II SA/Gd 651/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 22 sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy z 13 lipca 2018r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie działki nr [..] w obrębie A., położonej w miejscowości A., gm. C. W uzasadnieniu wskazano, że 5 marca 2018 r. C. S. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie działki nr [..] z obrębu A., położonej w miejscowości A., gmina C. Po przytoczeniu przepisów regulujących postępowanie wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [..] wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w w/w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego, że front działki nr [..] od strony drogi wynosi 54 m organ pierwszej instancji wyznaczył minimalny obszar analizowany w promieniu 162 metrów (3x54=162 m) od granic działki objętej wnioskiem. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie działki nr [..], położonej w miejscowości A., gmina C. nie spełnia warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne ponieważ na działce nr [..] znajdują się użytki rolne klasy III (Rlllb o powierzchni 0,3326 ha). Użytki rolne klasy RIVa (0,0704 ha) występujące na działce, nie wymagają uzyskania stosownej zgody w planie miejscowym. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe między innymi wtedy, kiedy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1. Ponieważ w nieobowiązującym już miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy (uchwała Rady Gminy Nr XIV/75/91 z dnia 26 września 1991r. - Dz. Urz. Woj. Nr 2 poz. 29 z dnia 30.01.1992 r.) teren działki był przeznaczony pod rolnictwo, to grunt nie posiada wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego klasy III na cele nierolnicze i nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, którą uzyskuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzanym w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy art. 7 ust. 2a w/w ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2. położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3. położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4. ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił zgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny w związku z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Biorąc pod uwagę w/w warunki zawarte w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych organy zauważyły, iż warunek zawarty w pkt 4 został spełniony - powierzchnia gruntów klasy Rlllb nie przekracza 0,5 ha na działce nr [..]. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w rozpatrywanym przypadku użytki rolne klasy Rlllb na działce nr [..] znajdują się w odległości większej niż 50m od zabudowanej działki nr [..]. Z tym stwierdzeniem Kolegium nie zgodziło się. Działka nr [..] graniczy bezpośrednio z zabudowaną działką nr [..], która na swym terenie posiada zarówno użytek RIIIb, jak i tereny zabudowane B. Nawet gdyby liczyć odległość użytków RIIIb z działki nr [..] do terenu zabudowanego na działce nr [..], to i tak odległość ta wynosi ok 20 m, a więc nie przekroczy 50m wskazanych w przepisie. Poza powyższym, w analizowanym przypadku dla działki nr [..] nie można wyznaczyć obszaru zwartej zabudowy w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przez zwartą zabudowę (art. 7 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) należy rozumieć zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100m. Przez obszar zwartej zabudowy (art. 7 pkt. 30 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) należy rozumieć obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. W przypadku analizowanej działki nie jest spełniony ten warunek, gdyż nie występuje w/w zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków. Najbliższe 3 budynki mieszkalne jednorodzinne położone wzdłuż drogi powiatowej na działkach nr [..], -[..] znajdują się w odległości mniejszej niż 100m pomiędzy sobą, zaś budynki mieszkalne jednorodzinne na działce nr [..] i na działce nr [..] znajdują się w odległości większej niż 100m od zgrupowania na działkach nr [..]-[..]. Wreszcie, użytki rolne klasy Rlllb występujące na działce nr [..] znajdują się w odległości ponad 50m od drogi publicznej powiatowej nr [..]; działka nr [..], do której przylega działka nr [..] jest własnością Gminy i jest drogą wewnętrzną. W związku z powyższym nie został spełniony łączny warunek wynikający z art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a tym samym nie zostały spełnione łącznie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że nie może przychylić się do sugestii odwołującego, iż niewielkie przekroczenie wartości wynikających z w/w przepisów nie powinno stać na przeszkodzie do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Cytowane w niniejszej decyzji przepisy precyzyjnie określają odległości, które winny być zachowane w przypadku planowania inwestycji na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a podlegającym ochronie wynikającej z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W przepisach tych nie ma mowy o ewentualnych niewielkich przekroczeniach lub możliwości zachowania ich jedynie w części. Odnosząc się zaś do wydanej dla działki nr [..] decyzji o warunkach zabudowy wskazanej przez odwołującego, to należy zwrócić uwagę odwołującemu na fakt, iż przepis art. 7 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych mówi o budynkach, nie zaś o działkach, dla których ustalono warunki zabudowy dla przyszłych budynków. W tej sytuacji należało przyjąć za prawidłową odmowę ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji bowiem tylko łączne spełnienie wymogów określonych wart. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy uzasadnia ustalenie warunków zabudowy planowanej inwestycji. Niespełnienie jednego z nich stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie należało stwierdzić, że nie zostały spełniony warunek wynikający z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, czyli teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, tym samym brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia, o które wnioskuje odwołujący. Skargę na powyższą decyzje wniósł C. S. zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2a pkt 1-4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zwanej dalej (u.o.g.r.l.), przez jego niezastosowanie, co w sposób jednoznaczny potwierdza wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna jej wydania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że bezsporne okoliczności potwierdzone wyczerpującą dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje u.o.g.r.l., w tym przede wszystkim art. 7 ust. 2a pkt 1-4 u.o.g.r.l. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie pominęły regulacje wskazanego przepisu. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoją argumentacje i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono w niniejszej sprawie decyzję administracyjną SKO o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżącego w postaci domu jednorodzinnego na działce o nr ew. [..] w miejscowości A. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego, dzięki czemu może stanowić podstawę sądowej kontroli stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Wobec tego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego lub w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 6 tej ustawy, decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami właściwy organ uzgadnia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Powyższe uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161), dalej u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga w świetle ustawy uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wymóg uzyskania zgody ministra nie ma charakteru bezwzględnego, co wynika z art. 7 ust. 2a w/w ustawy. W myśl tej regulacji, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Znaczenie decydujące dla oceny rozstrzygnięcia SKO ma w świetle tego przepisu pojęcie obszaru zwartej zabudowy, które w istocie warunkuje brak konieczności uzyskania zgody ministra. Stosownie do art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l., ilekroć w ustawie jest mowa o zwartej zabudowie, rozumie się przez to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m – art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 30 tej ustawy, obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Z wykładni językowej definicji ustawowej zawartej w zacytowanym przepisie wynika, że rola spójnika "lub" sygnalizuje wybór między dwiema możliwościami (alternatywa łączna), na zasadzie każda z nich z osobna, ale także obie razem (wyrok WSA w Poznaniu z 25 stycznia 2018 r., o sygn. II SA/Po 949/17, LEX). Sąd podziela stanowisko SKO, iż zgodnie z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. przez "obszar zwartej zabudowy" rozumieć należy: "obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m". Skoro obwiednia ma być prowadzona w odległości 50 m albo od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków lub po zewnętrznych granicach działek na których położone są budynki (jeśli ich odległość od granic działki jest mniejsza niż 50 m) to przyjąć należy, iż w obszarze zwartej zabudowy mogą się znaleźć wyłącznie działki już zabudowane, co wyklucza z obszaru analizowanego pojęcia działki niezabudowane, przy czym zabudowa powinna spełniać warunki ustalone w ustawie dla zwartej zabudowy (nie bierze się pod uwagę budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej). Użyte w powyższej definicji zwroty "zewnętrzne krawędzie" oraz "zewnętrzne granice" odnoszą się odpowiednio do budynków oraz działek, co wynika bezpośrednio z przepisu, nie zaś do "obszaru zwartej zabudowy" – wyrok WSA w Rzeszowie z 8 maja 2018 r., sygn. II SA/Rz 212/18. Tego rodzaju stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 (CBOSA) WSA w Poznaniu stwierdził, że "w sytuacji, gdy na działce nie jest posadowiony budynek (o innej funkcji niż gospodarcza), granice takiej działki nie mogą wyznaczać granicy obszaru zwartej zabudowy. Organ prawidłowo wskazał, że istnienie pomiędzy zabudowanymi działkami działek niezabudowanych może powodować powstanie kilku obszarów zwartej zabudowy". Dlatego też obszar zwartej zabudowy w zasadzie zamyka się w granicach działek, na których zlokalizowane są budynki tworzące zwartą zabudowę (tak J. Kaczor, Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III na podstawie art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Nowe Zeszyty Samorządowe 2017/3/37). Mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko i jego uzasadnienie, stwierdzić należało że decyzja SKO nie narusza prawa w jakimkolwiek istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy aspekcie. Organ trafnie uznał, że planowana przez skarżącego inwestycja nie spełnia ustawowego warunku związanego z brakiem obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolne – art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Nie jest przez stronę kwestionowany fakt zaliczenia gruntu działki o nr [..] do użytków rolnych klasy RIIIb. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy informacja uproszczona z rejestru gruntów datowana na dzień 23 kwietnia 2018 r. Ze znajdujących się w aktach sprawy map terenu projektowanej inwestycji wynika w sposób bezsprzeczny, i nie zaprzecza temu skarżący, że działka o nr [..], jest aktualnie działką niezabudowaną, natomiast ustalenie dla tej działki warunków zabudowy nie zmienia okoliczności, że działka ta jest dalej niezabudowana, natomiast w momencie gdy inwestycja na działce [..] zostanie ukończona to wówczas będzie to mogło mieć znaczenie dla planowanego przez skarżącego zamierzenia. Na chwilę obecną jednak granice tej działki nie mogą posłużyć do wyznaczenia granicy obszaru zwartej zabudowy, co z kolei czyni bezprzedmiotowe rozważania prowadzone w oparciu o art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l, czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu tej działki zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Ponieważ grunt w/w działki nie spełnia warunku związanego z położeniem w obszarze zwartej zabudowy, to zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne wymaga obecnie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Jak stanowi art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III - na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Wyrażenie zgody, o której mowa następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), o czym z kolei stanowi art. 7 ust. 3 u.o.g.r.l. Słuszności zarzutu skargi upatruje skarżący prawdopodobnie w braku przywołania przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161) w sentencji decyzji zarówno organu I, jak i II instancji. Natomiast integralną częścią decyzji jest oprócz sentencji także jej uzasadnienie, a z tego jednoznacznie wynika jakie motywy doprowadziły organ odwoławczy do wydanego rozstrzygnięcia. Reasumując, wydana w niniejszej sprawie decyzja SKO nie narusza prawa materialnego jak i procesowego w sposób określony w skardze. Jako legalna winna pozostać w obrocie prawnym – ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w ustalonych prawidłowo okolicznościach faktycznych prowadziłoby do oczywistej obrazy przepisów u.o.g.r.l. chroniących rolne przeznaczenie gruntów wysokich klas użytkowych. Z tego powodu jako w pełni słuszną ocenić należało decyzję SKO o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Wójta Gminy o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek strony skarżącej. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł podstaw do zastosowania kompetencji kasacyjnych na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Wobec tych argumentów skargę należało oddalić w całości jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.