II SA/Rz 212/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej zamiennie: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy ( dalej: "organ I instancji") z [...] listopada 2017 r. nr [...] odmawiająca M. G. ( dalej: "skarżącej") ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 1121/2 położonej w miejscowości K., gm. . W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "K.p.a.") a także art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935). Organy zgodnie przyjęły, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.z.p. lecz nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, ponieważ teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest użytkiem sklasyfikowanym jako RIIIb, a takiej zgody nie otrzymał. Teren zamierzenia inwestycyjnego był wskazany w planie, który utracił moc, jako teren gruntów rolnych, tzn. nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia tych terenów na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.). Nie zostały również spełnione przesłanki z art 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161; dalej: "u.o.g.r.") zwalniające z obowiązku uzyskania takiej zgody. Jak ustaliły organy teren wskazany pod planowaną inwestycję nie spełnia warunku opisanego w art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy oraz pkt 3 wyżej wymienionej ustawy, zgodnie z którym obszar objęty inwestycją musi być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Decyzja organu I instancji została uzgodniona, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze Starostą Powiatu w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (milcząco) oraz z Podkarpackim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w sprawach melioracji wodnych (postanowieniem z dnia 21 października 2017 r.). Odnosząc się do postawionych w odwołaniu zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 7 ust. 2a u.o.g.r. Pierwszy warunek, którego spełnienie warunkuje brak zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze został wymieniony w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r. polega on na tym, że co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Zgodnie z art. 4 pkt 30 u.o.g.r. przez "obszar zwartej zabudowy" rozumieć należy: "obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m". Skoro obwiednia ma być prowadzona w odległości 50 m albo od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków lub po zewnętrznych granicach działek na których położone są budynki (jeśli ich odległość od granic działki jest mniejsza niż 50 m) to przyjąć należało, zdaniem organu odwoławczego iż w obszarze zwartej zabudowy mogą się znaleźć wyłącznie działki już zabudowane. Tymczasem na podstawie znajdującego się w aktach załącznika nr 2 do decyzji - wyniki analizy, część graficzna, organ odwoławczy stwierdził, że działka nr 1121/2, na której planowana jest inwestycja jest działką niezabudowaną, tym samym żadna jej część nie mieści się w obszarze zwartej zabudowy, który wyznacza się za pomocą obwiedni w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki. Ponieważ zgoda właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych nie jest wymagana tylko przy łącznym spełnieniu wszystkich warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r., brak spełnienia jednego z nich czynił w ocenie organu II instancji bezprzedmiotowym badanie pozostałych warunków. Odnosząc się do zarzutu wadliwie sformułowanego uzasadnienia decyzji z uwagi na niewskazanie na jakich dowodach oparto dokonane w sprawie ustalenia, organ II instancji przyznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takiego wskazania zabrakło, jednak uchybienie to nie mogło wpłynąć na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Organ I instancji w powyższym zakresie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy na podstawie dokumentacji zalegającej w aktach, w szczególności na znajdujących się w aktach sprawy mapach. Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. przez niewszechstronne rozpoznanie sprawy i brak dokonania wszystkich wymaganych do wydania prawidłowej decyzji ustaleń faktycznych, dowolne rozpoznanie sprawy, jak również przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów władzy publicznej i niepoinformowanie wnioskodawczyni o konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrażenie takiej zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Skoro tego rodzaju postępowanie może być zainicjowane wyłącznie na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), to za chybiony uznał zarzut nie wezwania skarżącej do przedłożenia tego rodzaju zgody. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt. 1 i 2 K.p.a., w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez zaaprobowanie decyzji organu I instancji, utrzymanie jej w mocy, pomimo tego, że zawierała ona wadliwie sporządzone uzasadnienie, które nie zawierało wskazania na podstawie jakich konkretnie dowodów i dlaczego organ I Instancji uznał, że działka objęta przedmiotem postępowania nie spełnia warunków uzasadniających brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co uniemożliwiało jej merytoryczną ocenę i uzasadniało uchylenie decyzji organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania: 2) art. 138 § 1 pkt. 1 i 2 K.p.a., w zw. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 kpa., oraz art 10 kpa., przez:  a) zaaprobowanie decyzji organu I Instancji i utrzymanie jej w mocy, pomimo tego, że organ I Instancji niewszechstronnie rozpoznał istotę sprawy i nie dokonał wszystkich wymaganych do wydania prawidłowej decyzji ustaleń faktycznych, a w szczególności w zakresie spełnienia warunków nie wymagających uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, b) zaaprobowanie decyzji organu I Instancji i utrzymanie jej w mocy, pomimo tego, że organ I Instancji niewszechstronnie lecz dowolnie rozpoznał sprawę, jak również przeprowadził postępowanie w sposób nie pogłębiający zaufania do organów władzy publicznej i nie poinformował skarżącej o konieczności uzyskaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co uniemożliwiło skarżącej czynny udział w sprawie i co miało wpływ na tok postępowania i treść ostatecznej decyzji, c) zaaprobowanie decyzji organu I Instancji i utrzymanie jej w mocy, pomimo tego, że organ I Instancji przeprowadził postępowanie w sposób nie pogłębiający zaufania do organów władzy publicznej i nie wezwał skarżącej do przedłożenia wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, co uniemożliwiło skarżącej czynny udział w sprawie, jak również możliwość uzyskania w/w zgody i złożenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu jej uzyskania, 3) art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przez zaaprobowanie decyzji organu I Instancji w zakresie odmówienia ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy w opinii skarżącej wniosek jej spełniał wszelkie wymagania formalne do jego uwzględnienia, a jego ewentualne braki tj. brak wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, mogły być konwalidowane przez przeprowadzenie właściwego postępowania i do tego czasu postępowanie w sprawie można było zawiesić. Na tych podstawach wniosła w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c, P.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II Instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocenia legalności decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidziana do realizacji na działce nr ewid. 1121/2 położonej w miejscowości K., gm. . Zdaniem organów obu instancji fakt, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnego na cele nierolnicze, przesądza o braku podstaw do wydania żądanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem Sądu stanowisko to jest stanowiskiem właściwym. Zgodnie z dyspozycją art. 59 u.p.z.p. w przypadku braku planu miejscowego, inwestycja polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Wymogi od spełnienia których uzależniona jest prawna możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określone są w art. 61 ust 1 u.p.z.p. Zgodnie z tą regulacją wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Tak więc jednym z warunków wymaganych ustawą, od których spełnienia uzależniona jest możliwość ustalenia warunków zabudowy jest to, by teren którego wniosek dotyczy nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Teren zamierzenia inwestycyjnego był wskazany w planie, który utracił moc jako teren gruntów rolnych, tzn. nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, na zmianę przeznaczenia tych terenów na cele nierolnicze i nieleśne. Dla tego terenu nie był sporządzony i uchwalony m.p.z.p. po dniu 1 stycznia 1995 r. Przepisami regulującymi kwestię dopuszczalnej zmiany przeznaczenia gruntów z rolnych lub leśnych na grunty o przeznaczeniu na cele nierolnicze i nieleśne są przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161). Zgodnie z art. 7 ust 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei art. 7 ust 1 przesądza, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 7 ust 3). Stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) - (art. 7 ust 3a). Wyjątki od reguły, że grunt rolny - użytki rolne klas I-III nie wymaga zgody właściwego ministra na odrolnienie, wymienione są w art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi, iż nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); dalej u.g.n. 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191). 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha bez względu na to czy stanowią jedną całość czy kilka odrębnych części. Sąd zaakceptował stanowisko organów, iż nie zachodzą w sprawie wyjątki z art. 7 ust. 2a pkt 1 – 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niespornie bowiem działka inwestycyjna położona jest w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Niespełniony jest więc warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niespełniony jest również warunek z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko SKO, iż zgodnie z art. 4 pkt 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez "obszar zwartej zabudowy" rozumieć należy: "obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m". Skoro obwiednią ma być prowadzona w odległości 50 m albo od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków lub po zewnętrznych granicach działek na których położone są budynki (jeśli ich odległość od granic działki jest mniejsza niż 50 m) przyjąć należy, iż w obszarze zwartej zabudowy mogą się znaleźć wyłącznie działki już zabudowane. Użyte w powyższej definicji zwroty "zewnętrzne krawędzie" oraz "zewnętrzne granice" odnoszą się odpowiednio do budynków oraz działek, co wynika bezpośrednio z przepisu, nie zaś do "obszaru zwartej zabudowy". Tego rodzaju stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Po 265/17, LEX nr 2307356) WSA w Poznaniu stwierdził, że "w sytuacji, gdy na działce nie jest posadowiony budynek (o innej funkcji niż gospodarcza), granice takiej działki nie mogą wyznaczać granicy obszaru zwartej zabudowy. Organ prawidłowo wskazał, że istnienie pomiędzy zabudowanymi działkami działek niezabudowanych może powodować powstanie kilku obszarów zwartej zabudowy". W przedmiotowej sprawie na podstawie znajdującego się w aktach załącznika nr 2 do decyzji - wyniki analizy, część graficzna, można jednoznacznie ustalić, że działka nr 1121/2, na której planowana jest inwestycja jest działką niezabudowaną. Tym samym żadna jej część nie mieści się w obszarze zwartej zabudowy, który wyznacza się za pomocą obwiedni w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki. Zasadniczo wszystkie mapy znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, iż działka nr 1121/2 jest działką niezabudowaną. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, iż nie został spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 1 w/w ustawy aby co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawierała się w obszarze zwartej zabudowy. Spełnione są bezspornie warunki z art. 7 ust. 2a pkt 4 i 2 tej ustawy – powierzchnia działki jest mniejsza niż 0,5 ha, zaś odległość od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu u.g.n. jest nie większa niż 50 m. Ponieważ zgoda właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych nie jest wymagana tylko przy łącznym spełnieniu wszystkich warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r., brak spełnienia się któregokolwiek z nich skutkuje koniecznością uzyskania takiej zgody. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż strona skarżąca również nie kwestionowała faktu braku spełnienia łącznie wszystkich przesłanek wynikających z art. 7 ust. 2a tej ustawy (por. także wyrok NSA z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1837/14 i cytowane w nim orzecznictwo). Organy nie naruszyły wyznaczonych treścią art. 1 ust. 2 u.p.z.p. granic władztwa planistycznego prawidłowo identyfikując określoną przepisami rangi ustawowej przeszkodę do wydania decyzji. Rozwinięciem ogólnej normy zawartej w art. 4 ust. 2 u.p.z.p. stanowiącej, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego są przepisy art. 59 ust. 1 u.p.z.p., a w szczególności art. 61 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., których organy w oczywisty sposób nie naruszyły. Żaden przepis nie dopuszcza możliwości zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cel budowy w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy (tak słusznie WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 635/17). Zmiana ta dokonuje się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a wójt, burmistrz lub prezydent miasta są stroną tego postępowania wyłącznie w procedurze planistycznej. Tak ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych podmiotom tym nie daje kompetencji do występowania o zmianę przeznaczenia gruntu do właściwego ministra w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zresztą przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ma jednoznaczne brzmienie - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku (...) gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze. Konieczność uzyskania takiej zgody wyklucza ustalenie dla danego terenu warunków zabudowy. Pogląd ten w kontekście przepisów mających jak się wydaje brzmienie jednoznaczne, nie dające podstaw do różnych interpretacji, jest w orzecznictwie ugruntowany. W wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. II OSK 947/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bądź teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Przytoczyć można też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2014 r. II SA/Rz 990/14, który wyraził pogląd, iż skoro z mocy u.p.z.p. nie jest możliwe wydawanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, to odmowa zastosowania tego przepisu byłaby sprzeczna z zasadą praworządności. Skoro z mocy w/w przepisów Wójt Gminy nie miał żadnych kompetencji do występowania do właściwego ministra o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenie gruntu rolnego na cel nierolniczy (budowlany) w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to nie mógł naruszyć jakichkolwiek ogólnych zasad rządzących postępowaniem administracyjnym (tak słusznie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 635/17). Czyni to oczywiście niezasadnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 8 i art. 9 K.p.a. Konieczność uzyskania zgody Ministra na odrolnienie działki inwestycyjnej nie jest brakiem formalnym wniosku o ustalenie dlań warunków zabudowy, ale oczywiście przeszkodą do jego uwzględnienia wobec kategorycznej treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zarzuty skargi dotyczące niezawieszenia postępowania do czasu uzyskania zgody opisanej w w/w przepisie są chybione. Stwierdzenie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. obligowało organy do wydania decyzji odmownej z powodu materialnoprawnej przeszkody do uwzględnienia wniosku, a nie do zawieszenia postepowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.