II SA/Gd 638/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 7 września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego postanawia odmówić A Sp. z o.o. z siedzibą w B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 7 września 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej Spółce w dniu 13 września 2016 r., a zatem termin do wniesienia skargi, stosownie do art. 53 § 2 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., upływał z dniem 13 października 2016 r. Skarga na tę decyzję została nadana w dniu 12 października 2016 r. na adres Powiatowego Lekarza Weterynarii. Organ ten postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. przekazał skargę według właściwości Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu nie można przyjąć daty złożenia skargi do organu niewłaściwego. O zachowaniu terminu decyduje data przekazania (nadania) skargi na adres organu właściwego – 19 października 2016r. W konsekwencji skarga została wniesiona po terminie i z tego względu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Rozpoznając zażalenie skarżącej Spółki na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 113/17, oddalił zażalenie wyjaśniając, że okoliczność niewskazania w pouczeniu decyzji organu drugiej instancji oznaczenia jego siedziby oraz adresu nie mogła doprowadzić do podważenia prawidłowości odrzucenia skargi. W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2016r. skarżąca Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzasadniając uchybienie terminu faktem, że ani w stopce ani w nagłówku zaskarżonej decyzji nie umieszczono adresu organu, ani nawet nie wskazano, czy jego siedziba znajduje się w G. Dane te również nie są wskazane w obowiązujących przepisach i Spółka nie miała o nich wiedzy. W zaskarżonej decyzji organ natomiast był zobowiązany do oznaczenia organu, który wydał decyzję poprzez podanie pełnej jego nazwy oraz siedziby i adresu. Tym samym skarżąca Spółka pozostawała w błędnym przekonaniu, że siedziba organu drugiej instancji znajduje się w T. Skoro organ uchybił swojemu obowiązkowi to strona skarżąca nie może ponosić negatywnych tego konsekwencji procesowych. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do brzmienia przepisu art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W ocenie sądu podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na brak winy skarżącej Spółki w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z okoliczności sprawy wynika, że według skarżącej braki oznaczenia organu drugiej instancji wydającego zaskarżoną decyzję i niepełne pouczenie o sposobie wniesienia skargi polegające na niewskazaniu adresu organu, za pośrednictwem którego skargę tą należało wnieść, świadczą o braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ze stanowiskiem skarżącej nie sposób się zgodzić, albowiem po pierwsze, decyzja organu odwoławczego wskazuje wyraźnie w pieczęci nagłówkowej na organ, od którego pochodzi decyzja, tj. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Decyzja ta jest również prawidłowo podpisana, co powoduje, że nie ma wątpliwości, co do oznaczenia organu, który ją wydał. W odniesieniu natomiast do pouczenia o sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sąd nie dopatrzył się w nim uchybienia przepisom art. 6 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. Organ bowiem w sposób zrozumiały i zgodny z dyspozycją art. 54 § 1 p.p.s.a. wyjaśnił, że skargę do sądu administracyjnego wnieść należy za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Oznacza to, że skargę nalegało wnieść w ustawowym terminie kierując ją na adres Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Brak wskazania dokładnego adresu organu odwoławczego w pouczeniu zaskarżonej decyzji nie uzasadnia twierdzeń skarżącej, albowiem podkreślić należy wyraźnie, że pomimo braku wskazania tego adresu w obowiązujących przepisach skarżąca miała o nim wiedzę. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona skarżącej Spółce w dniu 13 września 2016 r., co potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego ponad wszelką wątpliwość wynika adres siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w G., czyli urzędu obsługującego organ odwoławczy. Skarżąca Spółka nie może zatem usprawiedliwiać swojej niewiedzy w zakresie adresu organu odwoławczego, na który zobowiązana była skierować skargę do sądu administracyjnego, albowiem przy zachowaniu należytej staranności adres ten mogła z łatwością ustalić. W świetle powołanych przepisów i okoliczności sprawy sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób, iż uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez jej winy. Zgodnie z art. 6 p.p.s.a. strona została pouczona, iż skargę należy wnieść do WSA w Gdańsku za pośrednictwem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii. Wysłanie skargi do innego organu, niż wskazany w pouczeniu, nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Przy dochowaniu bowiem choćby minimum staranności skarżąca miała możliwość złożenia skargi w prawidłowy sposób. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.