II SA/Gd 653/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i P. S. oraz E. P. i J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 czerwca 2008 r., nakazującą skarżącym A. S. i P. S. oraz E. P. i J. P. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacyjno - gospodarczą oraz obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję sanitariatu (w.c), wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. E. P. i J. P. zwrócili się w skardze do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 r. oddalił powyższy wniosek z powodu braku jego uzasadnienia, a tym samym niewykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. (sygn. akt II OZ 178/10) uchylił powyższe postanowienie. W ocenie NSA, Sąd I instancji nie uwzględnił tego, że o ile przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody musi być każdorazowo doprecyzowana przez wnioskodawcę i w tym zakresie wniosek wymaga uzasadnienia przez jego autora, to w sytuacji, gdy wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęta jest decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki, niejako z jej przedmiotu wynikać będzie wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnych do odwrócenia skutków", niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu budowlanego. Tym samym stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o niemożności udzielenia ochrony tymczasowej skarżącym jedynie z powodu nie uzasadnienia wniosku, należało uznać za niewystarczające dla wydania zaskarżonego postanowienia. E. P. i J. P. ponownie zwrócili się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Także skarżący A. S. i P. S. zwrócili się z analogicznym wnioskiem. Obydwa wnioski skarżących nie zawierały uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Cytowany wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący nie wskazali żadnych okoliczności na podstawie, których można by przyjąć, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenie znacznej szkody. Przy ocenie tego czy szkodę można by uznać za znaczną, należałoby porównać stan jaki nastąpi po dokonaniu rozbiórki, do sytuacji osobistej lub majątkowej skarżących. Jednakże, aby było to możliwe, niezbędnym jest wskazanie przez nich konkretnych okoliczności faktycznych, do których ocena Sądu mogłaby się odnieść. Sąd zauważa przy tym, że zawarty w skarżonej decyzji opis spornych obiektów nie przemawia za oceną możliwości poniesienia znacznej szkody skutkiem wykonania decyzji o rozbiórce. Z kolei, zdaniem Sądu, wymienione w art. 61 "trudne do odwrócenia skutki" oznaczają skutki o charakterze materialnoprawnym a nie faktycznym, te zaś w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie występują. Nie wskazują na nie także skarżący. Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.