nie jest możliwe stwierdzenie niezgodności inwestycji przewidzianych w planie z przepisami ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowy plan stwarza jedynie potencjalne możliwości realizacji zabudowy w późniejszym czasie, nie wywołuje więc skutków prawnych polegających na pozwoleniu na budowę, gdyż kwestie zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego będą przedmiotem postępowania prowadzonego na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, jakim będzie sporządzanie projektu budowlanego, przygotowywanie wniosku o pozwolenie na budowę oraz postępowanie w sprawie wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, stosownie do wymagań i kompetencji określonych w ustawie Prawo budowlane i przepisach szczególnych. Zachowanie zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami prawa budowlanego obejmuje również zgodność z przepisami techniczno budowlanymi, w tym przede wszystkim z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późno zm.). Rada Miasta stwierdziła, że niniejszy plan sporządzono dochowując wymagań ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późno zm.), rozważono wariantowe rozwiązania planu, posiłkowano się opracowaniami specjalistycznymi z dziedziny konserwacji zabytków, nawiązano projektowanymi ustaleniami planu do realizowanego projektu rewitalizacji północnej części Śródmieścia W., uzyskano pozytywne opinie i uzgodnienia projektu planu, następnie poddano projektu planu publicznej ocenie poprzez wyłożenie go wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu i przeprowadzono debatę publiczną. Trudno w opisanym stanie rzeczy zgodzić się z twierdzeniem, iż gmina sporządzając projekt przedmiotowego planu nadużyła swego władztwa planistycznego, gdyż procedura została przeprowadzona z dużą starannością, w oparciu o ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawę z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późno zm.), w związku z czym z opisanych powodów, uwagi wniesione przez J. M. nie zostały uwzględnione w projekcie uchwały. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcie Rady Miasta o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu zawarte jest w załączniku nr 2 do niniejszej uchwały. Skargę na powyższą uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. P. domagając się stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca zarzuciła, że ustalenia planu zmierzają do odebrania skarżącej własności nieruchomości zabudowanej budynkiem usługowym. Znajdujący się na działce [...] obiekt po raz trzeci został przeznaczony do rozbiórki, a w jego miejsce przewidziano plac publiczny z urządzeniami małej architektury na powierzchni 120 m2.. Plan przewidujący wykonanie placu został uchwalony dla potrzeb sąsiedniej działki, na której znajduje się posadowiony na granicy z działką skarżącej budynek ze ścianą z oknami. Skarżąca zarzuciła, że Rada podjęła zaskarżoną uchwałę z naruszeniem art. 85 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz sprzecznie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Gd 561/05. Nadto wskazała, że nie udzielono odpowiedzi na zarzut skarżącej z 1998 roku. Skarżąca stwierdziła, że na plac z małą architekturą można było przeznaczyć inną działkę stanowiącą własność Gminy Miasta. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie wskazując, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Na rozprawie w dniu 11 lutego 2010r. pełnomocnik skarżącej wskazała, że interes prawny skarżącej wynika z prawa własności działki [...], a jego naruszenie polega na zakazie rozbudowy istniejącego obiektu. Skarżąc natomiast odnosząc się argumentu Rady uzasadniającego powstanie placu miejskiego koniecznością nawiązania do poprzedniej zabudowy oświadczyła, że przed wojną w miejscu należącego do niej pawilonu również istniała zabudowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 156, poz. 1270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Niniejsza skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. W związku z tym należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienia skarżącego stowarzyszenia. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała jest uchwałą organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem uchwała ta podjęta została na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Bezsporne jest również, że skarżąca wezwała w dniu 30 lipca 2009r. organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skarga wniesiona została również z zachowaniem terminu z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. art. 53 § 2 ustawy. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie nie było jednolitego stanowiska odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 2 kwietnia 2007r. w sprawie II OPS 2/07 uchwałę, w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1999r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. NR 142, poz. 11591 ze zm.). Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1999r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kpa w związku z art. 101 ust. 3 o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania ( ONSAiWSA 2007r. nr 3, poz.60). Wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa złożone dnia 30 lipca 2009r. nie zostało uwzględnione przez organ. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 7 września 2009r. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Wskazać nadto należy, że w dniu 16 września 2008r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zgodny z Konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] obr. 15 w W., dla której to działki Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznaczając zasady gospodarowania tą nieruchomością. Skarżąca stwierdziła, że jej interes prawny wynika z prawa własności działki [...], a jego naruszenie polega na zakazie rozbudowy istniejącego obiektu. Niewątpliwie skarżąca, jako właścicielka nieruchomości objętej opracowaniem przedmiotowego planu, ma legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworząca tenże plan. Ustalenia w planie dotyczące nieruchomości skarżącej, a zwłaszcza przeznaczenie części działki nr [...] o powierzchni 0,012 ha pod publiczny plac miejski, skwer z akcentem przestrzennym w formie obiektu małej architektury – fontanny lub pomnika lub w formie pojedynczego drzewa, w ocenie Sądu naruszają interes prawny wynikający z przysługującego skarżącej prawa własności, co daje jej legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut skarżącej dotyczący podjęcia przez Radę Miasta zaskarżonej uchwały z naruszeniem art. 85 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz sprzecznie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Gd 561/05. Błędny jest bowiem pogląd skarżącej jakoby procedurę uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki Rada mogła prawidłowo prowadzić tylko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Rada Miasta uchwałą nr [...] a 21 listopada 1995r. przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Śródmieścia obejmującego działkę nr [...]. 15. W toku tej procedury skarżąca zgłosiła zarzut do projektu miejscowego planu, który został odrzucony przez Radę uchwałą z dnia 26 maja 1998r. Naczelny Sąd Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 marca 2000r., sygn. akt II SA/Gd 359/99 stwierdził nieważność tej uchwały. Następnie Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] z dnia 26 czerwca 2001r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Śródmieście - część północna. Na skutek skargi I. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Gd 561/05 stwierdził nieważność tej uchwały w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla działki nr 107/1 z powodu nierozpatrzenia przez Radę zarzutów skarżącej I. P. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że w dalszej procedurze uchwalania planu dla przedmiotowej działki będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma jednakże fakt, że Rada Miasta w dniu 26 czerwca 2007r. podjęła uchwałę nr [...] uchylającą uchwałę nr [...] z dnia 21 listopada 1995r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Śródmieścia W. w części dotyczącej fragmentu działki nr [...], obr. 15 (obecnie działki nr [...], obr. 15). Jednocześnie Rada Miasta podjęła uchwałą z dnia 26 czerwca 2007r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta W., wskazując w § 1, że teren opracowania planu obejmuje działkę nr 107/1, obr. 15. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Kontynuowana przez Radę po wydaniu przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Gd 561/05 procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], obr. 15 w W. musiałaby się toczyć według dotychczasowych zasad, tj. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym gdyby nie zostały podjęte przez Radę opisane powyżej uchwały z dnia 26 czerwca 2007r. Jednakże z uwagi na uchylenie uchwały z 1995 roku o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania i podjęcie nowej uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Śródmieścia w części dotyczącej fragmentu działki nr [...], obr. 15 (obecnie działki nr [...], obr. 15) Rada Miasta mogła procedować wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Radę Miasta prawa w tym zakresie. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji dotyczących nieruchomości skarżącej, a w szczególności przeznaczenia części działki na skwer miejski stwierdzić należy, że w ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do cytowanego wyżej art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym. Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 powyższej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Także w orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Stosownie do art. 1 ust. 1 cyt. ustawy, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. Formalny wymóg ograniczenia prawa własności w drodze ustawy w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest spełniony, gdyż ograniczenie prawa własności, bezpośrednio wprawdzie wynikające z planu miejscowego, a więc aktu nie będącego ustawą, znajduje oparcie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zaś chodzi o materialne wymogi ograniczenia to winny być on oceniane z uwzględnieniem szczegółowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując tej oceny należy także uwzględnić, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zasadę proporcjonalności. W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (III ARN 49/93, OSN 1994/9/181): "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez konstytucję RP prawa własności". Definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Zdaniem Sądu Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę nadużyła przysługujące jej władztwo planistyczne przeznaczając część działki skarżącej nr [...] o powierzchni 0,012 ha pod publiczny plac miejski, skwer z akcentem przestrzennym w formie obiektu małej architektury – fontanny lub pomnika lub w formie pojedynczego drzewa z ustaleniem zakazu zabudowy za wyjątkiem niekubaturowych obiektów małej architektury, publicznych toalet pod poziomem posadzki, urządzonego placu miejskiego lub skweru. Rada Miasta uchwaliła bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie części nieruchomości skarżącej, które nie może być zaliczone do inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada wskazała, że w zakresie tym zostanie zrealizowany cel publiczny i w ten sposób uzupełniona będzie przestrzeń publiczna Śródmieścia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny gmina to wspólnota mieszkańców, a jej zadaniem podstawowym jest zaspokajanie potrzeb tej wspólnoty (art. 166 ust. 1 Konstytucji). Oznacza to, że prowadząc konkretną politykę w ramach przyznanych kompetencji, w tym planistyczną, gmina obowiązana jest zwracać uwagę na potrzeby wszystkich mieszkańców. Każdy bowiem mieszkaniec gminy, członek wspólnoty samorządowej, ma prawo oczekiwać, że jego interesy będą brane pod uwagę w działaniach gminy. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest zatem takie wyważenie interesów aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności, czego można spodziewać się po miejscowym planie zagospodarowania, uzasadnia tylko cel publiczny, ale także tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać zatem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe" (zob. wyrok z dnia 9 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 1959/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). . Podobny pogląd został wyrażony również w wyroku z dnia 25 maja 2005r., dotyczącym wprawdzie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (sygn. akt II OSK 1900/08 http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże odnoszącym się do tej samej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził mianowicie, że przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący normatywną definicję pojęcia "cel publiczny", winien znaleźć zastosowanie także w procesie planistycznym. Sąd ten wskazał nadto, że Rada Gminy nie może jako cele publiczne kwalifikować celów nie zakwalifikowanych tak przez ustawodawcę w art. 6 pkt 1-9 ustawy o gospodarce nieruchomościami bądź w odrębnych ustawach. Wskazać nadto należy, że z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami W konsekwencji wskazać należy, że warunkiem przeznaczenia określonych terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne jest wykazanie przez radę, że cele te odpowiadają normie art. 6 pkt 1 - 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami bądź stanowią inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach ( art. 6 pkt 10 tej ustawy). Przeznaczenie w części działki skarżącej na publiczny plac miejski, skwer nie stanowi celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W związku z tym stwierdzić należy, że doszło do nadużycia władztwa planistycznego przy dokonywaniu ustaleń w części dotyczącej karty terenu nr 2 przedmiotowego planu. Powyższe uchybienie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Cały zaskarżony plan dotyczy tylko jednej działki o łącznej powierzchni 0.0270 ha. W związku z tym wadliwość w części obejmującej powierzchnię 0,0120 ha powoduje, że nie można uznać za prawidłowe zagospodarowania pozostałej części tej samej nieruchomości o powierzchni 0.0150 ha. Niezależnie od tego wskazać nadto należy, że zaskarżona uchwała w punkcie 16 karty terenu nr 1 wprowadza sprzeczne z prawem ograniczenie prawa własności skarżącej również w odniesieniu do części nieruchomości o powierzchni 0.0150 ha.. Wadliwe jest bowiem zawarte w tym punkcie ustalenie stanowiące zalecenie realizacji zabudowy wspólnie z zabudową i zagospodarowaniem działki nr [...], położonej poza północną granicą planu. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne zawarcie takiego rodzaju ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że z treści art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenów. W planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Istotne jest przy tym, że przepisy planu zagospodarowania przestrzennego powinny zawierać normy wiążące. Z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) wynika bowiem, że ustalenia projektu tekstu planu miejscowego powinny zawierać określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W związku z tym nie przewiduje się zamieszczania w planie miejscowym informacji, zaleceń ani innych niewiążących sugestii dla potencjalnego inwestora lub użytkownika przestrzeni (tak Z. Niewiadomski, (w:) ZagospPrzestrzU Komentarz, art. 15, Nb 12, Warszawa 2004). Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że Rada Miasta podjęła zaskarżoną uchwałę z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób określony w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Mając na uwadze wskazany wyżej charakter uchybień zaskarżonej uchwały, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego.